Reality

All posts in the Reality category

Τελος

Published 22 by yvris

Ωραιο ηταν οσο κρατησε.

Καιρος τωρα να θυμηθουμε ποσων χρονων ειμαστε και ποια ειναι η φαση μας.
Επαναφορα στην πραγματικοτητα.

Μονο που μακαρι να μην ειχε τελειωσει ετσι.

Στο καλο.

Με τα ρουχα σου ακομα ζεστα, διπλωμενα και ακουμπισμενα στον καναπε μου, με τα τσιγαρα σου ακομα να καινε στο τασακι μου, πώς μπορεις…;

Μεγαλωνοντας…

Published 27 by yvris

…και αρχιζεις να μην προλαβαινεις να κανεις τιποτα πια απο αυτα που θελεις…

…και αρχιζουν να σου τη δινουν και να σε ενοχλουν πραγματα που παλιοτερα ουτε καν…

…και αρχιζει να σου τη σπαει πχ ο αλλος που πιανει κουβεντα στο κινητο ενω εχει βγει μαζι σου, που οταν ημασταν μικρα και ειχαμε πρωτοανακαλυψει τα κινητα, το θεωρουσαμε νορμαλ να μιλαμε ολη την ωρα. “Αφου τωρα με βρισκουνε οπου και να ειμαι, δεν μπορω να μην το σηκωσω!” Και αρχιζεις να μην το σηκωνεις, και πλεον το συγχωρεις ΜΟΝΟ σε εφηβους…

…και αρχιζει να σου τη σπαει το να σε παιρνουν τηλ και να βαραει το τηλεφωνο οσο εισαι στο γραφειο (και το ξερουν!), ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ; ειναι και ο συναδελφος στο διπλανο γραφειο, και δουλεια να μην εχεις, αμα πιασεις την κουβεντα 1ον σ’ακουει και 2ον τον ενοχλεις. Δεν μπορεις ολη την ωρα να πιανεις ψιλη κουβεντουλα λες και εισαι σπιτι σου..

…και αρχιζει να σου τη δινει να σε παιρνουν τηλεφωνο για να βγαινεις, σα να μην μπορουν να καταλαβουν οτι α) δεν εχεις φραγκο, β) εχεις δουλεια και προβες, γ) εχεις γαμημενο ξυπνημα το πρωι, δ) εισαι ηδη πτωμα και ε) αν δεν ειχες τα χρεη να σε κυνηγανε δε θα πηγαινες καν στο γαμημενο το γραφειο, θα αραζες κι εσυ σπιτι και ο,τι λεφτα εβγαζες απο τα live θα τα ετρωγες βγαινοντας και πινοντας! Δεν ειναι οτι δε θελεις, ειναι οτι δεν μπορεις, και νιωθεις σαν ο αλλος να στο τριβει στη μαπα, και να μην το καταλαβαινει κιολας, και σου τη δινει που σαπιζει και που θελει να σαπισεις κι εσυ. Και συγνωμη κιολας, βεβαια, δε σου φταιει ο αλλος, φιλος σου ειναι, θελει να σε δει, (κι εσυ θελεις να σαπισεις), αλλα δεν μπορεις γαμωτο, και αρχιζει, παραλογα, να σου τη δινει οταν στο προτεινει…

…και αρχιζεις να τη βρισκεις με το δικο σου νοικοκυριο, με το να ειναι το σπιτι σου καθαρο, βαζεις σκουπα καθε βραδυ μην εχει σταχτες στο χαλι και ειναι βρωμικο, αρχιζεις να τη βρισκεις με το να εχει το καθε πραγμα τη θεση του, να απολαμβανεις το χωρο τακτοποιημενο, να θυμωνεις με το συγκατοικο που τα παραταει ολα οπως να ναι και να του βαζεις τις φωνες, να γουσταρεις με το μικρο γυαλινο μπουκαλακι για το λαδι με τα φυλλαρακια ελιας πανω ζωγραφισμενα και με το καινουργιο ραφι που εγκατεστησες χτες…

…και αρχιζεις σιγα σιγα να γινεσαι σαν τη μανα σου…

Snow Stories

Published 8 by yvris

…και ξημερωσε Κυριακη, 17 Φλεβαρη του 2008, και το ειχε στρωσει. Παντου. (ειχαμε ξυπνησει μαζι.) Κοιταζες εξω απο το παραθυρο και ηταν ολα ασπρα!

Και φυσικα επεσε το συρμα: χιονοπολεμος, στην αυλη, στο κτημα.

Φοραμε ο,τι πιο χοντρο βρισκουμε, κι ετοιμαζομαστε να παρουμε το Σαραβαλακι (ηλικια: πανω απο 15 χρονων) και να παμε να παιξουμε με τους αλλους. Λες και ημασταν 10 χρονων! Εχει αυτο το πραγμα το χιονι, που βγαζει απο μεσα μας το κρυμμενο παιδι. Γιατι, θα μου πεις, μηπως οταν ειμαστε παιδια το χαρηκαμε το χιονι, μηπως το ειδαμε και ποτε; Κι ετσι καθε φορα θελουμε να παιξουμε χιονοπολεμο, μπας και ξορκισουμε το απωθημενο!

Η μανα μου ομως ειχε αλλα σχεδια! Με το που με βλεπει να παω να την κανω, αρχιζει: “Πού θα πας τωρα μεσα στο κρυο, θα αρρωστησεις, θα χτυπησεις με το αυτοκινητο, δεν εχεις μαθει να οδηγας σε χιονι, θα τρακαρειιιις και θα τρεχουμε, ειναι σοβαρα πραγματα αυτα παιδι μου;!”

“Θα παω για χιονοπολεμο!”

Οταν βλεπει οτι τα επιχειρηματα δεν πιανουν, βαζει τα μεγαλα μεσα:

“Δε θελω να πας!”

“Οκ, μπραβο, εγω θελω, γεια, τα λεμε το βραδυ!”

Οταν βλεπει οτι ουτε αυτο πιανει, βαζει τα μεγαλυτερα μεσα:

“Πατερα της, πες της να μην παει!”

Πατερας (με υφος “δε με χεζετε τωρα! πφφ αμα δεν της το πω δε θα γλιτωσω τη γκρινια”): “Μην πας για χιονοπολεμο. Που να τρεχεις τωρα, πως θα πας;”

“Καλε, διπλα ειναι, θα μου δωσετε τις αλυσιδες και θα παω!”

“Οχι, τις αλυσιδες δε θα τις παρεις, τις θελω εγω για να παω αυριο στη δουλεια!”

(ΣτΜ: Ποια δουλεια αυριο, εδω ειναι Ελλαδαρα, λιγο χιονι εριξε και ηταν κλειστο το κεντρο για 3 μερες! Κανεις δεν πηγε στη δουλεια αυριο!
Επισης οι αλυσιδες του Σαραβαλακιου δεν κανανε για το δικο του αμαξι διοτι οι ροδες ειναι πιο μεγαλες, αλλα σε εκεινη τη φαση δεν το ξεραμε ακομα.)

“Ε οκ θα στις φερω μεχρι το βραδυ, αυριο θα τις εχεις!”

“Μα δεν ξερεις να οδηγας με αλυσιδες, δεν εχεις ξαναοδηγησει σε χιονι!”

“Ε αν δεν το κανω, πώς θα μαθω!”

“Βρε παιδακι μου, που να τρεχεις τωρα, να σε πεταξω εγω μια με το Καμαρι;” (Καμαρι = το αυτοκινητο του Πατερα, που το προσεχει σαν τα ματια του και δεν το δινει σε κανεναν αλλο να το οδηγησει.)

(Ερχεται το τελειωτικο επιχειρημα!) “Δες… Εγω ετσι κι αλλιως με πανω απο 20 δε θα πηγαινω. Αρα και να μου γλιστρησει και να στουκαρω, εγω δε θα παθω τιποτα, αντε να παθει κανενα τσαλακωμα το αμαξι. Τωρα ποιο θα προτιμουσες να χτυπησει; Το Σαραβαλακι ή το Καμαρι;”

(Χωρις καν να το σκεφτει): “Αντε, καλα να περασεις, και να γυρισεις το βραδυ!”

Και δυσκολευτηκαμε λιγο να βαλουμε τις ατιμες τις αλυσιδες, αλλα τελικα τις βαλαμε! Και πηγαμε! Και ηταν το πιο χορταστικο παιχνιδι με χιονι που ειχαμε κανει ποτε! Και παιξαμε χιονοπολεμο σε ομαδες “κουκουλοφοροι – μπατσοι”, μονο που κανεις δεν ηθελε να ειναι μπατσος, και ετσι οποιος εριχνε σε καποιον τον βαφτιζε αυτοματα μπατσο, και οι ομαδες δεν υπηρχανε. (Και ειχες πεσει απανω μου για να με ριξεις κατω, και παλευαμε στο χιονι, και ενιωσα το κορμι σου πανω μου για μια στιγμη… τοσο ζεστο) Και μετα μπηκαμε μεσα και αραξαμε και πιναμε τσαγια και κρασια διπλα στην ξυλοσομπα. Και λεγαμε ιστοριες μεχρι που βραδιασε.

Ωραιες μερες…

Θυμαστε;

Παιδικες Μαλακιες, pt.I

Published 12 by yvris

Λοιπον μου ηρθε μια φαεινη ιδεα και αποφασισα να ξεκινησω μια νεα “στηλη”, οπου θα καταγραφω διαφορα πραγματα απο αυτα που πιστευαμε οταν ημασταν μικροι και καμια σχεση δεν ειχαν με την πραγματικοτητα. Ξεκιναω με τα δικα μου, αλλα ελπιζω να συνεισφερει ο αδερφος, κανενας κολλητος/ή, και οποιος θελει στα σχολια!

1) Μια κλασικη μαλακια που πιστευα μικρη ηταν οτι τα ζευγαρια δε φιλιουνται πριν παντρευτουν αλλα πρωτη φορα φιλιουνται στην εκκλησια (you may kiss the bride τυπου). Απο αυτο το γαμηλιο φιλι πιστευα οτι προκυπτουν τα παιδια. Τωρα πώς εξηγουσα τα δευτερα και τριτα παιδια, αφου δεν υπηρχε δευτερος και τριτος γαμος, ιδεα δεν εχω. Μαλλον δε σκεφτομουν τοσο αναλυτικα τοτε :P

2) Ειχα ψαρωσει πολυ ασχημα με τη διαφημιση “αχου κυριε πρεσβη μας κακομαθαινετε”! Ειχα οντως πιστεψει οτι αυτα ηταν και πολυ λουξ σοκολατακια, με ολο αυτο το χρυσο που ειχε η διαφημιση (το οποιο εννοειται οτι ηταν πραγματικο) και πιστευα οτι ηταν και πολυ ακριβα! Οταν σε καποια φαση τα ειδα σε κουτακι στο ψιλικατζιδικο της γειτονιας μου, ψιλοθαμπωθηκα απο τα πλουσια πραγματα που εχει ο ψιλικατζης που τον ειχα για φτωχομπινεδιαρη, αφου δεν ηταν ντελικατεσεν. Οταν δε σε καποια φαση αγορασε ο αδερφος μου ενα κουτι και συνειδητοποιησα ποια ηταν η τιμη τους, ε πλεον τα απομυθοποιησα. Ως προς το θεμα πολυτελειας, οχι ως προς το θεμα γευσης. Γαμανε.

3) Οταν ημανε μικρουλα και ημανε απο τοτε κολλημενη με τους Beatles αλλα καλα καλα δεν ηξερα αγγλικα: Στο κομματι τους Norwegian Wood απο το δισκο Rubber Soul, εκει που περιγραφει τι εγινε με τη γκομενα, εχει ενα στιχο που λεει “We talked until two”. Εγω νομιζα οτι ελεγε “we talked and του-του”, οπου με το “του-του” νομιζα οτι υπονοει οτι εγαμηθησαν, και το βρηκα πολυ ρισπεκτ να ‘ουμ’ δικε μ’ που ηταν τοσο απελευθερωμενοι και το βαλανε στο τραγουδι!

Ε, μαλλον ημουν λιγακι μεγαλυτερη απο τοτε που νομιζα οτι τα παιδια γεννιουνται με τα γαμηλια φιλακια.

Για του λογου το αληθες, παρτε το:

Οποιος ψηθει αφηνει καμια δικια του μαλακιτσα σε σχολιο!

Κωλοφαρδια!

Published 3 by yvris

Θα διαβασατε, φανταζομαι, για αυτη την κοπελα στη Νορβηγια, που καθε φορα που γκαστρωνοταν κερδιζε η οικογενεια της το λαχειο.

Σκηνικο που εμαθα σημερα απο Αγγλια: Ζευγαρι φιλων εχουν ενα τριτο φιλο, ο οποιος μετακομιζει απο τη φοιτητικη εστια στο κανονικο του διαμερισμα. Ο φιλος λοιπον αποφασιζει να αγορασει μια τηλεοραση. Περυσι παραμονες Πρωτοχρονιας, βγαινει ενα απογευμα απο το σπιτι του για να παει να δει για τηλεορασεις, μεταξυ αλλων. Οπως βγαινει, βλεπει ακουμπισμενη διπλα στα σκουπιδια μια τηλεοραση, με κολλημενο ενα χαρτακι που εγραφε “Καλη χρονια! :)

Την παιρνει, την ανεβαζει επανω, και ω του θαυματος, δουλευει! Οποτε την κρατησε και δε χρειαστηκε να παει να αγορασει. Διηγειται, δε, το σκηνικο στο φιλικο ζευγαρι, οι οποιοι τον ταραζουν στο δουλεμα για τον επομενο χρονο, που βγαζει τοσα λεφτα αλλα εχει τηλεοραση απο τα σκουπιδια ο μπατιρης κλπ.

Σε καποια φαση κι αυτοι, απο το σπιτι με τους 4 συγκατοικους, μετακομιζουν στο δικο τους. Εχουν ηδη εγκατασταθει ενα μηνα και λενε “Δεν παιρνουμε να’χουμε καμια τηλεοραση;” Το αποφασιζουν, λοιπον, κοιτανε μοντελα και τιμες κλπ, και μια ωραια μερα σηκωνονται, ντυνονται και βγαινουν εξω ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ! Δεν κανουν 10 μετρα απο το σπιτι τους, και φτανοντας στη γωνια τι βλεπουν; Μια τηλεοραση με ενα κολλημενο σημειωματακι επανω, που εγραφε: “Δουλευει! :)

“And I just want a million dollars!”

Λιγη χολη… (ετσι, για να βγει απο μεσα μας)

Published 29 by yvris

Η μια περιγραφεται απο την εταιρια της και οσους την προωθουν ως και καλα το “κατι διαφορετικο” και “κατι καινουργιο”. Πας να ακουσεις λιγο την και καλα καθαρη jazz μουσικη, και ειναι αλλη μια -καθολου πρωτοτυπη- ποπ μπαλαντα, ηχογραφημενη με κακης ποιοτητας φωνητικα και ξεκαθαρα φαλτσα. Η τελικη παραγωγη, οχι καποιο ντεμο ή προβα! Αλλα φανταζομαι με το λεγε-λεγε καπου ο αλλος αρχιζει και το πιστευει, γιατι η παιδεια του μεχρι εκει φτανει.

Η αλλη αυτοπροσδιοριζεται ως jazz τραγουδιστρια. Πας να την ακουσεις, και οχι jazz… κονσερβοδιασκευουλες σε jazz standards ακους, παιγμενα σαν εντεχναδικα, εκτελεσμενα κυριολεκτικα εν ψυχρω. Τα φαλτσα βροχη, καμια εμπειρια στη χρηση του μικροφωνου και της φωνης γενικοτερα, με αποτελεσμα να σου τρυπανε τα αυτια. Να υποθεσω ο,τι δηλωσεις εισαι;

Η παραλλη εχει το υφακι του φωτεινου παντογνωστη, συνοδευομενο φυσικα με τη σνομπ απορριψη των παντων οσων δεν γουσταρει. Αλλο ομως το “δε μ’αρεσει το ταδε”, κι αλλο το “ειναι χαλια το ταδε” ή το “ετσι ειναι, παει και τελειωσε”. Και φυσικα αποψαρα για τα παντα, για τα ΠΑΝΤΑ ομως! Κοπελια κουλαρε, τραγουδιαρα εισαι, οχι πολιτικη αναλυτρια, ουτε κοινωνιολογος, ουτε οικονομολογος, ουτε ψυχολογος. Δεν ξερεις τα παντα. Ξερεις να κανεις κατι καλα, καντο και κρατα το στοματακι σου κλειστο για τα υπολοιπα αν ειναι να πετας κοτσανες, και κατσε και διαβασε. Η μορφωση δεν εβλαψε ποτε κανεναν που την απεκτησε. Αλλα, ειπαμε, οι αποψεις ειναι σαν τις κωλοτρυπιδες…

Αλλη παλι δεν μπορει να τραγουδησει, και το πλασαρει ως και καλα “εναλλακτικο ηχο” και αποψη. Με τραγουδια απο βαρετα εως ανυποφορα. Παλι, πιανει.

H αλλη βγαινει με τραγουδι καρακλεμμενο και γινεται τραγουδι του μηνα. Καλα, αυτια δεν εχουν αυτοι που τα κρινουν αυτα; Ή απλα δεν εχουν καθολου γνωσεις μουσικης; Τοτε γιατι κανουν αυτη τη δουλεια; Ή μας περνανε για ηλιθιους; Καλα, δεν τους αδικω, αμα τα τρωμε τα αξιζουμε κιολας. Αλλα για το σωστο και το δικαιο, πες το τουλαχιστον οτι ειναι διασκευη ή απο πού πηρες τα samples. Μη μου βαζεις “μουσικη-στιχοι ταδε”, αν η μουσικη ειναι ξεκαθαρα απο αλλου!

Το κλασικο, ολες οι τραγουδιαρες εχουν ηχογραφησει καποια στιγμη και μια dance/house ΜΑΛΑΚΙΑ (με τιτλο “feat.ΚαιΚαλαΠολυΚουλΟνομαDJ” και καταληξη “Mπλαμπλαhouse (re)mix”) που προσβαλλει το τυμπανο και το ακουστικο νευρο και οσα εγκεφαλικα κυτταρα δεν αυτοκτονουν ή δεν καιγονται.

Αλλες να παιζουν δεξια και αριστερα, να χωνονται σε gigs και να συνεργαζονται με πολυ σωστους μουσικους, χωρις να εχουν τα φοντα. Ρε πουστη, δεν τις ακουει κανεις; Γαμα το κοινο, οι μουσικοι που παιζουν μαζι τους; Τοση πεινα εχει πεσει;! Εγω θα ντρεπομουν να βγω να κανω κατι που δεν ειναι καλο, μονο και μονο για να πω οτι το’κανα! Δουλεψε το πριν το παρουσιασεις, δουλεια, δουλεια, δουλεια, προβες επι προβων. Και το χειροτερο ειναι καποιες που νομιζουν οτι ειναι καλυτερες απ’ο,τι ειναι, και δεν ξερεις αν απλα δεν εχουν συναισθηση ή αν δεν ειναι ειλικρινεις (και ποιο ειναι χειροτερο απο τα δυο). Δεν ειναι ολοι φτιαγμενοι για τραγουδιστες, οσο κι αν γουσταρεις δυστυχως. Βγαλτο προς τα εξω αν ειναι κατι καλο, αλλιως forever hold your peace.

Ενας -μαλακας κατα τ’ αλλα- πρωην μου ειχε πει το εξης σωστο: Η μιση Ελλαδα τραγουδαει, κι η αλλη μιση τραγουδαει μαζι της. Oλοι ξαφνικα εχουν γινει καλλιτεχνες, τραγουδιστες και συνθετες κατω απο τη μεγαλη ομπρελα του και καλα εναλλακτικου/και καλα καινουργιου. Το εναλλακτικο ειναι το νεο ποπ. Αλλα δεν το αναγνωριζουν οτι ειναι mainstream, το παιζουν και καλα του περιθωριου, και καλα κατα του συστηματος (βεβαια σε πορειες… ουτε λογος! επαναστατες του πληκτρολογιου ολοι), αλλα μετα γινονται οι ιδιοι το συστημα που κραζουν και επιδεικνυουν τις ιδιες σνομπ συμπεριφορες που υποτιθεται πως κατακεραυνωνουν. Τουλαχιστον το σκυλαδικο ειναι πιο ειλικρινες για το τι ειναι.

Και καπου εκει απογοητευεσαι για τη δουλεια που εχεις ριξει, για τα ποιοτικα standards που προσπαθεις να κρατησεις, για το χαμηλο προφιλ και για την ειλικρινεια που προσπαθεις να βαλεις στη δουλεια σου.

Τι να πω. Απ’οτι φαινεται, οντως οι φελλοι επιπλεουν.

Και καποια σκατα επισης.

(Αντιθετα, η γιαγιακα εδω τα αξιζει τα λεφτα της:)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.