αναμνησεις

All posts tagged αναμνησεις

Αρωματα pt.2

Published 23 by yvris

Συνεχιζω με τα περιεχομενα του ραφιου και ο,τι αυτα ξυπνανε… σα μαγικα φιλτρα…

Davidoff Cool Water και Gaultier αυτη με το σωμα: Α’ λυκειου. Αυτες βασικα ηταν κολωνιες της μαμας μου, την cool water μαλιστα της την ειχαμε παρει εμεις. Αλλα μου αρεσαν τοσο πολυ και μαλιστα τοτε ηταν η φαση που την ειχα δει «μεγαλωσα τωρα» και γουσταρα «μεγαλιστικο» ακριβο αρωμα, οποτε τα χρησιμοποιουσα δεοντως – οχι στο σχολειο, βεβαια. Στις εξοδους. Ηταν μαλιστα η φαση που οταν ηθελα να βαλω κατι πιο επισημο παλι δανειζομουν ρουχα της μαμας μου. Αλλα ειδικα με την cool water ειχα παθει ψυχωση, και μετα κυκλοφορουσε πολυ και στο σχολειο (τη φορουσε κ η πρωην κολλητη μου μαλιστα) και ετσι καποια στιγμη που τελειωσε πηραμε κι ενα δευτερο μπουκαλακι, αυτη τη φορα για μενα αλλα που το χρησιμοποιουσε ενιοτε και η μανα μου. Αυτο μαλλον εχω εδω. Παρεμπιπτοντως η αντιστοιχη αντρικη θεωρω πως ειναι η aqua di gio, που επισης εχει αυτη την φρεσκια αισθηση αλλα με αντρικη μυρωδια. Αυτη τη φοραγε ενας πρωην της πρωην κολλητης μου, με τον οποιο ημασταν συμμαθητες και τον ειχα ρωτησει και μου το’πε. Ακομα παραμενει η αγαπημενη μου αντρικη.

Στο σημειο αυτο λειπει ενα μπουκαλακι και αναρωτιεμαι που στο !&#$^ εχει παει, γιατι το θυμαμαι οτι το ειχα κρατησει, ηταν αλλωστε μπουκαλακι πανεμορφο! Miyake – eau d’ete. Δωρο απο τον τοτε γκομενο. Αυτος γενικως μαλακας αλλα με εκεινο το αρωμα ειχε πετυχει μπινγκο. Με απαλο αρωμα γαρδενιας που ειναι το αγαπημενο μου λουλουδι, αν και αυτος δεν το ξερε. Και σε πανεμορφο μπουκαλακι σχεδιασμενο σα φυλλο. Απ’ο,τι ειδα τωρα εχει αλλαξει το συγκεκριμενο μπουκαλακι. Που σημαινει οτι πρεπει να το βρω! Αυτος φοραγε str8 μπλε για καθημερινο και στις πιο επισημες εξοδους το Kenzo αυτο που μοιαζει με κορμος ξυλου που του την ειχα παρει εγω, δεν προκειται ποτε να ξεχασω τη μυρωδια.
Με την ευκαιρια να αναφερω οτι ειχα σ’εκεινη τη φαση κι εναν καταραμενο φιλο που με διαβαζει τωρα και επισης ειχε μια ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ αντρικη κολωνια που ειχα παθει πλακα, αλλα ο καργιολης δεν ηθελε να μου πει ποια ηταν, ετσι για το εφε. Τον ρωτησα μαλιστα ξανα μετα απο πολλα χρονια σκεπτομενη οτι θα εχει μεγαλωσει πλεον, ποια ηταν εκεινη η περιφημη κολωνια που δε μου ελεγε τοτε. Και τι μου λεει; «Α που θες να θυμαμαι τωρα ποια ηταν, τοσες ειχα». Γκρρρ! 😛

Aqua di gio γυναικειο: Αρχες β’ λυκειου. Ταξιδι στη Φλωρεντια με κολλητη και αλλους απο σχολειο. Σε καποια φαση στις περιπλανησεις μας στα πλακοστρωτα δρομακια της πολης βρισκομαστε σε ενα μαγαζι σα να λεμε ο αντιστοιχος χοντος αλλα μονο το ισογειο. Δοκιμασα διαφορες κολωνιες αλλα αυτη ηταν που μου εκανε το κλικ με το απαλο γιασεμι της. Δεν ξερω αν ηταν οντως πιο φτηνα απ’ο,τι θα ηταν εδω, αλλα θυμαμαι οτι ειχα χαρει παρα πολυ που αγορασα κολωνια απο ιταλικο οικο στην Ιταλια. Αυτη η κολωνια ηταν απ’αυτες που δεν τις χρησιμοποιεις πολυ γιατι δε θες να τελειωσουν!

Escada island kiss: Δε θυμομουν πώς λεγεται! Πανεπιστημιο την πηρα, αναθεμα κι αν θυμαμαι τι ετος. Μεχρι τοτε την εβγαζα με τις προηγουμενες που ειχα, κυριως cool water, αλλα και με λαδι καρυδας απο body shop κλπ. Αυτη ειχε γινει πολυ της μοδας, στη σχολη τη μυριζα παντου, και ηταν η πρωτη κολωνια που με συγκινησε ξανα μετα την cool water, σε φαση οχι οτι «α παω να παρω μια κολωνια γιατι χρειαζομαι, ποια να παρω, ποια να παρω» αλλα σε φαση «Αυτην την κολωνια τη ΘΕΛΩ!» Δυστυχως δεν αρεσε καθολου στον τοτε γκομενο. Εκεινος φοραγε την Gaultier με το σωμα την αντρικη και αλλη μια με ενα αρχαιοελληνικο ονομα που αναθεμα κι αν θυμαμαι. Λιγο καιρο μετα χωρισαμε. Τωρα τη μυριζω και μου θυμιζει την εποχη μετα απο αυτον, στο Amsterdam erasmus.

Cavalli Just. Ο αποπανω μου την πηρε.. Οταν ηρθε να με επισκεφτει στο Αμστερνταμ, στο ερασμους. Απο το duty free. Πρεπει να ηταν το πιο ακριβο δωρο που μου ειχε κανει ποτε, καλα δε μου εκανε και πολλα δωρα γενικως. Μου την εδωσε σε μια φαση «ΑΥΤΗ η κολωνια ειναι για σενα». Κατα γενικη ομολογια απο σχεδον ολους μου τους φιλους, ηταν απ’οσες κολωνιες ειχα βαλει, αυτη που μου πηγαινε πιο πολυ. Πλεον δε θα τη φοραγα, αλλα για τοτε ισχυε.

Sephora vanilla cookies: Oχοχοοο! 2007, καταληψη ασοεε! Πρεπει να την ειχα βρει απο καποια κοπελα στο ωδειο εκεινη την κολωνια, η συμφοιτητρια, δε θυμαμαι. Θυμαμαι οτι καπου την ειχα μυρισει σε μια αγνωστη και τη ρωτησα και μου ειπε. Σε εκεινη τη φαση ηταν που δεν κοιμομουν σπιτι μου, κοιμομουν στη σχολη και περναγα απο το σπιτι μια στις 2 μερες για να κανω μπανιο. Ειχα μαζι μου στην ασοεε οδοντοβουρτσα, βουρτσα μαλλιωνε, αποσμητικο και ξυραφακι και ανταλλακτικα εσωρουχα στο ντουλαπακι του αυτοκινητου. Ετρωγα στη λεσχη και κοιμομουν στην αιθουσα τελετων που ειχε ενα παχυ χαλι και αυτονομη θερμανση. Προφανως η κολωνια ηταν must.. Ηταν και η τελευταια που πηρα προτου το γυρισω στην οικολογια και αρχισω τα λαδια. Μαλιστα αυτο της ασοεε ηταν το δευτερο μπουκαλακι. Το πρωτο μου το ειχαν παρει στο αεροδρομιο, σε ταξιδι, τοτε που αρχισαν να πρωτοεφαρμοζονται οι ΗΛΙΘΙΟΙ κανονες με τα υγρα στη χειραποσκευη. 10 μερες σε μια χωρα με τροπικο κλιμα και δεν ειχα κολωνια…

D&G the one. Αυτη δεν ειναι δικια μου. Ειναι του Γ… Μου την εδωσε λιγο πριν φυγω για Αμστερνταμ για να εχω κατι δικο του μαζι μου. Δεν προκειται να φυγει απο το ραφι μου. Θα μεινει να κανει παρεα στα υπολοιπα μπουκαλακια.

Λαδι γιασεμι και σανδαλοξυλο: Αυτα παντα θα μυριζουν Ινδια… Οι γυναικες εκει παιρνουν τα λουλουδια απο το γιασεμι, τους περνανε κλωστες και τα φορανε στα μαλλια τους. Μυριζει καλυτερα απο το καλυτερο αρωμα. Το σανδαλοξυλο ειναι ενα απο τα τρια λαδια που καινε στους ναους. Το δευτερο ειναι με σαφραν. Το τριτο δε θυμαμαι.

Κλεινω σημερα με ενα καταπληκτικο συγκροτημα που ακουσα, που για να ενθουσιασαν ακομα κι εμενα που δεν ειμαι του εντεχνου, σημαινει οτι ΠΡΕΠΕΙ να τους ακουσετε:

Αρωματα

Published 20 by yvris

Τον τελευταιο καιρο που η ζωη μου ειναι εντελως ανω κατω, προσπαθω να το εξισορροπησω τακτοποιωντας πολυ το δωματιο μου. Οχι σε επιπεδο μανιας, βεβαια, οπως η Μονικα απο τα φιλαρακια. Νορμαλ πραγματα, μη φανταστειτε οτι ηταν και ιδιαιτερως τακτοποιημενο ποτε, αρα εεεχει πραμα να γινει.

Τις προαλλες, ας πουμε, τακτοποιησα καποια ρουχα στη ντουλαπα (ελειπαν κρεμαστρες) και το συρταρι με τα εσωρουχα: τα χωρισα σε σουτιεν, κορμακια, μποξερακια, καθημερινα βρακια, περιοδοβρακα, τσουλε και μαγιο. Μια χαρα εχει λειτουργησει ως τωρα και δεν εχουν ανακατευτει, πριν ηταν κολαση οταν πχ νομιζα οτι ειχα βρακι για το ραντεβου και ανακαλυπτα οτι αυτο που ειχα νομισει για το μαυρο κομψο σλιπακι μου ηταν τελικα η βρακα της γιαγιας. Πριν καμια βδομαδα παλι τακτοποιησα το ραφι με τα κομικς μου (αυξανονται και πληθυνονται, τα χρυσα μου! Και τωρα που θα ζητησω για δωρο τα phd comics θα γινουν ακομα πιο πολλα!), και τωρα που ειναι ωραια τακτοποιημενα και ευκολα προσβασιμα, οταν κουραζομαι απο το γραψιμο γυριζω και κοιταω το ραφι και χαιρομαι. Πριν 2 βδομαδες τακτοποιησα τα περιεχομενα της τσαντας μου σε τσαντακια και κασετινες, και τωρα τα βρισκω πολυ πιο ευκολα!

Πριν λιγο, λοιπον, σε διαλειμμα απο το γραψιμο, τακτοποιησα λιγο το ραφι με τα καλλυντικα και αρωματα.

Τωρα τελευταια (εδω και 4 χρονια περιπου), δεν αγοραζω πια αρωματα διοτι δε θελω να στηριζω τις εταιρειες των καλλυντικων που ρυπαινουν το περιβαλλον, κανουν πειραματα σε ζωα και μας κανουν να αισθανομαστε ασχημα με τον εαυτο μας οπως ειμαστε πραγματικα. Μη νομισετε οτι εκανα και κατι, ομως, διοτι σε αυτο το διαστημα μου πηρε δωρο ενα αρωμα η μαμα μου κι αλλο ενα η «πεθερα» μου, οποτε και παλι ειχα. Αλλα κυριως φτιαχνω μονη μου απο αιθερια ελαια ή παιρνω απο κοπελιτσες που τα φτιαχνουν μονες τους στο ιδιο στυλ. Εχω καταληξει στο ποιες μυρωδιες με τρελαινουν: ειναι οι γλυκιες και φαγωσιμες (βανιλια, κανελα, μελι, μαστιχα, καρυδα, πικραμυγδαλο) και οι λουλουδατες (γιασεμι, γαρδενια, ανθη νεραντζιας και ενα αλλο που μυριζει σα φρεσκοκουρεμενο γκαζον), και παιζω με συνδυασμους.

Ομως το ραφι αυτο εχει μια μακρια προϊστορια. Να εξηγησω: Οταν μου τελειωνε μια κολωνια, επειδη μου αρεσε πολυ, κραταγα λιγο μεσα σε περιπτωση που θελησω να την ξαναχρησιμοποιησω και ξεκιναγα την αλλη. Εννοειται οτι για να μην τελειωσει δεν τη χρησιμοποιουσα ποτε. Στη συνεχεια λυπομουν να πεταω τα μπουκαλακια, διοτι πολλα απο αυτα ηταν και πραγματικα εργα τεχνης! Μου φαινοταν προσβολη στο δημιουργο να πεταξω ενα τοσο ομορφο μπουκαλι στα σκουπιδια.

Κι ετσι αυτη τη στιγμη εχω ενα ραφι που εχει δυο μισογεματα μπουκαλακια κολωνια (της μαμας και της πεθερας), 3-4 αρωματικα λαδια που χρησιμοποιω τωρα, και μια παραταξη απο μπουκαλακια-αναμνησεις…

Ειναι απιστευτο ρε πουστη μου το ΠΟΣΟ μπορει να σε μεταφερει σε μια αλλη εποχη μια απλη μυρωδια. Να αισθανεσαι σα να εισαι εκει, ή μαλλον οπως αισθανοσουν τοτε.

Τι βρηκα στο ραφι μου..;

Adidas women sport και Tommy Hilfiger Freedom. Γυμνασιο. Τοτε μου αρεσαν οι σπορτιφ κολωνιες, συμμετειχα σε ομαδα στιβου και φορουσα παρα πολυ και την Polo Sport του πατερα μου (για καποιο λογο το εβρισκα πολυ κουλ να φοραω αντρικη κολωνια). Σε καποια φαση βρηκα την Adidas η οποια μου μυρισε ακριβως σαν να ηταν η γυναικεια εκδοχη της Polo Sport και την πηρα. Οταν τελειωσε αντικατασταθηκε με την Freedom, που ειναι απο αυτες που θυμιζουν λιγο γκαζον. Θα γελασετε τωρα με αυτο, αλλα αυτες τις κολωνιες τις φοραγα τις μερες που στο σχολειο ειχαμε γυμναστικη, γιατι νομιζα οτι ειχαν φτιαχτει για αθλητες. Τις αλλες μερες φορουσα τις αμεσως απο κατω.

Body shop Oceanic, Heartfelt και Vanilla. Παλι γυμνασιο. Σε καποια φαση στην α’ ή β’ γυμνασιου, μου ειχε φερει η νονα μου για δωρο ενα μικρο νεσεσερακι γεμισμενο με πραγματα απο το Body shop, το οποιο κανει θραυση στις ηλικιες εκεινες. Νομιζω εκει ηταν που αρχισα να ασχολουμαι με το οτι ημουν γυναικα και με την κολλητη μου ειχαμε πωρωθει να ψωνιζουμε απο κει! Τοτε η body shop ειχε λανσαρει τρια νεα αρωματα, το Oceanic, το Leap και το Heartfelt. Εγω ειχα παρει το Oceanic που με ταξιδευε και το λουλουδατο και ρομαντικο Heartfelt, η κολλητη μου προτιμησε το Leap. Δε μου αρεσε καθολου αλλα περι ορεξεως κολοκυθοπιτα. Η βανιλια παραμενει σταθερη αξια απο τοτε μεχρι σημερα, αν και ακομα δεν εχω βρει το αρωμα βανιλιας που θα με συναρπασει. Βεβαια σε καποια φαση καπου εκει ειχα παρει μεχρι και το λικερ Amaretto του πατερα μου και το χρησιμοποιουσα σαν κολωνια, αφου δεν μπορουσα να το πιω! Τεσπα. Θυμαμαι να ανεβαινω προς το σταθμο μια μερα, δευτερα γυμνασιου ή τριτη, με το μαλλι λουσμενο με σαμπουαν Rosemary απο το body shop, με κολωνια Heartfelt, μπλουζακι tie die και τιγκα αυτοπεποιθηση. Ενας εργατης που δουλευε στο δρομο (τωρα δεη, ευδαπ, ιδεα δεν εχω, απο αυτους που σκαβουν), σταματαει τη δουλεια του και καρφωνεται να με κοιταζει. Καθως περναγα διπλα του ακουω να μου λεει «Οταν μεγαλωσεις θα γινεις η πιο ομορφη κοπελα στο Μαρουσι!». Παραμενει το πιο ομορφο «καμακι» που μου εχουν κανει μεχρι σημερα.

CK One. Δευτερα προς τριτη γυμνασιου. Καλοκαιρι, Γαλλια. Με την κολλητη μου. Ειχαμε τετοια ταυτιση τοτε, που οταν η μια αγοραζε κατι νιωθαμε οτι ηταν και για τις δυο. Πχ «τι ωραιο μπλουζακι» «οντως, γαματο! θα το παρω κι εγω» «εγω ομως εχω ηδη παρει πολλα, να παρω κι αλλο; Ε δεν πειραζει, αφου θα το παρεις εσυ, το ιδιο ειναι!». Και οντως, αφου τα μοιραζομασταν ολα τοτε, μπλουζακια, αρωματα, καλλυντικα, δηλ αν ηθελε το ασπρο μπουστακι μου ή αν ηθελα εγω τη μωβ σκια της, ειτε θα τα φερναμε η μια στην αλλη στο σχολειο, ειτε θα τα φερναμε μαζι το Σαββατο που θα βρισκομασταν. Ωραιες εποχες τοτε.. ρε γαμωτο, δες τι μπορει να σου θυμισει ενα αρωμα, δηλαδη!! Τελος παντων, σε μια απο αυτες τις φασεις στη Γαλλια εγω δεν ειχα λεφτα, και μια και «δεν πειραζει, αφου θα το παρεις εσυ το ιδιο ειναι», το πηρε αυτη. Το μοιραζομασταν σε ολη τη διαρκεια των διακοπων στη Γαλλια και γουσταραμε και πολυ που ειχαμε αγορασει αρωμα που α) απευθυνοταν σε μεγαλους, αρα ημασταν κι εμεις πια γυναικες και β) ηταν γιουνισεξ, αρα ημασταν και πολυ αγοροκοριτσα. Οταν γυρισαμε στην Αθηνα το πηρε αυτη σπιτι της, φυσικα, αφου το ειχε πληρωσει η κοπελα! Αλλα αρεσε πολυ στη μαμα μου κι ετσι αγορασε ενα να το εχουμε και οι δυο. Το μπουκαλακι που εχω εγω τωρα στο ραφι πρεπει να ειναι το δευτερο που αγοραστηκε απο τη μαμα μου.

Body shop, of a woman. Τριτη γυμνασιου, Αμερικη. Θυμαμαι οτι ειχα αγορασει για τον αδερφο μου το of a man και του το ειχα δωσει για να γινει ακαταμαχητος με τα κοριτσια οταν θα ερχοταν στο γυμνασιο, γιατι νομιζα οτι σιγουρα θα πεφτανε με τις μυρωδιες. Εγω σιγουρα ειχα μεγαλο θεμα με τις μυρωδιες απο τοτε, εδω ειχα κολλησει λογω της κολωνιας που φορουσε (καποια axe η str8) με αυτον που κοροιδευε ολη η ταξη. Με επιαναν εφηβικες ορμες και κατακαυλωνα μεσα στο μαθημα, μετα γυρνουσα σπιτι και φαντασιωνομουν οτι γινοταν κατι μεταξυ μας. Αυτος γουσταρε και μου την επεφτε ανοιχτα, και ειχε γινει καπως σαν αστειο της ταξης με τις καμενες ατακες που μου πεταγε, αλλα δεν εγινε ποτε τιποτα παραπανω και δεν εμαθε κανεις ποτε οτι τον φαντασιωνομουν, γιατι αλλωστε περα απο το σεξουαλικο δε γουσταρα και τιποτα αλλο σ’αυτον. Αλλα σε εκεινη την ηλικια δεν καναμε ακομα σεξ. Βεβαια οπως βλεπετε δεν εγραψα και πολλα για το ιδιο το αρωμα τελικα, και οντως δε μου ειχε κατσει και πολυ καλα απ’ο,τι φαινεται, το μπουκαλακι ειναι ακομα μισογεματο.

Clinique – Happy. Τριτη γυμνασιου προς πρωτη λυκειου. Μα τι ΚΟΛΛΗΜΑ που ειχα φαει με εκεινο το αρωμα! Το ειχα μυρισει τυχαια απο ενα δειγμα ενος περιοδικου και ενιωσα καπως οτι αυτο το αρωμα ειμαι εγω. Οτι εχει φτιαχτει μονο για μενα, τελος. Δεν μπορουσα να ησυχασω αν δεν το αποκτησω, και οταν το πηρα καθομουν και το μυριζα και ενιωθα πραγματικα happy. Αναρωτιεμαι τι σκατα βαζαν μεσα και αν ειχε και σε αλλους το ιδιο εφε. Περιεργως, πλεον δε μου αρεσει καθολου! το μυριζω και το βρισκω πολυ βαρυ. Αλλα ειναι μυρωδια αναποσπαστη απο τις απογευματινες προπονησεις, το μυριζω και βρισκομαι στο γηπεδο, βλεπω γυρω μου το γκαζον και το ταρταν, ειναι καλοκαιρι κι εγω διπλα στο σκαμμα κανω κοιλιακους. Ειχα και την ελπιδα οτι ισως και να ξαναεριχνα το Χαρη με αυτο.. Ο Χαρης δεν πρεπει να φορουσε κολωνιες ακομα, αλλα το φιλι του μυριζε μανταρινι· το πιο γλυκο και μυρωδατο φιλι που μου εχουν δωσει. Απο τοτε αρχισα να τρωω μανταρινια. Μου θυμιζουν γλυκα νοεμβριατικα φιλια γεματα ερωτα και αθωοτητα.

Σταματαω εδω για σημερα γιατι πρεπει να γραψω κι εχω αρχισει και νυσταζω, αλλα θα συνεχισω με το αλλο μισο συντομα. για τωρα, ενα πανεμορφο και γλυκο τραγουδακι που μου εχει κολλησει και το σιγοτραγουδαω απο μεσα μου.

Μνημες…

Published 28 by yvris

…γιατι καποια πραγματα ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να ξεχνιουνται… ΠΟΤΕ..

Δε θυμαμαι τι μηνας ηταν, ουτε ποια χρονια, ηταν 2007 ή 2008 και ο καιρος ηταν καλος. Δε θυμαμαι ουτε πού ειχαμε παει κι απο πού επιστρεφαμε. Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι με καποιο τροπο, μαλλον καποιος μας πηγε, βρεθηκαμε στο παρκινγκ της Κατεχακη που ειχες αφησει το αμαξι σου. Δε θυμαμαι ουτε πώς αρχισε. Αυτο που θυμαμαι ειναι πως ημασταν μεσα στο αμαξι, φιλιομασταν παθιασμενα, δεν ξεκολλουσαμε, δε χορταιναμε ο ενας τον αλλο. Απλα θελαμε κι αλλο, ΕΠΡΕΠΕ να εχουμε κι αλλο. Δε θυμαμαι τι ωρα ηταν, αλλα ηταν ακομα σκοταδι, οταν βρεθηκες μεσα μου. Δε θυμαμαι ποσες φορες ακριβως τελειωσες, ουτε ποσες αμετρητες τελειωσα εγω. Θυμαμαι οτι δε σου επεφτε με τιποτα, θυμαμαι οτι δεν μπορουσαμε να σταματησουμε. Καποια στιγμη βγηκαμε απο το αμαξι και συνεχισαμε εξω, χρησιμοποιωντας το αμαξι σα στηριγμα, σαν κρεβατι, σαν οτιδηποτε. Παθιασμενα, ασυγκρατητα, σαν να ηταν εθισμος. Ειχε πια ξημερωσει, οι ανθρωποι περνουσαν απο διπλα αφηνοντας τα αυτοκινητα τους για να παρουν το μετρο να πανε στις δουλειες τους. Κι εμεις δε σταματαγαμε. Το καλυτερο της ζωης μου. Στα τοπ 3 σιγουρα.

Δε θυμαμαι τι μηνας ηταν, μαλλον Ιουλιος ή Ιουνιος του 07. Ειπαμε να παμε για ενα μπανιο, ο ηλιος εκαιγε. Μπηκαμε στο αμαξι σου. Κανεις μας δεν ψηνοταν για παραλια της Αττικης, μας βρωμουσαν. Πηγαμε Λουτρακι, ηταν τιγκα στον κοσμο, φυγαμε. Συνεχισαμε ψαχνοντας για καμια παραλια. Φτασαμε καπου κοντα στην Επιδαυρο, συναντουσαμε ταμπελες που ελεγαν «προς Σπετσες», σου λεω να παμε, λες το ψηνω. Λεω δεν το περιμενα, δεν περιμενα καν να ερχομασταν μεχρι εδω. Λες «γιατι, δε με ειχες για ψησακια;», λεω οχι. Διαβαζες πολυ τοτε. Και τοτε.

Τελικα βρηκαμε μια παραλιουλα με χοντρη αμμο/ψιλο χαλικι. Καναμε μπανιο, το νερο κρυσταλλο, δεν ξερω αν ημασταν ερωτευμενοι μεταξυ μας ή με το σκηνικο. Στον πατο αχινοι, πατησα εναν. Εγινα πουτανα, για μηνες μετα ακομα εβγαζα αγκαθια. Ειπαμε σιγα σιγα να την κανουμε, για να κραταγε τοσο αργα χωρις να σκοτεινιασει μαλλον Ιουνιος θα ηταν ακομα. Παμε να φυγουμε, το αυτοκινητο ειχε κολλησει στο χωμα, οσο κι αν το σπρωξαμε απλα κολλαγε χειροτερα. Τελικα βρηκαμε εναν με ενα τζιπ, δεχτηκε να το ρυμουλκησει. Οπως εβγαινε βρηκε κι εγδαρε το χρωμα απο ενα παρκαρισμενο. Η κυρατσα που το’χε εκανε τη δυσκολη και δε δεχοταν τη φιλικη σου δηλωση, γκρινιαζε και μας εβγαλε την Παναγια. Τη γραψαμε τελικως στα αποτετοια μας, ειπαμε τριτωσε το κακο και πηγαμε και φαγαμε καλαμαρακια σε παρακειμενη ταβερνα. Εσπερναν.

Θυμαμαι τι μηνας ηταν, γιατι ηταν τα γενεθλια σου. Ηταν Ιουνιος του 2007. Δε γνωριζομασταν πολυ καιρο, λιγες εβδομαδες μονο. Το προηγουμενο βραδυ ειχαμε τσακωθει, με πηρες τηλ και ειχα σβησει το τηλεφωνο σου, δεν αναγνωρισα οτι ησουν εσυ. Μου ζητησες συγνωμη και βρεθηκαμε. Πηγαμε στο Μοναστηρακι. Ψαχναμε δισκους, σιντι, παλια βιβλια και κομιξ, μπηκαμε σ’ενα παλαιοβιβλιοπωλειο. Επανω δεν υπηρχε κανεις, ουτε ενας υπαλληλος. Σχολιασαμε οτι σκασιλα τους, οτι ανετα κλεβαμε βιβλια τωρα χωρις να μας εβλεπε κανεις. Ριχνω την ιδεα, και γιατι δεν κανουμε σεξ, αφου κανεις δε θα μας παρει χαμπαρι. Συμφωνησες με την ιδεα μου. Το καναμε στα γρηγορα, στα ορθια, πισω απο μια ντανα βιβλια. Πεταξες το προφυλακτικο απο το παραθυρο αδιαφορωντας για το που μπορει να κατεληγε, εσκασα στα γελια. Ηταν η πρωτη μας φορα.

Θυμαμαι οτι ηταν καλοκαιρι του 08, δε θυμαμαι αν ηταν Ιουλιος ή Αυγουστος. Ειχαμε παει σε μια παραλια στο Πηλιο, οι δυο μας. Αλλα ειχαμε συναντησει κι αλλους εκει. Μου ειχες παρει ενα βιβλιο για το σκακι, παιζαμε σκακι στο αυτοκινητο πηγαινοντας στο βουνο, ενα μαγνητικο σκακι. Παιζαμε ολες τις μερες μεχρι που τελικα σε κερδισα και μετα δεν ξαναπαιξα μαζι σου.

Η παραλια ηταν παραδεισος, χρυσαφενια αμμος, καμια εκατοστη σκηνες. Αποκομμενη απο το χωριο, χωρις ηλεκτρικο φως. Ενα μοναδικο δεντρο σε ολη την παραλια διπλα σε μια πηγουλα, χωραγε 4-5 σκηνες απο κατω, η δικη μας ηταν μια απο αυτες. Παραδεισος, ημασταν ο Αδαμ κι η Ευα. Κυκλοφορουσαμε γυμνοι, οχι μονο οι 2 μας, ολοι. Το πρωι καναμε το πρωινο μας μπανιο στη θαλασσα, το μεσημερι πλεναμε το τηγανι και τα πιατα μας με θαλασσινο νερο, αμμο και χαλικια, το βραδυ μας επαιρνε ο υπνος κατα τις 10 με σκεπασμα τ’αστρα στον ουρανο. Στη διαρκεια της μερας, οταν δεν κολυμπουσαμε στα κρυσταλλενια νερα, μαγειρευαμε στο γκαζακι, παιζαμε σκακι ή κιθαρα, μιλουσαμε με τους αλλους κατασκηνωτες. Ειχαμε γινει παρεακι με την πρωην πρεζου που εφτιαχνε κοσμηματα, με την οικογενεια με το παιδακι που ηταν και οι 3 γυμνοι, με τον τυπο με τα πολλα τατουαζ που μιλουσε πολυ αργα… Μονο με το ζευγαρι δεν καταφερε να πλησιασει κανεις, ηταν οι δυο τους μεσα στον κοσμο τους και κανενας αλλος. Ολη την ωρα ηταν αγκαλια, ο ενας πανω στον αλλο. Αν το εκαναν κιολας εκει μπροστα σε ολους, δε θα παραξενευομουν καθολου, θα μου φαινοταν τελειως φυσικο, σα να ανηκει στο σκηνικο. Απο τη στιγμη που βγαινουν τα ρουχα, ηταν πολυ ευκολο να προχωρησεις στο επομενο βημα. Εγω κι εσυ ημασταν ολη μερα γυμνοι μαζι και το βραδυ κοιμομασταν στο ιδιο στρωμα. Θα ηθελα πολυ να καναμε ο,τι εκανε το ζευγαρι. Δεν το εκανα. Ημουν με αλλον τοτε. Του ειπα στο τηλεφωνο να χωρισουμε οταν συνειδητοποιησα οτι δε θα τον αγαπουσα οσο αγαπουσα εσενα. Τελικα δε χωρισαμε. Αλλα σ’αγαπουσα. Σ’αγαπω.

Οι καλυτερες διακοπες της ζωης μου. Ουτε καν τοπ 3. Οι καλυτερες εβερ, τελος.

Ενα ονειρο: εγω κι εσυ στο ιδιο σπιτι. Κοντα στη Ρεματια. Εχεις το δωματιο σου, εχω το δικο μου, ειμαστε εκει οποτε θελουμε το χρονο μας χωρια. Αλλα τα βραδια, οποτε θελουμε, ειμαστε μαζι, αγκαλια. Περναμε τις μερες μαζι, μαθαινω απο σενα, δημιουργουμε παρεα. Χαλαρωνεις και μαθαινεις πώς ειναι να σ’αγαπουν, να εμπιστευεσαι, αφηνεσαι στα χερια μου. Κι εγω αφηνομαι να με πλασεις, εξελισσομαι και γινομαι το καλυτερο που μπορω να ειμαι, χαρη σε σενα, χαρη στην εμπνευση σου.

Καποτε οι Γεφυρες του Μαντισον ηταν το αγαπημενο μου βιβλιο. Τελευταια εχω κολλησει με το Wuthering Heights. Ποιο ειναι το κοινο αναμεσα στα δυο, ξερεις;

Αραγε θα πραγματοποιηθει ποτε αυτο το ονειρο μου; Η παντοτε θα αγαπιομαστε απο μακρια, ονειρο μου;

H γιαγια μου

Published 22 by yvris

Ειναι πολλα αυτα που θελω να γραψω τελευταια αλλα αποφασισα τελικα να γραψω για τη γιαγια μου σημερα. Γιατι; γιατι η γιαγια αυτη τη στιγμη βρισκεται σε μια κατασταση που δυσκολα μιλαμε πλεον γι’αυτη σε παροντικο και οχι σε παρατατικο χρονο, αλλα ταυτοχρονα ειναι ευτυχως εδω μαζι μας, οποτε και το ποστ αυτο δε μου ειναι πολυ δυσκολο συναισθηματικα – εχω συνηθισει καπως την κατασταση πλεον ως εχει. Οποτε παμε για ενα τριμπιουτ στη γιαγια σημερα.

Η γιαγια μου δεν ηταν η μακρινη γιαγιακα που τη βλεπεις 1 φορα το μηνα στο οικογενειακο τραπεζι. Ειχε ενεργο ρολο στο μεγαλωμα μου καθοτι οι γονεις μου δουλευαν πολυ για να καταφερουν να μας μεγαλωσουν και η γιαγια εμενε στα 5 λεπτα!

Ξεκινησε τις παραξενιες της πριν ακομα γεννηθω, οπου τρυπαγε τα προφυλακτικα των γονιων μου με μια καρφιτσα μεσα στο κουτι προκειμενου να της κανουν εγγονι…!

Συμφωνα με τον μπαμπα μου, η γιαγια ηταν αυτη που με κακομαθε και δεν μπορω να κοιμηθω τα βραδια, διοτι με κουναγε ολο το βραδυ οταν ημουν μωρο και μετα καλομαθα και δεν κοιμομουν χωρις κουνημα. Απο τοτε βρικολακας ημουνα, πρωτα κοιμοντουσαν οι γονεις μου και μετα εγω!

Η γιαγια μας μαγειρευε αρκετα συχνα, τις περισσοτερες μερες για την ακριβεια. Τα σαββατοκυριακα μαγειρευαμε εμεις. Μας εφτιαχνε «αυγουλι», το οποιο παντα το εκανε με μυξες κι ευχομασταν να τα εφτιαχνε ο μπαμπας ή ο παππους γιατι το εκαναν ωραιο μελατο και χωρις μυξες. Ακομα μας πηγαινε στην παιδικη χαρα (απ’οπου ξαναπερασα προσφατα και τωρα την εχουν κανει εναν παιδοτοπο για τον πουτσο), στο λοφο Φιλοπαππου, στο σπιτι της οπου μας εδινε κραγιονια να ζωγραφιζουμε και μας εδειχνε τη συλλογη της απο γραμματοσημα!

Σε μια απο αυτες τις διαδρομες απο το σπιτι της προς το δικο μας ηταν που με χτυπησε ενα αυτοκινητο οταν ημουν 5 χρονων και ακομα εχω το σημαδι στο ποδι μου. Μας ειχε δωσει ενα χαρτακι απο κατι κοινοχρηστα για να ζωγραφισουμε απο πισω με τα κραγιονια, και καθως γυριζαμε προς το σπιτι φευγει το χαρτακι απο το χερι του αδερφου μου που το κρατουσε και πεταει απαλα μεχρι το απεναντι πεζοδρομιο. Εχοντας εγω απο τοτε οικολογικη συνειδηση, αλλα κι επειδη αυτα τα χαρτια για ζωγραφικη ηταν πολυτιμο ειδος, τρεχω απεναντι να το μαζεψω! Οπως παω να ξαναπερασω απεναντι, ΓΚΝΤΟΥΠ! με χτυπαει ενα αμαξι και περασα 3 μερες στο νοσοκομειο. Απο τοτε ειμαι βλαμμενο! Μετα μου ειπε η μαμα μου οτι η γιαγια μου περασε δικαστηριο για αμελεια καποια χρονια μετα εξαιτιας μου, το οποιο μου ειχε φανει ΕΝΤΕΛΩΣ παραλογο διοτι καθαρα εγω εφταιγα! Ευτυχως που αθωωθηκε η γιαγια γιατι αλλιως ακομα θα το χα τυψεις!

Αλλες φορες μας πηγαινε για σουβλακι κι αυτη ηταν η αγαπημενη μας εμπειρια! Και στη λαικη μας πηγαινε οταν δεν ειχε που να μας αφησει. Μια φορα που γυρναγαμε απο μια τετοια βολτα, της ηρθε να μας μαθει να διαβαζουμε αγγλικα. Μας δειχνει λοιπον ενα παρκαρισμενο αυτοκινητο Suzuki και μας λεει: «Το βλεπεις αυτο εκει; Εκει γραφει Σιζικι! Σιιιι – Ζιιιιι – Κιιι!» το συλλαβισε κιολας! Εμεις ομως ξεραμε ηδη καποιες μαρκες αυτοκινητων και της το παμε «Σουζουκι λεει, γιαγια». «Α, σουζουκι λεει; Α ενταξει, αμα λεει αυτο ενταξει καλωστο μου».

Η γιαγια επισης με εμαθε να κενταω και να ραβω, που ιδιως για το δευτερο την ευγνωμονω ακομα! Επισης με εμαθε να πλεκω, αλλα αυτο το εχω ξεχασει πλεον, καποια στιγμη θα το θυμηθω. Παντα ηθελα να κατσω να με διδαξει τη ραπτομηχανη και ολο το ανεβαλα… και τωρα να… ελπιζω να μπορεσει καποια στιγμη, αν οχι να με διδαξει, να ειναι σε επιπεδο να καταλαβαινει οταν θα φτιαχνω τις εκαστοτε εμπνευσεις μου και να ειναι περηφανη.

Μεσα στις υποχρεωσεις της ηταν πολλες φορες να με παρει απο το σχολειο, τοτε που πηγαινα σχολειο κοντα στο σπιτι. Μετα που αλλαξα σχολειο ερχοταν καμια φορα στη σταση του σχολικου, οταν δεν μπορουσε ο πατερας μου, μεχρι που μεγαλωσα και πηγαινα μονη μου. Μια φορα που ημουν μικρη, πρωτη δημοτικου, ειχα χεστει πανω μου στο σχολειο. Δεν εφταιγα εγω, το φαι ηταν χαλασμενο, και ειχε χεστει και ο αδερφος μου εκεινη τη μερα στο νηπιαγωγειο. Εχοντας την εμπειρια του μικρου που σχολαγε νωριτερα, η γιαγια σκαει στο σχολειο με ενα ανταλλακτικο βρακι. Με παιρνει απο το σχολειο και στο δρομο της επιστροφης περναγαμε μπροστα απο τη Μητροπολη που ειχε κατι θαμνους. Με χωνει πισω απο τους θαμνους, με ξεβρακωνει, μου σκουπιζει το κωλαρακι με το καθαρο μερος του χεσμενου βρακιου και το πεταει στον κηπο της Μητροπολης ενω με ντυνει με το αλλο. Μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση το οτι το πεταξε, διοτι στο παιδικο μου μυαλο δεν πεταγες ρουχα αφου πλενονται και ξαναχρησιμοποιουνται! Χωρια που ηταν το αγαπημενο μου βρακακι διοτι ειχε επανω τυπωμενα κατι γραμματακια, μεταξυ των οποιων και το αρχικο μου! (Ουτε τα 6 δεν ειχα κλεισει και ειχα ηδη αγαπημενο βρακι..!)

Ενα αλλο ΠΟΛΥ κλασικο, ήταν που γυριζοντας σπιτι με το τρενο, οταν βγαιναμε απο το βαγονι επρεπε να ανεβουμε στη σκαλα του σταθμου για να περασουμε απο την απεναντι πλευρα, προφανως πανω απο τις γραμμες. Μια φορα λοιπον, την ωρα που περναγαμε απεναντι και περναγε ενα τρενο απο κατω, μου ειπε η γιαγια οτι «αα τωρα το παταμε το τρενο!». Εγω εκστασιαστηκα! Απο τοτε, καθε φορα που εβγαινα απο το τρενο, ετρεχα πρωτη πρωτη πανω τη σκαλα για να προλαβω να ανεβω προτου ξεκινησει το τρενο, ωστε οταν ξεκινησει και περασει απο κατω να το πατησω! Με τον καιρο το εξελιξα κι εμπαινα με τη γιαγια επιτηδες πρωτο βαγονι για να προλαβω να βγω εξω πρωτη απο την πρωτη πορτα, μην τυχον και μπει κανενας μπροστα μου στις σκαλες και με κλεισει και δεν πατησω το τρενο. Καθε, μα ΚΑΘΕ φορα! Και την εχωνα και τη γιαγια να τρεχει, γρια γυναικα! Ρε παιδια το συνειδητοποιησα σημερα περνωντας παλι απεναντι πανω απο ενα σταθμο, εχει υπαρξει πολυ καλη γιαγια για μας!

Η γιαγια μου τραγουδουσε παντα. Τραγουδουσε συχνα την ανθισμενη αμυγδαλια, της οποιας εγω δεν καταλαβαινα την υποθεση και τσαντιζομουν. Επισης τραγουδουσε ενα μοιρολοι για τη μεγαλη Παρασκευη (σημερα μαυρος ουρανος, σημερα μαυρη μερα), το οποιο ειχα την ευτυχη εμπνευση καποια φορα να της πω να μου δωσει τους στιχους και τους εχω ακομα! Αναθεμα κι αν θα το θυμοταν τωρα! Τωρα πια δεν τραγουδαει. Λεει «εγω ειμαι γιαγια, δεν μπορω να τραγουδησω». Δε θυμαμαι ποτε το σταματησε. Θυμαμαι ομως οτι στην κηδεια του παππου τραγουδουσε αντι να κλαιει και νομιζαμε οτι ηταν τρελη, αλλα αυτα που τραγουδουσε ηταν μοιρολογια. Ακομα αναρωτιεμαι αν το εκανε γιατι οντως πονουσε για την απουσια του παππου η επειδη αυτο περιμενε ο κοσμος απο αυτην να κανει.

Η γιαγια επισης μας πηγαινε στο χωριο τα καλοκαιρια οταν οι γονεις μας δουλευανε ακομα αλλα το σχολειο ειχε τελειωσει. Εχω παρα πολλες αναμνησεις απο το χωριο..! Για παραδειγμα μας ειχε δειξει πως να πιανουμε πεταλουδες, τις οποιες μετα βαζαμε σε ενα πλαστικο μπουκαλι κομμενο μεχρι που ξαναφευγαν. Και μας εδινε να πινουμε κατσικισιο γαλα που επαιρνε απο το γειτονα – ΓΑΜΑΤΟ!

Αλλα το κλασικο κολλημα της γιαγιας, ακομα πιο πολυ στο χωριο απ’ο,τι στην πολη, ηταν η εκκλησια. Εκτος του οτι μας ελεγε ιστοριες τυπου οτι αν βριζουμε θα μπει ο διαολος μες στην κοιλια μας, οπως ειχε γινει σε μιας συγχωριανης και γεννησε ενα δαιμονισμενο γαιδουρακι..! ή οτι αν μεταλαβουμε 3 φορες και δεν πουμε ουτε μια κακη κουβεντα στο ενδιαμεσο, θα βγαλουμε χρυσο δοντακι! (ακομα το περιμενουμε). Εκτος του οτι μας εμαθε το πατερημων… Το βασικο ηταν να πηγαινουμε στην εκκλησια οποτε ειχε λειτουργια. Απο τοτε μου την εδινε το πρωινο ξυπνημα, αλλα γουσταρα γιατι φοραγα τα καλα μου, εκανα τη γιαγια μου χαρουμενη και λεγανε και ολοι στο χωριο τι καλο κοριτσακι που ημουνα! (μετα που μεγαλωσα εγινα…) Ενιοτε η εκκλησια εδινε και μπονους: κολλυβα, αρτο ή χοντρο και φυσικα τη θεια κοινωνια. Η μια αλλη εκκλησουλα που ηταν πιο ψηλα στο βουνο ειχε βατομουρα στη διαδρομη και τα εκανα να..! Επισης η γιαγια με ειχε μαθει να κανω και μετανοιες στην εκκλησια («μα τι καλο κοριτσακι η ‘γγονα σου!») που αναθεμα κι αν ηξερα τι ηταν!

Εννοειται οτι ειχε το δικο της λεξιλογιο, πχ: οταν κατι αρβαλαει, σημαινει οτι κανει θορυβο («αρβαλαει το κουδουνι, ανοιξε την πορτα!»), και οταν καποιος μουλουχριζεται σημαινει οτι εχει πασαλειφτει με κατι, ειτε φαγητο ειτε μπογιες πχ («παρε μια πετσετα και σκουπισου, πως μουλουχριστηκες ετσι παλι!»). Τον αντιχειρα τον λεει «μπούντο» («αααχ εκοψα τον μπούντο μου και τρεχει αιμα!»), και για τα υπολοιπα δαχτυλα εχει διαφορετικα ονοματα αλλα δεν τα θυμαμαι. Και υπηρχαν και καποιες λεξεις που ειχαμε ακουσει απο τη γιαγια και νομιζαμε οτι ετσι λεγονται και στην πολη, πχ το ρόιδο ή ο σουρτης.

Μεγαλωνοντας, οταν παψαμε να ειμαστε τα γλυκουλια παιδακια και μπηκαμε στα δυσκολα χρονια, η γιαγια εγινε λιγο cult. Δεν την κοροϊδευαμε ποτε, την αγαπουσαμε παντα, αλλα καναμε και λιγη καλοπροαιρετη πλακα. Αλλα ειχαμε και πολλες συγκρουσεις – λογικο. Για παραδειγμα εγω ειχα μια φιλη που ειχε πολλες τρυπες στ’αυτια. Της γιαγιας της ειχε στραβοκατσει και τη φωναζε «οι σκουλαρικες» – οταν μιλαγαμε μεταξυ μας, εκεινης δεν της μιλαγε. Καθε φορα λοιπον που ειχα καβγαδες με τη μαμα μου (και ηταν πολλοιιιιιι) πεταγοταν κι η γιαγια σαν την τσουτσου κι ελεγε με υφος διδακτικο: «Αμ δε φταις εσυ! Φταιν οι σκουλαρικες!» (Και καλα η κακη επιρροη!)

Μια αλλη κολλητη μου την πηρε στραβα απο την πρωτη μερα. Ημανε δευτερα λυκειου και μολις ειχαμε τελειωσει πανελληνιες, οποτε οργανωσαμε sleep over σπιτι μου. Το πρωι ομως επρεπε να παω φροντιστηριο (^%!@$#%^!$), οποτε τις αφησα να φανε πρωινο και να ντυθουνε μονες τους. Σκαει η γιαγια εξαιρετικα φορτωμενη που ειχαμε κοσμο στο σπιτι και αρχιζει το ψαλτηρι: «Εσεις σπιτια δεν εχετε; Τι λενε οι μαναδες σας που κοιμαστε στα ξενα σπιτια!» (Αυτο ηταν τελειως κλασικο!)

Η τσουπρα λοιπον που δε μασαγε τα λογια της, απανταει: «Με συγχωρειτε, αλλα νομιζω πως ειστε παρα πολυ αγενης!»

Η γιαγια εκει εχασε τα λογια της διοτι απλα δεν μπορουσε να διανοηθει οτι καποιος μπορουσε να της αντιμιλησει, κι ετσι δεν καταφερε να σκεφτει απαντηση. Ουτε μου ανεφερε το περιστατικο, απλα μετα εβριζε τη συγκεκριμενη φιλη μου. Μεχρι που εμαθε οτι εχει χασει τον εναν απο τους δυο γονεις της («Ορφανουλι ειν το κακομοιρο;») και τοτε τη λατρεψε! Τις λατρεψε ακομα περισσοτερο και τις δυο οταν συνειδητοποιησε οτι διαθετουν μια αλφα προικα – τη δευτερη την προξενευει στον αδερφο μου, αφου εχει και σπιτι στη Λευκαδα…!

Αντιθετως μια αλλη κολλητη που εχουμε πλεον ξεκοψει αλλα τη συμπαθουσε τοτε, τωρα λεει οτι «Για ολα τα κακα που σου εχουν συμβει αυτη φταιει!» Πολυ θα ηθελα να μαθω γιατι! Μακαρι να συνελθει να τη ρωτησω!

Φυσικα υπαρχει και το κεφαλαιο γκομενοι! Για τη γιαγια μου αντρας σημαινει κηφηνας που σου τρωει τα λεφτα! Αρα θεωρουσε πως ολοι οι γκομενοι που ειχα ηταν προικοθηρες. Ειδικα με εναν ειχε πολυ μεγαλο προβλημα, διοτι αραζαμε στο σπιτι μου που ειναι σχετικα ανεξαρτητο, αντι για το δικο του που ειναι διαμερισμα με γονεις. Οποτε θεωρουσε η γραυς οτι αυτος ερχοταν εδω για να τρωει δωρεαν (το ιδιο πιστευει και για τον κολλητο του μπραδερ που λιωνανε στο προ). Του ειχε κανει φοβερους καβγαδες με κορυφαιο μια φορα που πετυχαινονται στη σκαλα, αυτος της λεει «Καλημερα σας!» κι αυτη γυρισε απο την αλλη, λεγοντας απλα «Μφ!»

Αντιθετα εναν αλλον που δουλευε (πολυ) πρωινη δουλεια, οταν τον πετυχε μια φορα στη σκαλα του ειπε «Καλημερα σας, κυριε! Μηπως θελετε να σας φτιαξω καφε?»

Τον γουσταρε τον εργατικο γκομενο η γραυς! Ο τωρινος ειναι αυτος που εχει συμπαθησει πιο πολυ απ’ολους, γιατι τον εχει δει πως διαβαζει (Με εκαψε ο ατιμος!), αλλα τωρα τελευταια δεν τον ειχε και σε μεγαλη υποληψη γιατι συνειδητοποιησε οτι αυτο το «διδακτορικο» που της ειχαμε πει δεν ειναι δουλεια στην τραπεζα αλλα κι αλλες σπουδες, αρα ακομα με φοιτητακο αφραγκο τα’χω. Οποτε μου προξενευε ενα συνταξιουχο φιλο της μανας μου, που ομως εχει «μια σπιταρονα σαν παλατι εκει στο Αστρος!»

Κατα καιρους γενικα μου εχει προξενεψει πολλους ολους πλουσιους, γιατι πρεπει να εχουν σπιτι, γιατι το σπιτι των γονιων μου «εννοειται οτι θα το παρει ο αδερφος μου επειδη ειναι το αγορι»! Αυτο όποτε ειναι υπερ του γαμου, ενω αλλες φορες ειναι εναντιον, αναλογα τα κεφια της. Λογικο αν σκεφτουμε πως παντρευτηκε η ιδια: Την ειχε ζητησει ο παππους μου, εκεινη ειχε πει οχι γιατι δεν ηθελε να παντρευτει, και μετα στη γιορτη του αδερφου της μπροστα σε ολους τους καλεσμενους ανακοινωνουν οι γονεις της τους αρραβωνες της! Ντραπηκε παρα πολυ να πει οχι μετα απο αυτο! Βεβαια ο παππους ηταν τζεντλεμαν και το ψυλλιαστηκε, οποτε τη ρωτησε αν σιγουρα θελει! Η γιαγια προσπαθησε να τον ξεφορτωθει με το γαντι: «Ξερεις, η μανα μου σου χει πει ψεματα οτι εχω προικα 12 ελιες. 6 ειναι». Ατυχησε ομως γιατι ο παππους ηταν αριστερος (εκεινη βασιλικια!) και χεσμενη την ειχε την προικα, και της λεει «Τωρα σ’εκτιμω ακομα περισσοτερο που εισαι ειλικρινης και θελω δυο φορες να σε κανω γυναικα μου!»

Γενικα ειναι με τα κεφια της σε πολλα πραγματα. Πχ μια γουσταρει που τραγουδαω και θελει να με δει στην τηλεοραση, μια χαλιεται και προσπαθει να μου βρει δουλεια στην τραπεζα. Μια θελει να βρω εναν καλο αντρα, μια να μην παντρευτω ποτε. Μια συμπαθει και λατρευει τον πατερα μου που την προσεχει, μια της τη δινει επειδη κανει ο ανθρωπος τη μεσημεριανη του σιεστα, «ο τεμπελης». Μια πεισμωνει που τραγουδαω αντι να κανω μια σοβαρη δουλεια, οποτε το βγαζει στα λεφτα («Δε σου δινω αφου εχεις απο τη δουλεια σου!», «Δανεισε με!»), μια την πιανει ο πονος και με χαρτζηλικωνει! Μια θελει να μαγειρευω και να κανω και καμια δουλεια, μια δε γουσταρει να παταω στην κουζινα «της»! Ειδικα λιγο πριν αρρωστησει, ειχε ενα μεγαλο καβγα με τη μανα μου για το φαι και κατεβηκε σε απεργια μαγειρεματος. Με το που πηρε πρεφα ομως οτι ανελαβα το μαγειρεμα εγω και μου ειχε βγαλει η μανα μου αποβραδις κατι φακες να μαγειρεψω το πρωι, ξυπναω και τις βλεπω ηδη ετοιμες μαγειρεμενες απο τ’αξημερωτα…

Οι δικοι μας μεγαλυτεροι καβγαδες ηταν για το οτι μου πειραζε μονιμως τα πραγματα. Και καλα τα τακτοποιουσε, μονο που καθε φορα που εμπαινε στο διαμερισμα μου ολο και κατι εσπαγε κι ολο και κατι χανοταν. Αλλα τι τα θες..! Ας γυρισει πισω σπιτι καλα τωρα, και δε γαμιουνται ολοι οι καβγαδες.

Γιαγιακα περαστικα. Σ’ευχαριστω για ολες αυτες τις αναμνησεις, και που εκανες το μεγαλωμα μου τοσο πολυχρωμο με την παρουσια σου. Και για τα γραμματα με τις συμβουλες στο Αμστερνταμ. Σιδερενια και γρηγορα κοντα μας.