Reality

All posts in the Reality category

Ποτε θα σταματησουν να με απογοητευουν οι ανθρωποι;

Published 28 by yvris

Αυτο που με τσαντιζει πιο πολυ απο ολα ειναι το να ειναι καποιος αλλος ο μαλακας της υποθεσης και να το ξερουμε ολοι, αλλα καπως να καταληγω να ειμαι εγω.

Δεν πειραζει ομως. Συνηθισμενα τα βουνα στα χιονια. Ουτε η πρωτη φορα ειναι ουτε η τελευταια που καποιος θα με κρεμασει. Ευτυχως αυτη τη φορα μπορω να δωσω πολυ λιγοτερη σημασια απο ο,τι την προηγουμενη.

Αλλα με πειραζει λιγακι το ποσο ευκολα το δεχτηκαν ολοι. Ουτε μια αντιδραση, ουτε μια φωνη οτι «αυτο δεν ειναι σωστο».

Τι να πω. Τωρα καταλαβαινω γιατι, οταν πρωτομπηκα σε αυτο το γκρουπ, το πρωτο πραγμα που ακουσα ηταν «Μη δεθεις συναισθηματικα. Δες το σα δουλεια. Ελα να παρεις το μεροκαματο σου και να φυγεις». Και σκεφτομουν τοτε, γιατι; Αφου ειναι τοσο καλα παιδια, μπορουμε να εχουμε τοσο ωραιες προσωπικες σχεσεις. Τωρα καταλαβα γιατι.

Αλλα τι να κανω, δοθηκα και δεθηκα. Ειναι λιγο το οτι οταν συναναστρεφεσαι και συνεργαζεσαι με ανθρωπους ερχεσαι κοντα. Ειναι λιγο το οτι οταν κανεις κατι καλλιτεχνικο και βαζεις ενα κομματι απο την ψυχη σου στη δουλεια σου, ερχεσαι ακομα πιο κοντα. Η μουσικη ενωνει τους ανθρωπους.

Ειναι ομως και λιγο τα ψεματα του παπαρα, που ως ενας αλλος Αντωνης Σαμαρας με γεμισε με καποιες υποσχεσεις προκειμενου να με παρει στο γκρουπ. «Γιατι θελεις και αλλες μπαντες, γιατι δεν το κανεις να ειμαστε ΕΜΕΙΣ η μπαντα ΣΟΥ, να βαλουμε κι αλλα τραγουδια δικα σου, να φτιαξεις κι εσυ το προγραμμα οπως το θελεις.» Αυτα μου λεγε. Εγω με αυτους τους ορους ηρθα.

Και ο,τι εγινε, εγινε γιατι ηθελα να βαλω κι εγω σε αυτη την ομαδα κατι απο την ψυχη μου. Ηθελα να βαλω μεσα κατι δικο μου, κατι που να με εκφραζει εμενα, για να μπορω να εκφραστω καλυτερα, να δωσω καλυτερα, να νιωσω καλυτερα, να εχει κι ενα δικο μου κομματακι μεσα, να εχει λιγο απο την προσωπικοτητα μου, να ειναι εστω και λιγο δικο μου. Να ειναι κατι ομαδικο που να το φτιαχνουμε μαζι, και οχι δουλεια γραφειου, ερχομαστε, εκτελουμε, φευγουμε. Σε ολα τα επιπεδα.. οχι μονο στο καλλιτεχνικο. Στο πιο προσωπικο. Ημουν η μονη που το ειδα λιγο πιο συναισθηματικα, η μονη που εψαξα να κανω φιλους και οχι απλα συνεργατες, η μονη που ηθελε με χαρα να βρισκομαστε και εκτος, η μονη που ανοιξα το σπιτι μου με αγαπη σε ολους, η μονη που προσπαθησα να κανονισουμε μια εξοδο ολοι μαζι, η μονη που ασχοληθηκα να φτιαξω κατι να φερω σε γιορτες και γενεθλια, να κανουμε κατι ΠΑΡΕΑ. Να νιωσουμε ομαδα.

Θα μπορουσα να το εχω δει δουλεια γραφειου. Ερχομαι, παιρνω το μεροκαματο, φευγω. Οπως οι υπολοιποι. Ο καθενας την παρτη του. Να τα γραφω ολα στα αρχιδια μου. Και τιποτα δε θα ειχε γινει τωρα.

Δεν πειραζει ομως. Δεν πειραζει που θα ηθελα κατι παραπανω, δεν πειραζει που εγω θα αντιδρουσα αλλιως αν εβλεπα να κρεμιεται ετσι ενας συνεργατης. Τουλαχιστον μου αρκει που ολοι ξερουν ποιος ειναι ο μαλακας. Μου αρκει που το βλεπουν οτι ο «επαγγελματιας» «συνεργατης» προτιμαει να με διωξει, παρα να κανει ενα βημα πισω προκειμενου να νιωσω κι εγω οτι δινω κατι παραπανω και εκφραζομαι, να νιωσω μια μινιμουμ ικανοποιηση σε αυτη την ομαδα. Οπως κανω εγω βηματα πισω τοσο καιρο για να μην εχουμε θεμα, και με το που τολμησα να φερω μια φορα μια αντιρρηση στον αρχηγο Αντωνη Σαμαρα, επειδη φτανω σε ενα σημειο που πραγματικα δεν αντεχω αλλο γιατι τοσο καιρο κανω το μαλακα και ξανακανω το μαλακα, αντι να συνελθει λιγο να συνεργαστουμε σαν ανθρωποι, διαγραφηκα απο το κομμα. Οτι τι, οτι και καλα επειδη τσακωθηκαμε; Αηδιες, οι ανθρωποι θυμωνουν, τσακωνονται, τα βρισκουν, ο καθενας με τη γκομενα του εχει ριξει πολυ μεγαλυτερους τσακωμους, τα βρηκαν ομως, δεν ειναι ο τσακωμος το θεμα, ειναι το μετα. Το θεμα ειναι οτι δε θελει να κανει πισω, γιατι ειναι θεμα εγωισμου, και γιατι βαριεται.

Και μπορει να μην τους νοιαζει αρκετα για να αντιδρασουν, μπορει να με εχουν στα αρχιδια τους κι εμενα, μπορει να ειμαι η μονη που το ειδα λιγο πιο προσωπικα (κακως) και κακως περιμενα μια κινηση συμπαραστασης ενω απλα να τους νοιαζει να κανουν τη δουλεια τους. Αλλα τουλαχιστον το βλεπουν. Πώς δε διστασε να με κρεμασει τελευταια στιγμη, και πώς δεν ειχε καν τα αρχιδια να μου το πει ο ιδιος. Πώς πηρε την αποφαση μονος του χωρις να ρωτησει κανεναν και χωρις να υπολογισει κανενος τη γνωμη και πώς την επεβαλε σε ολους. Kαι μαλιστα την ΕΠΟΜΕΝΗ μερα, ενω ο ιδιος το ειχε αποφασισει και κανονισει απο ΧΤΕΣ, ειχε ηδη ανακοινωθει ΔΗΜΟΣΙΑ και οχι στους συνεργατες του – μιλαμε για τετοιο αδειασμα και κρεμασμα δηλαδη.

Το βλεπουν, γιατι βλεπουν οτι δεν εχουν τσακωθει ποτε αλλος με αλλον μεταξυ τους, ουτε με εμενα, παρα μονο ολοι εχουν τσακωθει μονο με το μαλακα. Οχι επειδη ειναι ο αρχηγος. Γιατι εχουν συνυπαρξει με αλλους σε αλλες μπαντες που ηταν αλλοι οι αρχηγοι, αλλα δεν τσακωθηκαν ποτε μαζι τους, γιατι εκεινοι ηξεραν πώς να το χειριζονται καλυτερα. Οχι λοιπον επειδη ειναι ο αρχηγος, αλλα επειδη ειναι αυτος που ειναι.

Και φυσικα ο μαλακας μαλακας θα παραμεινει. Μπορει να κανει καλυτερους χειρισμους τωρα, προκειμενου να πετυχει το σκοπο του. Μπορει να αφησει περισσοτερο λασκα στη νεα συνεργατιδα, τουλαχιστον στις αρχες, για να την κανει να αισθανθει οτι και καλα εχει καποιο μερος σε ολο αυτο και οτι «αυτος ειναι ο καλος και κοιτα τι ωραια που βαζεις και τα δικα σου στοιχεια μεσα». Μπορει να κανει το αντιθετο, να ειναι ειλικρινης μαζι της οτι η φαση της θα ειναι session, το μεροκαματο και φυγε, αντι να τη γεμισει και αυτη με ψεματα και ψευτικες υποσχεσεις οτι «αυτη εδω θα ειναι η μπαντα ΤΗΣ», οπως εμενα, τοτε που με ειχε αναγκη. Ναι, γιατι ειναι πονηρος, ξερει απο χειρισμούς, ξερει πώς να το χειριστει καλα στις αρχες. Αλλα καποια στιγμη τη μαλακια θα την ξανακανει, γιατι αυτος ειναι. Και την επομενη φορα μπορει να την κανει σε σενα.

ΥΓ. Το να σε κρεμασει ο αλλος 3 μερες πριν απο κλεισμενη δουλεια, ειναι, οκ, αντιεπαγγελματικο. Το να ανακοινωθει κατι στο FB ομως πριν σου το πει εσενα (εστω και δι’αντιπροσωπου γιατι ο ιδιος ειναι χεστης), δεν ειναι αντιεπαγγελματικο. Ειναι σκατανθρωπια.

Ο καθενας τελικα επιλεγει και εχει τους συνεργατες που του αξιζουν.

ονειρα

Published 20 by yvris

και να θες να κοιμηθεις, και να μη σε αφηνει το υποσυνειδητο σου να αγιασεις

απωθημενα, φοβοι, επιθυμιες…

και τοσο αληθοφανη..!

μα τι αλλο θα δω, πια…

Challenge accepted

Published 9 by yvris

Μεσημεριανο μαθημα, απογευματινο διαβασμα, βραδινη προβα, ολονυχτια εργασια, πρωινο τρεξιμο σε δημοσιες υπηρεσιες, μεσημεριανη προσληψη, απογευματινο μαθημα, βραδινη παρασταση.

Υπνος απο ΣΚ και μετα.

Kαι θα τα κανω ολα, και θα τα κανω και καλα, και θα γουσταρω. Και θα παιρνω δυναμη απο εκει που νιωθω καλα.

Challenge accepted.

Bring it on, bitch.

τι ομορφο…

Published 5 by yvris

…να σε αγαπουν..!

τη στιγμη που πονας να σου κανουν μια αγκαλια

οταν φοβασαι να σου κρατανε λιγο το χερι

να σου κανουν παρεα οταν δεν μπορεις να μιλησεις

και να σου λενε ποσο ομορφη εισαι ακομα και με το προσωπο σου στραπατσαρισμενο

και ποσο ωραια τραγουδησες

να σου φτιαχνουν φαι οταν πρεπει να εισαι ξαπλα, να σου φερνουν παγο και φαρμακα

να σου χαιδευουν τα μαλλια να χαλαρωσεις

και να σου λενε αστεια για να σου φτιαξουν τη διαθεση…

τι ομορφο που ειναι να σε αγαπουν και να σε φροντιζουν!

ολους εσας που ηρθατε σημερα, και στο σπιτι, και στο μαγαζι,

πόσο ευχαριστώ..!

http://youtu.be/WpfViLxCfug

Ενα βλεμμα

Published 3 by yvris

ενα βλεμμα μου εριξες μονο προχτες που σε ειδα, δεν μπορουσες να μιλησεις αλλα το βλεμμα σου ελεγε τοσα πολλα… και καταφερε να με λιωσει.

Γιαγιουλα μου, που με επαιρνες απο το χερι και με πηγαινες στην παιδικη χαρα, και καθοσουν να με κοιτας να κανω κουνια με τις ωρες..

που με επαιρνες τα μεσημερια απο το σχολειο και με περπατουσες μεχρι το σπιτι για να με προσεχεις…

Που ησουν παντα εκει με τις ακυρες συμβουλες σου, που παντα μου εβρισκες κι εναν ακυρο γαμπρο…

Που ηθελες να μου φτιαχνεις τα αγαπημενα μου φαγητα, να τα βρισκω ετοιμα για πρωινο οταν ξυπνουσα το μεσημερι…

Που μια φορα σου ειχα πει οτι μου αρεσε ενα κεικ που εφτιαχνες και μετα το εφτιαχνες τοσο πολυ που μου ειχε βγει πλεον απ’τη μυτη…

Που μου εσπαγες τα νευρα, που πειραζες τα πραγματα μου, να μπορουσες και τωρα να μου τα πειραξεις… να δεις τι ωραια που ειμαι στο καινουργιο σπιτι, να ερχοσουν απο δω να μας δεις να σου καναμε μια φορα το τραπεζι εμεις…

Που ξυπναγα το πρωι και επαιρνα κρυφα το πρωινο μου για να μη με ακουσεις οτι ξυπνησα και μου την πεις, και να παω ανετη να αραξω στο ιντερνετ ενω εσυ ηθελες μονο λιγη παρεα…

που μου αγοραζες εσωρουχα δικου σου γουστου για να μη φοραω string…

Που μπροστα μας παντα εβριζες κι εδιωχνες το σκυλι, και που επιανες κουβεντα μαζι της και τη φροντιζες οταν νομιζες οτι δε σε ακουμε…

που σου ζητησα τη συνταγη για τη σπανακοπιτα, και αφου μου την ειπες στο σκαηπ, μου την εστειλες και σε γραμμα γραμμενη τρεις φορες, μην τυχον και τη χασω…

γιαγια μου… ολα αυτα μου τα ειπες με το βλεμμα σου. ποσο νοημα μεσα σε μια ματια; ολα τα θυμοσουν και ολα μου τα ειπες, τη στιγμη που με κοιταξες και με γνωρισες.. και μου εσκασες χαμογελο 🙂

αχ, γιαγιακα μου, γιατι σε σενα αυτο..; γιατι σε εναν τοσο ζωντανο ανθρωπο, παντα αεικινητο, μια καταδικη ακινησιας..; Απο ολους, γιατι σε σενα..;

γιαγια μου…

Τελος

Published 22 by yvris

Ωραιο ηταν οσο κρατησε.

Καιρος τωρα να θυμηθουμε ποσων χρονων ειμαστε και ποια ειναι η φαση μας.
Επαναφορα στην πραγματικοτητα.

Μονο που μακαρι να μην ειχε τελειωσει ετσι.

Στο καλο.

Με τα ρουχα σου ακομα ζεστα, διπλωμενα και ακουμπισμενα στον καναπε μου, με τα τσιγαρα σου ακομα να καινε στο τασακι μου, πώς μπορεις…;

Μεγαλωνοντας…

Published 27 by yvris

…και αρχιζεις να μην προλαβαινεις να κανεις τιποτα πια απο αυτα που θελεις…

…και αρχιζουν να σου τη δινουν και να σε ενοχλουν πραγματα που παλιοτερα ουτε καν…

…και αρχιζει να σου τη σπαει πχ ο αλλος που πιανει κουβεντα στο κινητο ενω εχει βγει μαζι σου, που οταν ημασταν μικρα και ειχαμε πρωτοανακαλυψει τα κινητα, το θεωρουσαμε νορμαλ να μιλαμε ολη την ωρα. «Αφου τωρα με βρισκουνε οπου και να ειμαι, δεν μπορω να μην το σηκωσω!» Και αρχιζεις να μην το σηκωνεις, και πλεον το συγχωρεις ΜΟΝΟ σε εφηβους…

…και αρχιζει να σου τη σπαει το να σε παιρνουν τηλ και να βαραει το τηλεφωνο οσο εισαι στο γραφειο (και το ξερουν!), ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ; ειναι και ο συναδελφος στο διπλανο γραφειο, και δουλεια να μην εχεις, αμα πιασεις την κουβεντα 1ον σ’ακουει και 2ον τον ενοχλεις. Δεν μπορεις ολη την ωρα να πιανεις ψιλη κουβεντουλα λες και εισαι σπιτι σου..

…και αρχιζει να σου τη δινει να σε παιρνουν τηλεφωνο για να βγαινεις, σα να μην μπορουν να καταλαβουν οτι α) δεν εχεις φραγκο, β) εχεις δουλεια και προβες, γ) εχεις γαμημενο ξυπνημα το πρωι, δ) εισαι ηδη πτωμα και ε) αν δεν ειχες τα χρεη να σε κυνηγανε δε θα πηγαινες καν στο γαμημενο το γραφειο, θα αραζες κι εσυ σπιτι και ο,τι λεφτα εβγαζες απο τα live θα τα ετρωγες βγαινοντας και πινοντας! Δεν ειναι οτι δε θελεις, ειναι οτι δεν μπορεις, και νιωθεις σαν ο αλλος να στο τριβει στη μαπα, και να μην το καταλαβαινει κιολας, και σου τη δινει που σαπιζει και που θελει να σαπισεις κι εσυ. Και συγνωμη κιολας, βεβαια, δε σου φταιει ο αλλος, φιλος σου ειναι, θελει να σε δει, (κι εσυ θελεις να σαπισεις), αλλα δεν μπορεις γαμωτο, και αρχιζει, παραλογα, να σου τη δινει οταν στο προτεινει…

…και αρχιζεις να τη βρισκεις με το δικο σου νοικοκυριο, με το να ειναι το σπιτι σου καθαρο, βαζεις σκουπα καθε βραδυ μην εχει σταχτες στο χαλι και ειναι βρωμικο, αρχιζεις να τη βρισκεις με το να εχει το καθε πραγμα τη θεση του, να απολαμβανεις το χωρο τακτοποιημενο, να θυμωνεις με το συγκατοικο που τα παραταει ολα οπως να ναι και να του βαζεις τις φωνες, να γουσταρεις με το μικρο γυαλινο μπουκαλακι για το λαδι με τα φυλλαρακια ελιας πανω ζωγραφισμενα και με το καινουργιο ραφι που εγκατεστησες χτες…

…και αρχιζεις σιγα σιγα να γινεσαι σαν τη μανα σου…