όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

ποτε θα μαθω;

Published 23 by yvris

οταν δεν κανει κινηση, δεν ειναι γιατι δεν μπορει, γιατι χαλασε το κινητο του, γιατι πεθανε η γατα του.

Ειναι γιατι δε θελει.

Δε θελει, δε θελει, δε θελει.

Κι αν ηθελε μεχρι χτες, αυτο δε σημαινει οτι θελει και σημερα.

Δε θελει.

Αν θελει, θα κανει κινηση.

Θα σε παρει, θα σου πει να βρεθειτε, θα σου πει οτι του ελειψες. Θα ψαξει να δημιουργησει ευκαιρια για να ειναι κοντα σου.

Αν δεν το κανει, δε θελει.

Το λεω και στον εαυτο μου μπας και το καταλαβω κι εγω επιτελους.

Οποιος θελει, κανει.

Οποιος δεν κανει, δε θελει.

Δε θελει.

Μαθε το, ηλιθια.

( Ποσο ηλιθια μπορει να αισθανομαι..; )

I’ll force my heart to beat again
it’s all frail and tender
Our time is up
we’ll never wait for my surrender

Το χειροτερο πραγμα ειναι να εισαι ερωτευμενη φθινοπωρο χωρις ανταποκριση..

Τελος

Published 22 by yvris

Ωραιο ηταν οσο κρατησε.

Καιρος τωρα να θυμηθουμε ποσων χρονων ειμαστε και ποια ειναι η φαση μας.
Επαναφορα στην πραγματικοτητα.

Μονο που μακαρι να μην ειχε τελειωσει ετσι.

Στο καλο.

Με τα ρουχα σου ακομα ζεστα, διπλωμενα και ακουμπισμενα στον καναπε μου, με τα τσιγαρα σου ακομα να καινε στο τασακι μου, πώς μπορεις…;

Γλυκοπικρη

Published 17 by yvris

Μάλλον κάπως έτσι πρεπει να μοιαζει η γευση της εγκαταλειψης…

Οπως οταν ξυπνας ενα πρωι, και ξαφνικα βλεπεις μπροστα σου κατι αλλο, και νιωθεις ενα τρανταγμα, μετα μια εκπληξη και μετα ενα αδειασμα.

Οταν απο εκει που σκεφτοσουν κι ενιωθες σαν μερος ενος…κατι, τωρα νιωθεις παλι μονος, μοναδα, να στεκεσαι ορθιος μεσα στον κοσμο και να υπαρχει απεραντη μοναξια τριγυρω σου, να μπορει να φτασει ο κοσμος μονο μεχρι ενα σημειο πλησιαζοντας σε.

Και οταν ξερεις οτι ο αλλος ειναι καλυτερα χωρις εσενα, παρα μαζι σου και με την τοξικη παρουσια σου στη ζωη του…

τοτε καλυτερα να αποσυρθεις, και θα ειναι πικρο αλλα και γλυκο μαζι.

(αλλα πού σταματαει η αυτοπροστασια και πού ξεκιναει η εκδικητικοτητα;)

και σε σκεφτομαι, που βγηκες ετσι εξω μεσα στη βροχη, βλαμενο, που δε με αφησες να σε παω, που θα γινεις σκατα…

και βρεχει εξω και φυσαει… τι σκατα να εισαι μονος σου μια μερα σαν κι αυτη.

Και ακομα…

Published 10 by yvris

…να χτυπησει το γαμημενο. Κι εγω να περιμενω απο πανω του. Κι αυτο να μη χτυπαει. Και να εχουν περασει 3 ωρες. Και να μη χτυπαει.

Που σημαινει οτι μαλλον πηρες την αποφαση σου. Ή οτι ακομα το σκεφτεσαι. Αλλιως θα ειχες παρει…

Δεν πειραζει, ο,τι θελεις, αρκει να εισαι καλα. Το μονο που δε θελω ειναι να ακουσω τις λεξεις που φοβαμαι περισσοτερο να βγαινουν απο το στομα σου… Αν ειναι να εισαι καλυτερα ετσι, ας ειναι, κι ας μην ειμαι εγω. Αλλα μη με κανεις να το ακουσω, μη με πυροβολησεις με τα λογια σου παλι, μη μου τα ριξεις ισια στην καρδια. Ποναω ηδη αρκετα as it is…

…και δε θα αντεξω another one of your tantrums. Δε θα το αντεξω, συγνωμη, γι αυτο δεν μπορω να διαβασω το οτιδηποτε μπορει να μου εχεις στειλει. Αδιαβαστα μενουν τα μηνυματα σου, και το κινητο μου να με καιει μεσα απο την τσεπη μου, να με οδηγανε τα δαχτυλα μου στην οθονη απο μονα τους αλλα τα ματια να μην τολμανε να την κοιταξουν.

Δεν εχεις μαθει να διαχειριζεσαι κρισεις, ουτε να φερεσαι σα μερος ενος ζευγαριου, και δεν πειραζει, λογικο ειναι αφου δεν εχεις την εμπειρια. Και δε σου το λεω για να σε κατηγορησω, σου το λεω για να το συνειδητοποιησεις, να μαθεις κατι για τον εαυτο σου και να προχωρησεις πιο μπροστα. Ουτε στο λεω γιατι εγω ειμαι τελεια, far from that. Αλλα γιατι μου θυμιζεις παρα πολυ τον εαυτο μου, παλιοτερα. Κανεις τα λαθη που εκανα και μετα αποφασισα να μην τα ξανακανω γιατι πολυ απλα δε βγαζουν πουθενα.

Δεν εχω πια ουτε την ορεξη, ουτε το κουραγιο, ουτε το χρονο να τσακωνομαι. Το εκανα πολυ, παλια, και δε μου αρεσει. Σε ενα «καβγα», σε μια διαφωνια ο στοχος πρεπει να ειναι το να βρεθει μια λυση. Οχι το να πληγωσεις τον αλλο, ουτε το να τον σπρωξεις επιτηδες να παει στα ορια του, για να δεις μεχρι που φτανει, για να παρεις την επιβεβαιωση οτι σε αγαπαει οσο κακος κι αν μπορεις να γινεσαι. Πρεπει να προσανατολιζεσαι προς το πως να βρεις τη λυση, οχι να βρεις τον καλυτερο δυνατο τροπο να την πεις στον αλλο απλα για να το κανεις. Και αν εχεις πραγματα μεσα σου που δεν κρατιουνται να βγουν, κρατα τα. Κρατα τα και πες τα οταν η φαση εχει ηρεμησει, πιανεις τον αλλο και του λες «αυτο κι αυτο με πληγωσε και θελω να το ξερεις», για να το καταλαβει και να μη σου το κανει ξανα. Οχι οποτε εχεις τα νευρακια σου να πιανεις ενα κινητο και να αρχιζεις να σκοτωνεις, χωρις να σκεφτεσαι τι ειναι αυτο που λες, να μην ξερει ο αλλος τι σκατα να περιμενει απο σενα καθε φορα που πιανει το γαμημενο το κινητο του στο χερι. Για ονομα του θεου, υπαρχει ΚΑΛΟΣ λογος που λεμε οτι καποια πραγματα δε λεγονται με μηνυματα. Κι εσυ το εκανες, και με σκοτωσες με τα μηνυματα σου μεσα σε 2 εβδομαδες 3 φορες…! Τρεις πιστολιες ισα στην καρδια. Δεν αντεχω αλλη μια.

Καρδια ειναι, καποτε σταματαει να αντεχει.

Δεν τα παραταω. Σ’αγαπω, ειμαι δω κι επιμενω. Και περιμενω την κληση σου πανω απο το τηλεφωνο, την περιμενω με προσμονη, ανυπομονησια και αγωνια.

Αλλα οχι αυτην του αποχαιρετισμου. Αν ειναι ετσι, ας μην ξαναμιλησουμε ποτε. Να εισαι καλα…

(Kι εχω τοση αναγκη αποψε απο μια αγκαλια…)

Το χειροτερο συναισθημα…

Published 4 by yvris

…είναι αυτό του να προκαλεις πονο σε καποιον που αγαπας.

Συγνωμη. Το ξερω οτι δε φτανει, αλλα ειλικρινα συγνωμη.

Φτανω τα ορια μου, προσπαθω για το καλυτερο που μπορω… Καποιες φορες δεν τα καταφερνω, και σε απογοητευω.

Συγνωμη για αυτες τις φορες.

κι ας με σκοτωνεις γλυκα…

Published 27 by yvris

Τελεσιγραφο.

Ετσι απλα. Ετσι απλα μου βαζεις το μαχαιρι στο λαιμο και ακονιζεις τη λεπιδα του στο δερμα μου.. απολαμβανοντας τη θεα του αιματος που σταζει.

Kι εγω απο την αλλη μερια του τηλεφωνου να τα εχω χαμενα, να μην ξερω πώς να σου μιλησω, να μην ξερω τι θες απο εμενα, να μην ξερω αν πρεπει να σου δειξω πώς αισθανομαι ή αν θα το κοροϊδεψεις, θα το απαξιωσεις, ή θα θριαμβεύσεις απλά πανω του. Ετσι απλα απο τη μια στιγμη στην αλλη δεν εισαι αυτος που γνωρισα.

Μου λες να ξεκαθαρισω, λες και δεν ημουν ξεκαθαρη απο την αρχη. Λες και δεν ηξερες πού εμπαινες, λες και δεν μπηκες με τη δικη σου συγκαταθεση.

Ενώ ξερεις ποια ειμαι και πώς λειτουργώ, και ενω μου εχεις πει οτι δε θελεις να εισαι μαζι μου. Και μου λες τι, να τα αφησω ολα για να παω στο κατι αβεβαιο, στο τιποτα, στο «δε θα ειμαστε καν μαζι».

Ποτε ακριβως καταλαβες απο τα λεγομενα μου οτι αγαπαω το ρισκο;

Δεν αγαπαω το ρισκο. Αγαπαω το τεσταρισμενο. Με σενα το ξερω οτι δεν μπορει να δουλεψει.

Το ξερω γιατι ειμαστε σε αλλες φασεις της ζωης μας, το ξερω γιατι δεν μπορω να ζησω ηρεμα μαζι σου. Με εκνευριζει ο τροπος που γινεσαι πολυ αποτομος και πολυ απολυτος και προσβλητικος οταν δε γουσταρεις κατι. Με εκνευριζει ο τροπος που σου πεφτουν τα σαγονια με αλλες κοπελες, με εκνευριζει η τεραστια πορνοσυλλογη σου. Δε νιωθω ασφαλεια. Δε νιωθω οτι εμενα κοιτας, οτι ειμαι εγω και παει και τελειωσε.

Δε νιωθω ασφαλεια.

Και τη θελω την ασφαλεια. Δε θελω να μπω σε αλλη μια σχεση που θα ειμαι ερωτευμενη τρελα, θα επενδυσω φτου κι απο την αρχη, θα τελειωσει σε μερικους μηνες και θα νιωθω παλι μονη, σκατα και αδεια.

Δεν τα κανουμε αυτα στην ηλικια μου πια, γλυκο μου, οχι πια. Στη δικη σου ισως, στη δικη σου παιζετε, γνωριζετε, τον εαυτο σας και τον κοσμο. Στη δικη μου φαση πλεον επενδυουμε.

Μια απλη ερωτηση: Θα πεταγες τη γαμημενη την πορνοσυλλογη σου για χαρη μου;

Για να με κανεις να νιωσω ασφαλης;

Να σου πω εγω: Οχι δε θα το κανες.

Θα εκνευριζοσουν κιολας που θα στο ζηταγα, που θα σου εθετα τον εκβιασμο, το διλημμα.

Εσυ ομως ετσι απλα μου ζητας να πεταξω οχι μια γαμημενη συλλογη με γαμημενες τσοντες. Μου ζητας να πεταξω εναν ανθρωπο. Για το αβεβαιο.

Αλλα εγω την αγαπω την ασφαλεια που μου δινει. Και το ηξερες, παντα το ηξερες.

Κι ομως εσυ εκει, εκει, με επιμονη, «οχι εγω θελω να μπω εδω μεσα». Τωρα μπηκες. Και τι καταλαβες; Που τα καταφερες, και μπηκες, και τωρα φευγεις;

Αυτο ακριβως που φοβομουν απο την αρχη. Ετσι απλα. Και με αφηνεις εδω αδεια, στο σημειο ακριβως που δεν ηθελα να φτασω, ακριβως εκει που δεν ηθελα να ξαναπληγωθω, να ξανανιωσω αδεια, αυτο το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ αδειασμα που νιωθεις, οταν αυτος που εχεις ερωτευτει δεν επιστρεφει τα αισθηματα σου…

Πού μπαινεις σε πραγματα που δεν μπορεις να αντεξεις, γαμωτη σου, και με σκοτωνεις ετσι απλα στο τελος; (Τελος;)

Και ετσι απλα με καταδικαζεις στη σιωπη σου, να με κανεις να κοιταω με τις ωρες τα μηνυματα σου αλλα οσο και να τα κοιταω να μην αλλαζουν αυτα που γραφεις, και να μη γεννανε αλλα. Ετσι απλα σιωπη.

Σιωπή που οταν τη σπας, θα ηταν καλυτερα να την ειχες κρατησει.

Ποναω. Τις τελευταιες μερες οσο ποτε. Οσο δεν ηθελα να ξαναπονεσω κι ακομα παραπανω. Το χαρηκες τωρα; Ποναω και νιωθω αδεια. Δεν ξερω πια ποιος εισαι. Δεν ξερω αν εισαι αυτος που γνωρισα, δεν ξερω αν εισαι αυτος που αγαπησα. Δεν ξερω ουτε τι σκεφτεσαι ουτε πως νιωθεις ουτε αν μπορω να μοιραστω μαζι σου τα οσα αισθανομαι. Δεν ξερω τι πρωτοαισθανομαι.

Μοναξιά μου, καρδιά μου εσύ
Συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ
Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί

(Κι ετσι απλα ενα μικρο σου τηλεφωνημα αρκει να φερει το χαμογελο παλι στα χειλη μου…)

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 27 ακόμα followers