γιαγιακα

All posts tagged γιαγιακα

Γιαγιακίες.

Published 11 by yvris

Ελα εδω, πάρε αυτο: Ατάκα της γιαγιάς όταν ήθελε να πας εκεί να της κάνεις μια δουλειά. Εννοείται ότι ΠΟΤΕ δεν επαιρνες τιποτα. Εννοείται ότι καθε φορα την πάταγα.

Μουλουχρίζομαι: Πασαλείβομαι.

Δεν το γ(κ)λώσσιαξες: Δεν το άγγιξες (το φαΐ). «Εγώ σου έφτιαξα αυγουλάκια κάτω κι εσύ ούτε που τα γκλώσσιαξες!»

(Εγώ;!) Όξω απ’άδικο!: Ατάκα άρνησης του «εγκλήματος» ενώ εννοείται πως το είχε κάνει. Πολλάκις ακολουθούμενη από την επωδό: «Αααα, αυτόοο…»
Παράδειγμα: -Γιαγιά, γιατί πείραξες το συρτάρι μου;
-Εγώ;! Όξω απ’άδικο!!
-Και μου πηρες τα προφυλακτικά μου, εκείνο το μικρό μπλε κουτάκι…
-Ααα, αυτό… Αυτά δεν κάνει να τα χρησιμοποιείς, γιατί θα κολλήσεις ετζ!

Υπάρχουν δε μαρτυρίες ότι τρύπαγε τα προφυλακτικά των γονιών μου, όλο το κουτί με καρφίτσα, προκειμένου να μας κάνουν.

Η γιαγιά περί φιλίας και φιλοξενίας:

Ατάκα όταν τα έσπασα με την πρώην κολλητή μου: «Για ό,τι κακό έχεις πάθει στη ζωή σου, αυτή έφταιγε!»

«Γρηγοράκη, 9.30 η ωρα, ώρα να πας σπίτι σου!»

Όταν γνώρισε την κολλητή μου με τα 4-5 piercings: «Τι είναι αυτές οι σκουλαρίκες;»
Έκτοτε, σε ΚΑΘΕ εφηβικό καβγά με τη μάνα μου, πεταγόταν και μια ατάκα από την κουζίνα: «Αμ δε φταις εσύ… φταίνε οι σκουλαρίκες!»

Όταν έμαθε ότι η «σκουλαρίκες» έχει σπίτι στη Σαντορίνη: «Πότε θα ξανάρθει το κοριτσάκι να το κεράσουμε!»

Όταν κάνουμε sleepover με 3 κολλητές για να γιορτάσουμε τη λήξη των Πανελληνίων Β’ Λυκείου, η γιαγιά έχει φρενιάσει που της πήραμε το δωμάτιο για να χωρεσουμε να κοιμηθουμε και οι 4. Ετσι, με το που την έκανα το πρωί για 2ωρο μάθημα, την πέφτει στα κορίτσια:
«Σπίτια δεν έχετε; Τι λένε οι μανάδες σας που κοιμάστε στα ξένα σπίτια;» (Κατεβατό)
Κολλητή δεν κρατιέται: «Με συγχωρείτε, αλλά είστε πάρα πολύ αγενής!»
Γιαγιά: «…. … !!» (Αποπληξία. Πρέπει να ηταν η μοναδική φορά στη ζωή της που έχασε τα λόγια της!)

Το ίδιο απόγευμα (με ξινίλα): «Κι αυτή η φίλη σου η Νέμι… καθόλου δε μου αρέσει. Ανατροφή δεν της δώσαν οι γονείς της; Τι άνθρωποι είναι;»
«Γιαγιά η Νέμι τον έχει χάσει τον μπαμπά της, έχει πεθάνει»
«…!! Ορφανούλι είν το κακόμοιρο;!;! Τι καλό κορίτσι! Και τι όμορφο! Μου θυμίζει την Αγγελικούλα μου!»

Όταν έμαθε ότι η Νέμι έχει σπίτι στη Λευκάδα:
«Και γιατί δε σας έχει καλέσει ποτέ;»
«Μας κάλεσε, γιαγιά, πέρυσι πήγαμε.»
«Α. Και είναι ωραίο το σπίτι, μεγαλο;»
«Καλό είναι.»
Με ειλικρινή απελπισία: «Ε τότε τι κάνει αυτός ο ΒΛΑΚΑΣ ο αδερφός σου και δεν τη βουτάει!»

Η γιαγιά περί της ερωτικής μου ζωής:

«Και τον Τάδε γιατί δεν τον κοιτάς καθόλου, μπας και τονε πάρεις; Κοτζάμ ολόκληρο σπίτι έχει στο Άστρος!»
Σημείωση: Ο Τάδε, συνταξιούχος φίλος της μάνας μου, 70+.

«Να κοιτάξεις πάντως να βρεις κάποιον να έχει σπίτι να μείνεις, γιατί τούτο δω είναι του αδερφού σου.»

Έχει έρθει σπίτι συμμαθητής Αδερφού, αδερφός Ψυχάκια Πρώην μου. Φεύγει.
Γιαγιά: «Τι καλό παιδί, τι ευγενικό!»
Εγώ: «Μαλάκας είναι»
Γιαγιά, θιγμένη: «Μπα; Γιατί; Εσύ είσαι μαλάκας!»
Εγώ: «Γιαγιά, αυτός είναι ο αδερφός του Κ.!»
Γιαγιά: «Ναι; Ε τότε είναι μαλάκας, και μεγάλος μάλιστα!»

Γκόμενος που έρχεται και μένει ενίοτε στη γκαρσονιέρα, γιατί στο δικό του σπίτι έμενε με γονείς, έχει βαφτιστεί «Ο Οικότροφος«. (Προφέρεται με περιφρόνηση).
Μάλιστα, όταν τον πετυχαίνει στο σπίτι γυρνάει από την άλλη και δεν του μιλάει.

Γκόμενος που πιάνει δουλειά στις 8 το πρωί και φέυγει από το σπίτι μου κατά τις 7-7.30, τον πετυχαίνει στη σκάλα:
«Καλή σας μέρα, κύριε! Θέλετε να σας φτιάξω καφέ;»

——————————————–

Η γιαγιά στην αρρώστια, έχει μόλις βγει απο το νοσοκομειο απο το 2ο εγκεφαλικό, προσπαθεί ακόμα απεγνωσμένα να σταθεί και να περπατήσει. Η δεξιά πλευρά όλη παράλυτη, το δοκιμάσαμε 1-2 φορές, δεν.
Κάνει νόημα στον πατέρα μου να τη σηκώσει.
Φάδερ: «Τι θες, καλή μου, να σηκωθείς; Αφού δεν μπορείς, καλή μου, το προσπαθήσαμε!»
Γιαγιά κάνει νόημα να πάει κοντά να της πει. Φαδερ με όλη την καλή διάθεση σκύβει δίπλα της! «Πες μου, τι θες;»
Γιαγιά του τραβάει κλωτσιά ξεγυρισμένη με το αριστερο πόδι!
Φάδερ, με έκπληκτο γέλιο: «Τι κάνεις εκεί, με κλωτσάς;!»
Γιαγια, με όλη της τη δύναμη: «ΝΑΙΙΙΙ!»
Φάδερ: «Γιατί;!»
Γιαγιά: «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙΣ, ΡΕΕΕΕ!!!»

Γιαγιά δε χώνεψε ποτέ το όνομα με το οποιο βάφτισε ο παππούς μου τη μάνα μου. Έτσι, φώναζε τη μέχρι κ 50κάτι χρονών γυναίκα «Μπεμπέκα«.

Α ρε γιαγια, θα έχουμε να λέμε μέχρι και στα εγγόνια μας…

Καλό σου ταξίδι.

Ενα βλεμμα

Published 3 by yvris

ενα βλεμμα μου εριξες μονο προχτες που σε ειδα, δεν μπορουσες να μιλησεις αλλα το βλεμμα σου ελεγε τοσα πολλα… και καταφερε να με λιωσει.

Γιαγιουλα μου, που με επαιρνες απο το χερι και με πηγαινες στην παιδικη χαρα, και καθοσουν να με κοιτας να κανω κουνια με τις ωρες..

που με επαιρνες τα μεσημερια απο το σχολειο και με περπατουσες μεχρι το σπιτι για να με προσεχεις…

Που ησουν παντα εκει με τις ακυρες συμβουλες σου, που παντα μου εβρισκες κι εναν ακυρο γαμπρο…

Που ηθελες να μου φτιαχνεις τα αγαπημενα μου φαγητα, να τα βρισκω ετοιμα για πρωινο οταν ξυπνουσα το μεσημερι…

Που μια φορα σου ειχα πει οτι μου αρεσε ενα κεικ που εφτιαχνες και μετα το εφτιαχνες τοσο πολυ που μου ειχε βγει πλεον απ’τη μυτη…

Που μου εσπαγες τα νευρα, που πειραζες τα πραγματα μου, να μπορουσες και τωρα να μου τα πειραξεις… να δεις τι ωραια που ειμαι στο καινουργιο σπιτι, να ερχοσουν απο δω να μας δεις να σου καναμε μια φορα το τραπεζι εμεις…

Που ξυπναγα το πρωι και επαιρνα κρυφα το πρωινο μου για να μη με ακουσεις οτι ξυπνησα και μου την πεις, και να παω ανετη να αραξω στο ιντερνετ ενω εσυ ηθελες μονο λιγη παρεα…

που μου αγοραζες εσωρουχα δικου σου γουστου για να μη φοραω string…

Που μπροστα μας παντα εβριζες κι εδιωχνες το σκυλι, και που επιανες κουβεντα μαζι της και τη φροντιζες οταν νομιζες οτι δε σε ακουμε…

που σου ζητησα τη συνταγη για τη σπανακοπιτα, και αφου μου την ειπες στο σκαηπ, μου την εστειλες και σε γραμμα γραμμενη τρεις φορες, μην τυχον και τη χασω…

γιαγια μου… ολα αυτα μου τα ειπες με το βλεμμα σου. ποσο νοημα μεσα σε μια ματια; ολα τα θυμοσουν και ολα μου τα ειπες, τη στιγμη που με κοιταξες και με γνωρισες.. και μου εσκασες χαμογελο 🙂

αχ, γιαγιακα μου, γιατι σε σενα αυτο..; γιατι σε εναν τοσο ζωντανο ανθρωπο, παντα αεικινητο, μια καταδικη ακινησιας..; Απο ολους, γιατι σε σενα..;

γιαγια μου…

H γιαγια μου

Published 22 by yvris

Ειναι πολλα αυτα που θελω να γραψω τελευταια αλλα αποφασισα τελικα να γραψω για τη γιαγια μου σημερα. Γιατι; γιατι η γιαγια αυτη τη στιγμη βρισκεται σε μια κατασταση που δυσκολα μιλαμε πλεον γι’αυτη σε παροντικο και οχι σε παρατατικο χρονο, αλλα ταυτοχρονα ειναι ευτυχως εδω μαζι μας, οποτε και το ποστ αυτο δε μου ειναι πολυ δυσκολο συναισθηματικα – εχω συνηθισει καπως την κατασταση πλεον ως εχει. Οποτε παμε για ενα τριμπιουτ στη γιαγια σημερα.

Η γιαγια μου δεν ηταν η μακρινη γιαγιακα που τη βλεπεις 1 φορα το μηνα στο οικογενειακο τραπεζι. Ειχε ενεργο ρολο στο μεγαλωμα μου καθοτι οι γονεις μου δουλευαν πολυ για να καταφερουν να μας μεγαλωσουν και η γιαγια εμενε στα 5 λεπτα!

Ξεκινησε τις παραξενιες της πριν ακομα γεννηθω, οπου τρυπαγε τα προφυλακτικα των γονιων μου με μια καρφιτσα μεσα στο κουτι προκειμενου να της κανουν εγγονι…!

Συμφωνα με τον μπαμπα μου, η γιαγια ηταν αυτη που με κακομαθε και δεν μπορω να κοιμηθω τα βραδια, διοτι με κουναγε ολο το βραδυ οταν ημουν μωρο και μετα καλομαθα και δεν κοιμομουν χωρις κουνημα. Απο τοτε βρικολακας ημουνα, πρωτα κοιμοντουσαν οι γονεις μου και μετα εγω!

Η γιαγια μας μαγειρευε αρκετα συχνα, τις περισσοτερες μερες για την ακριβεια. Τα σαββατοκυριακα μαγειρευαμε εμεις. Μας εφτιαχνε «αυγουλι», το οποιο παντα το εκανε με μυξες κι ευχομασταν να τα εφτιαχνε ο μπαμπας ή ο παππους γιατι το εκαναν ωραιο μελατο και χωρις μυξες. Ακομα μας πηγαινε στην παιδικη χαρα (απ’οπου ξαναπερασα προσφατα και τωρα την εχουν κανει εναν παιδοτοπο για τον πουτσο), στο λοφο Φιλοπαππου, στο σπιτι της οπου μας εδινε κραγιονια να ζωγραφιζουμε και μας εδειχνε τη συλλογη της απο γραμματοσημα!

Σε μια απο αυτες τις διαδρομες απο το σπιτι της προς το δικο μας ηταν που με χτυπησε ενα αυτοκινητο οταν ημουν 5 χρονων και ακομα εχω το σημαδι στο ποδι μου. Μας ειχε δωσει ενα χαρτακι απο κατι κοινοχρηστα για να ζωγραφισουμε απο πισω με τα κραγιονια, και καθως γυριζαμε προς το σπιτι φευγει το χαρτακι απο το χερι του αδερφου μου που το κρατουσε και πεταει απαλα μεχρι το απεναντι πεζοδρομιο. Εχοντας εγω απο τοτε οικολογικη συνειδηση, αλλα κι επειδη αυτα τα χαρτια για ζωγραφικη ηταν πολυτιμο ειδος, τρεχω απεναντι να το μαζεψω! Οπως παω να ξαναπερασω απεναντι, ΓΚΝΤΟΥΠ! με χτυπαει ενα αμαξι και περασα 3 μερες στο νοσοκομειο. Απο τοτε ειμαι βλαμμενο! Μετα μου ειπε η μαμα μου οτι η γιαγια μου περασε δικαστηριο για αμελεια καποια χρονια μετα εξαιτιας μου, το οποιο μου ειχε φανει ΕΝΤΕΛΩΣ παραλογο διοτι καθαρα εγω εφταιγα! Ευτυχως που αθωωθηκε η γιαγια γιατι αλλιως ακομα θα το χα τυψεις!

Αλλες φορες μας πηγαινε για σουβλακι κι αυτη ηταν η αγαπημενη μας εμπειρια! Και στη λαικη μας πηγαινε οταν δεν ειχε που να μας αφησει. Μια φορα που γυρναγαμε απο μια τετοια βολτα, της ηρθε να μας μαθει να διαβαζουμε αγγλικα. Μας δειχνει λοιπον ενα παρκαρισμενο αυτοκινητο Suzuki και μας λεει: «Το βλεπεις αυτο εκει; Εκει γραφει Σιζικι! Σιιιι – Ζιιιιι – Κιιι!» το συλλαβισε κιολας! Εμεις ομως ξεραμε ηδη καποιες μαρκες αυτοκινητων και της το παμε «Σουζουκι λεει, γιαγια». «Α, σουζουκι λεει; Α ενταξει, αμα λεει αυτο ενταξει καλωστο μου».

Η γιαγια επισης με εμαθε να κενταω και να ραβω, που ιδιως για το δευτερο την ευγνωμονω ακομα! Επισης με εμαθε να πλεκω, αλλα αυτο το εχω ξεχασει πλεον, καποια στιγμη θα το θυμηθω. Παντα ηθελα να κατσω να με διδαξει τη ραπτομηχανη και ολο το ανεβαλα… και τωρα να… ελπιζω να μπορεσει καποια στιγμη, αν οχι να με διδαξει, να ειναι σε επιπεδο να καταλαβαινει οταν θα φτιαχνω τις εκαστοτε εμπνευσεις μου και να ειναι περηφανη.

Μεσα στις υποχρεωσεις της ηταν πολλες φορες να με παρει απο το σχολειο, τοτε που πηγαινα σχολειο κοντα στο σπιτι. Μετα που αλλαξα σχολειο ερχοταν καμια φορα στη σταση του σχολικου, οταν δεν μπορουσε ο πατερας μου, μεχρι που μεγαλωσα και πηγαινα μονη μου. Μια φορα που ημουν μικρη, πρωτη δημοτικου, ειχα χεστει πανω μου στο σχολειο. Δεν εφταιγα εγω, το φαι ηταν χαλασμενο, και ειχε χεστει και ο αδερφος μου εκεινη τη μερα στο νηπιαγωγειο. Εχοντας την εμπειρια του μικρου που σχολαγε νωριτερα, η γιαγια σκαει στο σχολειο με ενα ανταλλακτικο βρακι. Με παιρνει απο το σχολειο και στο δρομο της επιστροφης περναγαμε μπροστα απο τη Μητροπολη που ειχε κατι θαμνους. Με χωνει πισω απο τους θαμνους, με ξεβρακωνει, μου σκουπιζει το κωλαρακι με το καθαρο μερος του χεσμενου βρακιου και το πεταει στον κηπο της Μητροπολης ενω με ντυνει με το αλλο. Μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση το οτι το πεταξε, διοτι στο παιδικο μου μυαλο δεν πεταγες ρουχα αφου πλενονται και ξαναχρησιμοποιουνται! Χωρια που ηταν το αγαπημενο μου βρακακι διοτι ειχε επανω τυπωμενα κατι γραμματακια, μεταξυ των οποιων και το αρχικο μου! (Ουτε τα 6 δεν ειχα κλεισει και ειχα ηδη αγαπημενο βρακι..!)

Ενα αλλο ΠΟΛΥ κλασικο, ήταν που γυριζοντας σπιτι με το τρενο, οταν βγαιναμε απο το βαγονι επρεπε να ανεβουμε στη σκαλα του σταθμου για να περασουμε απο την απεναντι πλευρα, προφανως πανω απο τις γραμμες. Μια φορα λοιπον, την ωρα που περναγαμε απεναντι και περναγε ενα τρενο απο κατω, μου ειπε η γιαγια οτι «αα τωρα το παταμε το τρενο!». Εγω εκστασιαστηκα! Απο τοτε, καθε φορα που εβγαινα απο το τρενο, ετρεχα πρωτη πρωτη πανω τη σκαλα για να προλαβω να ανεβω προτου ξεκινησει το τρενο, ωστε οταν ξεκινησει και περασει απο κατω να το πατησω! Με τον καιρο το εξελιξα κι εμπαινα με τη γιαγια επιτηδες πρωτο βαγονι για να προλαβω να βγω εξω πρωτη απο την πρωτη πορτα, μην τυχον και μπει κανενας μπροστα μου στις σκαλες και με κλεισει και δεν πατησω το τρενο. Καθε, μα ΚΑΘΕ φορα! Και την εχωνα και τη γιαγια να τρεχει, γρια γυναικα! Ρε παιδια το συνειδητοποιησα σημερα περνωντας παλι απεναντι πανω απο ενα σταθμο, εχει υπαρξει πολυ καλη γιαγια για μας!

Η γιαγια μου τραγουδουσε παντα. Τραγουδουσε συχνα την ανθισμενη αμυγδαλια, της οποιας εγω δεν καταλαβαινα την υποθεση και τσαντιζομουν. Επισης τραγουδουσε ενα μοιρολοι για τη μεγαλη Παρασκευη (σημερα μαυρος ουρανος, σημερα μαυρη μερα), το οποιο ειχα την ευτυχη εμπνευση καποια φορα να της πω να μου δωσει τους στιχους και τους εχω ακομα! Αναθεμα κι αν θα το θυμοταν τωρα! Τωρα πια δεν τραγουδαει. Λεει «εγω ειμαι γιαγια, δεν μπορω να τραγουδησω». Δε θυμαμαι ποτε το σταματησε. Θυμαμαι ομως οτι στην κηδεια του παππου τραγουδουσε αντι να κλαιει και νομιζαμε οτι ηταν τρελη, αλλα αυτα που τραγουδουσε ηταν μοιρολογια. Ακομα αναρωτιεμαι αν το εκανε γιατι οντως πονουσε για την απουσια του παππου η επειδη αυτο περιμενε ο κοσμος απο αυτην να κανει.

Η γιαγια επισης μας πηγαινε στο χωριο τα καλοκαιρια οταν οι γονεις μας δουλευανε ακομα αλλα το σχολειο ειχε τελειωσει. Εχω παρα πολλες αναμνησεις απο το χωριο..! Για παραδειγμα μας ειχε δειξει πως να πιανουμε πεταλουδες, τις οποιες μετα βαζαμε σε ενα πλαστικο μπουκαλι κομμενο μεχρι που ξαναφευγαν. Και μας εδινε να πινουμε κατσικισιο γαλα που επαιρνε απο το γειτονα – ΓΑΜΑΤΟ!

Αλλα το κλασικο κολλημα της γιαγιας, ακομα πιο πολυ στο χωριο απ’ο,τι στην πολη, ηταν η εκκλησια. Εκτος του οτι μας ελεγε ιστοριες τυπου οτι αν βριζουμε θα μπει ο διαολος μες στην κοιλια μας, οπως ειχε γινει σε μιας συγχωριανης και γεννησε ενα δαιμονισμενο γαιδουρακι..! ή οτι αν μεταλαβουμε 3 φορες και δεν πουμε ουτε μια κακη κουβεντα στο ενδιαμεσο, θα βγαλουμε χρυσο δοντακι! (ακομα το περιμενουμε). Εκτος του οτι μας εμαθε το πατερημων… Το βασικο ηταν να πηγαινουμε στην εκκλησια οποτε ειχε λειτουργια. Απο τοτε μου την εδινε το πρωινο ξυπνημα, αλλα γουσταρα γιατι φοραγα τα καλα μου, εκανα τη γιαγια μου χαρουμενη και λεγανε και ολοι στο χωριο τι καλο κοριτσακι που ημουνα! (μετα που μεγαλωσα εγινα…) Ενιοτε η εκκλησια εδινε και μπονους: κολλυβα, αρτο ή χοντρο και φυσικα τη θεια κοινωνια. Η μια αλλη εκκλησουλα που ηταν πιο ψηλα στο βουνο ειχε βατομουρα στη διαδρομη και τα εκανα να..! Επισης η γιαγια με ειχε μαθει να κανω και μετανοιες στην εκκλησια («μα τι καλο κοριτσακι η ‘γγονα σου!») που αναθεμα κι αν ηξερα τι ηταν!

Εννοειται οτι ειχε το δικο της λεξιλογιο, πχ: οταν κατι αρβαλαει, σημαινει οτι κανει θορυβο («αρβαλαει το κουδουνι, ανοιξε την πορτα!»), και οταν καποιος μουλουχριζεται σημαινει οτι εχει πασαλειφτει με κατι, ειτε φαγητο ειτε μπογιες πχ («παρε μια πετσετα και σκουπισου, πως μουλουχριστηκες ετσι παλι!»). Τον αντιχειρα τον λεει «μπούντο» («αααχ εκοψα τον μπούντο μου και τρεχει αιμα!»), και για τα υπολοιπα δαχτυλα εχει διαφορετικα ονοματα αλλα δεν τα θυμαμαι. Και υπηρχαν και καποιες λεξεις που ειχαμε ακουσει απο τη γιαγια και νομιζαμε οτι ετσι λεγονται και στην πολη, πχ το ρόιδο ή ο σουρτης.

Μεγαλωνοντας, οταν παψαμε να ειμαστε τα γλυκουλια παιδακια και μπηκαμε στα δυσκολα χρονια, η γιαγια εγινε λιγο cult. Δεν την κοροϊδευαμε ποτε, την αγαπουσαμε παντα, αλλα καναμε και λιγη καλοπροαιρετη πλακα. Αλλα ειχαμε και πολλες συγκρουσεις – λογικο. Για παραδειγμα εγω ειχα μια φιλη που ειχε πολλες τρυπες στ’αυτια. Της γιαγιας της ειχε στραβοκατσει και τη φωναζε «οι σκουλαρικες» – οταν μιλαγαμε μεταξυ μας, εκεινης δεν της μιλαγε. Καθε φορα λοιπον που ειχα καβγαδες με τη μαμα μου (και ηταν πολλοιιιιιι) πεταγοταν κι η γιαγια σαν την τσουτσου κι ελεγε με υφος διδακτικο: «Αμ δε φταις εσυ! Φταιν οι σκουλαρικες!» (Και καλα η κακη επιρροη!)

Μια αλλη κολλητη μου την πηρε στραβα απο την πρωτη μερα. Ημανε δευτερα λυκειου και μολις ειχαμε τελειωσει πανελληνιες, οποτε οργανωσαμε sleep over σπιτι μου. Το πρωι ομως επρεπε να παω φροντιστηριο (^%!@$#%^!$), οποτε τις αφησα να φανε πρωινο και να ντυθουνε μονες τους. Σκαει η γιαγια εξαιρετικα φορτωμενη που ειχαμε κοσμο στο σπιτι και αρχιζει το ψαλτηρι: «Εσεις σπιτια δεν εχετε; Τι λενε οι μαναδες σας που κοιμαστε στα ξενα σπιτια!» (Αυτο ηταν τελειως κλασικο!)

Η τσουπρα λοιπον που δε μασαγε τα λογια της, απανταει: «Με συγχωρειτε, αλλα νομιζω πως ειστε παρα πολυ αγενης!»

Η γιαγια εκει εχασε τα λογια της διοτι απλα δεν μπορουσε να διανοηθει οτι καποιος μπορουσε να της αντιμιλησει, κι ετσι δεν καταφερε να σκεφτει απαντηση. Ουτε μου ανεφερε το περιστατικο, απλα μετα εβριζε τη συγκεκριμενη φιλη μου. Μεχρι που εμαθε οτι εχει χασει τον εναν απο τους δυο γονεις της («Ορφανουλι ειν το κακομοιρο;») και τοτε τη λατρεψε! Τις λατρεψε ακομα περισσοτερο και τις δυο οταν συνειδητοποιησε οτι διαθετουν μια αλφα προικα – τη δευτερη την προξενευει στον αδερφο μου, αφου εχει και σπιτι στη Λευκαδα…!

Αντιθετως μια αλλη κολλητη που εχουμε πλεον ξεκοψει αλλα τη συμπαθουσε τοτε, τωρα λεει οτι «Για ολα τα κακα που σου εχουν συμβει αυτη φταιει!» Πολυ θα ηθελα να μαθω γιατι! Μακαρι να συνελθει να τη ρωτησω!

Φυσικα υπαρχει και το κεφαλαιο γκομενοι! Για τη γιαγια μου αντρας σημαινει κηφηνας που σου τρωει τα λεφτα! Αρα θεωρουσε πως ολοι οι γκομενοι που ειχα ηταν προικοθηρες. Ειδικα με εναν ειχε πολυ μεγαλο προβλημα, διοτι αραζαμε στο σπιτι μου που ειναι σχετικα ανεξαρτητο, αντι για το δικο του που ειναι διαμερισμα με γονεις. Οποτε θεωρουσε η γραυς οτι αυτος ερχοταν εδω για να τρωει δωρεαν (το ιδιο πιστευει και για τον κολλητο του μπραδερ που λιωνανε στο προ). Του ειχε κανει φοβερους καβγαδες με κορυφαιο μια φορα που πετυχαινονται στη σκαλα, αυτος της λεει «Καλημερα σας!» κι αυτη γυρισε απο την αλλη, λεγοντας απλα «Μφ!»

Αντιθετα εναν αλλον που δουλευε (πολυ) πρωινη δουλεια, οταν τον πετυχε μια φορα στη σκαλα του ειπε «Καλημερα σας, κυριε! Μηπως θελετε να σας φτιαξω καφε?»

Τον γουσταρε τον εργατικο γκομενο η γραυς! Ο τωρινος ειναι αυτος που εχει συμπαθησει πιο πολυ απ’ολους, γιατι τον εχει δει πως διαβαζει (Με εκαψε ο ατιμος!), αλλα τωρα τελευταια δεν τον ειχε και σε μεγαλη υποληψη γιατι συνειδητοποιησε οτι αυτο το «διδακτορικο» που της ειχαμε πει δεν ειναι δουλεια στην τραπεζα αλλα κι αλλες σπουδες, αρα ακομα με φοιτητακο αφραγκο τα’χω. Οποτε μου προξενευε ενα συνταξιουχο φιλο της μανας μου, που ομως εχει «μια σπιταρονα σαν παλατι εκει στο Αστρος!»

Κατα καιρους γενικα μου εχει προξενεψει πολλους ολους πλουσιους, γιατι πρεπει να εχουν σπιτι, γιατι το σπιτι των γονιων μου «εννοειται οτι θα το παρει ο αδερφος μου επειδη ειναι το αγορι»! Αυτο όποτε ειναι υπερ του γαμου, ενω αλλες φορες ειναι εναντιον, αναλογα τα κεφια της. Λογικο αν σκεφτουμε πως παντρευτηκε η ιδια: Την ειχε ζητησει ο παππους μου, εκεινη ειχε πει οχι γιατι δεν ηθελε να παντρευτει, και μετα στη γιορτη του αδερφου της μπροστα σε ολους τους καλεσμενους ανακοινωνουν οι γονεις της τους αρραβωνες της! Ντραπηκε παρα πολυ να πει οχι μετα απο αυτο! Βεβαια ο παππους ηταν τζεντλεμαν και το ψυλλιαστηκε, οποτε τη ρωτησε αν σιγουρα θελει! Η γιαγια προσπαθησε να τον ξεφορτωθει με το γαντι: «Ξερεις, η μανα μου σου χει πει ψεματα οτι εχω προικα 12 ελιες. 6 ειναι». Ατυχησε ομως γιατι ο παππους ηταν αριστερος (εκεινη βασιλικια!) και χεσμενη την ειχε την προικα, και της λεει «Τωρα σ’εκτιμω ακομα περισσοτερο που εισαι ειλικρινης και θελω δυο φορες να σε κανω γυναικα μου!»

Γενικα ειναι με τα κεφια της σε πολλα πραγματα. Πχ μια γουσταρει που τραγουδαω και θελει να με δει στην τηλεοραση, μια χαλιεται και προσπαθει να μου βρει δουλεια στην τραπεζα. Μια θελει να βρω εναν καλο αντρα, μια να μην παντρευτω ποτε. Μια συμπαθει και λατρευει τον πατερα μου που την προσεχει, μια της τη δινει επειδη κανει ο ανθρωπος τη μεσημεριανη του σιεστα, «ο τεμπελης». Μια πεισμωνει που τραγουδαω αντι να κανω μια σοβαρη δουλεια, οποτε το βγαζει στα λεφτα («Δε σου δινω αφου εχεις απο τη δουλεια σου!», «Δανεισε με!»), μια την πιανει ο πονος και με χαρτζηλικωνει! Μια θελει να μαγειρευω και να κανω και καμια δουλεια, μια δε γουσταρει να παταω στην κουζινα «της»! Ειδικα λιγο πριν αρρωστησει, ειχε ενα μεγαλο καβγα με τη μανα μου για το φαι και κατεβηκε σε απεργια μαγειρεματος. Με το που πηρε πρεφα ομως οτι ανελαβα το μαγειρεμα εγω και μου ειχε βγαλει η μανα μου αποβραδις κατι φακες να μαγειρεψω το πρωι, ξυπναω και τις βλεπω ηδη ετοιμες μαγειρεμενες απο τ’αξημερωτα…

Οι δικοι μας μεγαλυτεροι καβγαδες ηταν για το οτι μου πειραζε μονιμως τα πραγματα. Και καλα τα τακτοποιουσε, μονο που καθε φορα που εμπαινε στο διαμερισμα μου ολο και κατι εσπαγε κι ολο και κατι χανοταν. Αλλα τι τα θες..! Ας γυρισει πισω σπιτι καλα τωρα, και δε γαμιουνται ολοι οι καβγαδες.

Γιαγιακα περαστικα. Σ’ευχαριστω για ολες αυτες τις αναμνησεις, και που εκανες το μεγαλωμα μου τοσο πολυχρωμο με την παρουσια σου. Και για τα γραμματα με τις συμβουλες στο Αμστερνταμ. Σιδερενια και γρηγορα κοντα μας.

Γιαγιακα…

Published 9 by yvris

Μεσα στο σκοταδι σου ψαχνεις για λιγο φως..

Θελεις κατι να μου πεις, μα δεν ξερεις πως

Το νοημα τους χανουνε οι λεξεις

οσο κι αν θελεις παραμυθια να μου πλεξεις.

Πως γινεται μοναχα σε μια μεσα βραδια

Ν’ αλλαξουν ολα τοσο, μα τοσο ξαφνικα

Ποσο μου λειπουν τωρα συνηθειες σου μικρες!

Θα ‘θελα για μια μερα να γυριζε το χτες..

Μεσα στο σκοταδι σου να βρεις παλι το φως

θελω να σε βοηθησω, μα δεν ξερω πως.

Αλλα θα ειμαι δω, να σου κρατω το χερι

μεχρι μια μερα να ‘ρθει, πισω να σε φερει.

Κρατησου λιγο ακομα και μην τα παρατας, θα το ξεπερασουμε…