όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

ονειρα

Published Ιουνίου 29, 2016 by yvris

Σε ειδα στον υπνο μου, παλιε μου αγαπημενε.

Ηταν καπου στα Βριλησσια, αν και δεν εμοιαζε με Βριλησσια, και ηταν κάτι σα σπίτι/κτήμα, και ειχαμε μαζευτεί εκεί για να γιορτασουμε ενα παρτυ. Σαν τα παρτυ γενεθλιων που καναμε οταν ημασταν παιδια. Με γκαζον, και κυνηγητο, και ποδόσφαιρο, και παιχνιδια.

Μονο που οταν εφτασα εκει συνειδητοποιησα οτι θα ηταν το παρτυ αποχαιρετισμου σου. Το παρτυ για την κηδεια σου.

Ειχες αποφασισει εκεινη τη μερα να αυτοκτονησεις. Δε βγαζει και πολυ νοημα στα ονειρα, αλλα εκεινο το βραδυ θα πεθαινες στον υπνο σου. Σα να ειχες παρει χαπια με timer ή σα να το ειχες παρει αποφαση απλα.

Το βραδυ ξαπλωσαμε ολοι σε sleeping bag πανω στο γκαζον, εκτος απο σενα, Νικολα, που ξαπλωσες στον ταφο σου. Ηταν ηδη σκαμμενος αλλα οχι πολυ βαθυς. Ξαπλωσα διπλα σου, και οταν ολοι εμεις σκεπαστηκαμε με την κουβερτα μας, σκεπασαμε και το δικο σου το κορμι με χωμα. Οχι πολυ χωμα, λιγο, 2-3 φτυαριες. Ησουν ακομα ζωντανος. Θα πεθαινες στον υπνο σου, αφου σε σκεπαζαμε.

Σε σκεπασαμε και υποτιθεται οτι εκεινη την ωρα θα πεθαινες, αλλα δεν ειχες πεθανει ακομα. Καπως οσο ημουν διπλα σου μου εκοψε οτι ισως ησουν ακομα ζωντανος, και οτι θα πεθαινες την ωρα του υπνου, οχι την ωρα που θα σε σκεπαζαμε. Και σε ρωτησα κατι που το ειχα απορια.

Και μου απαντησες. Παντα προθυμος, με χαμογελο και με αυτη την εσωτερικη σου ευγενεια, που ειχες παντα, ψυχη μου, να μη με αφησεις με το κενο, να με αφησεις χαρουμενη, γεματη, ικανοποιημενη. Τοσο ζωντανος ησουν στο ονειρο μου ολο, ετρεχες, γελουσες, καμια σχεση με αυτο που ειχες παθει στην πραγματικη σου ζωη. Ισως να ησουν ετσι επειδη ηξερες οτι ηταν η τελευταια σου μερα. Τοσο ζωντανος, που κοντεψες να βγεις εξω απο το ονειρο, να σε δω μπροστα μου. Τοσο ζωντανος.

Και στριφογυρισες μεσα στον ταφο σου να βρεις καλυτερη θεση να βολευτεις. Και βγαιναν τα χερια σου εξω απο τα χωματα και τρομαξα. Και φρικαρα στον υπνο μου γιατι σκεφτηκα οτι μπορει να γινεται τιποτα φρικιαστικο την ωρα που πεθαινουν οι ανθρωποι και βγαινει η ψυχη τους απο το σωμα τους, και τρομαξα πολυ και σηκωθηκα να φυγω μακρια. Και ξυπνησα.

Σε θαψαμε ζωντανο, Νικολα.. Δεν εχεις πεθανει ακομα για μενα, ευγενικε και καλοψυχε Λου, παλιε μου αγαπημενε.

Μακαρι να μπορουσα να ειχα υπαρξει εκει. Μακαρι να μπορουσα να σου ειχα απαλυνει εστω για λιγο τον πονο. Μακαρι να μπορουσα να σου ειχα πει πόσο ομορφα ειναι ολα αυτα που θυμαμαι απο σενα, να ηξερες με τι τροπο ειχες αγγιξει την υπαρξη μου. Οχι γιατι θα ειχε αντιστραφει το αποτελεσμα. Αλλα ισως εφευγες λιγο πιο χαρουμενος, λιγο πιο γεματος. Ξεροντας ποσο καλο εχεις αφησει πισω σου.

Ευχομαι να εχει βρει η ψυχη σου τη γαληνη που ζητουσες. Ευχομαι να εισαι καλα αγαπημενε μου.

Μακαρι να μπορουσα να ειχα υπαρξει εκει.

Καλο ταξιδι, Νικολα

Published Ιουνίου 1, 2016 by yvris

Kαι όταν πρόκειται για πρώην σου, με ποιον να κάτσεις να μοιραστείς τις αναμνήσεις που έχεις από εκείνον που φεύγει; Ποιος θα θέλει να ακούσει; Ολες τις μικρες, αστείες και καβλιάρικες ιστορίες που θυμάμαι από εσένα, φίλε μου.

Οπως τον τρόπο που σε πλησιασα με το δηθεν «λαθος» μηνυμα (απο τα πιο καμενα πεσιματα που εχω κανει) και τον τροπο που ανταποκριθηκες..

Θυμαμαι ομως την προσμονη που μου ειχες δημιουργησει πριν απο το πρώτο μας «ραντεβου», και τον τρόπο που με ειχες κανει να ονειρευομαι ξανα.

Θυμαμαι το πρωτο μας «ραντεβού» στην οικοδομή κοντά στο σχολείο, που κάναμε κοπάνα τις πρώτες ώρες για να πάμε να το κάνουμε, αφού αλλού μέρος και ώρα δε βρίσκαμε. Θυμάμαι που σου είχα πετάξει το κουτάκι με τα προφυλακτικά να το πιάσεις στον αερα, και εσυ του χωσες ενα σουτ instead και πήγε κ έπεσε μέσα στο φρεάτιο. Και είχα μετά παει στο σχολείο την 3η ώρα, μέσα στην καλή χαρα, και έσκασε και φίλος απο Ελβετία με ένα σακο toblerone.

Θυμάμαι που είχαμε παει σινεμα, θυμαμαι μεχρι και ποια ταινια ΔΕΝ είδαμε, καθως ολη την ωρα φασωνομασταν στα καθισματα και σε εκανα να τελειωσεις με το πόδι μου και μόνο. Ισως ησουν εσυ που με εκανες να αγαπησω αυτο το φετιχ.

Θυμάμαι που το είχαμε κάνει σε κάθε τουαλετα flocafe και σε κάθε απιθανο μέρος, και οταν μια φορα ειπαμε να βαλουμε τα λεφτα να παμε σε ενα ξενοδοχειο να το κανουμε σαν ανθρωποι, απο το αγχος του «τωρα πρεπει να γαμησω», δεν… και φάγαμε τις ώρες καθισμένοι εκεί να βλεπουμε τσοντα.

Θυμάμαι εκείνη τη φορά που είχαμε βρεθεί στο σπιτι του Τ. και κολυμπουσαμε στην πισινα μαζι… εγω μολις τα ειχα φτιαξει με τον Κ., καταλήξαμε να φασωνομαστε, σου είχα πει τότε ότι και 40 να πάω και να είμαι παντρεμένη, θα κερατώνω τον άντρα μου μαζί σου. Τόσα ηξερα τότε, τοσα ελεγα…

Θυμαμαι το σκηνικο με την αποβολη σου τοτε που ειχατε καψει τη σημαια μαζι με τον αλλο τον καμενο (καλα της κανατε), και θυμαμαι και την ατακα που μου ειχες πει οταν σε ειχα ρωτησει τι δουλεια εχεις εσυ μ’αυτον το μαλακα: «Πιστευω ότι ακόμα και άνθρωποι σαν αυτον αξιζουν να εχουν φιλους, και αφου δεν το κανει κανενας αλλος, το κανω εγω». Τοσο ευγενικος, τοσο καλοψυχος, τοσο υπεροχος, ο πρωτος με τον οποιο καναμε μαζι χιουμορ με λογοπαιγνια.. Η επιτομη των νιατων και της ομορφιας, υπεροχο κορμι, τελειο απο κάθε άποψη, σαν αρχαίο ελληνικο αγαλμα… βελουδινη φωνη και ας μην ειχες τις μουσικες γνωσεις. Ο υπεροχος τροπος που μου φερθηκες, θα μπορουσες να εχεις δωσει μαθηματα σε πολλους που ακολουθησαν, μακαρι να ειχαν φερθει ολοι τοσο σωστα και εντιμα οσο εσυ, ενας πραγματικος gentleman.. Και ας μη σε ερωτευτηκα και ας μη με ερωτευτηκες ποτε, κι ας ησουν καθικι με την επομενη σχεση σου, ηταν υπεροχο το μεταξυ μας…

Τη βραδιά θυμάμαι, με τις μπύρες που περάσαμε οι 3 μας στην αυλή σου. Και ο,τι εγινε μετα, και πόσο με σημάδεψε και αλλαξα απο τότε σαν άνθρωπος.

Θυμαμαι την τελευταια φορα που σε ειδα, ησουν καταβεβλημενος απο το χωρισμο σου. Μου ζητησες να μην εχω αλλες επαφες μαζι της, κι εγω σου εκανα το χατιρι παρολο που μου αρεσε, θυμαμαι τις επομενες προσεγγισεις σου που εγω απερριπτα γιατι ημουν πλεον ερωτευμενη αλλου. Και κάπως έτσι σε έχασα.. Και εψαχνα να σε βρω τον τελευταιο καιρο αρκετα, φιλε μου, σε εψαχνα. Αλλα δεν υπηρχε πια καμια επαφη. Και μου ειχες λειψει, Νικολα.

Καλά να εισαι, πια. Ελπιζω να βρηκες τη γαληνη που αναζητουσες. Καλο σου ταξίδι, Νικόλα. Και ας μη σε φωναξα ποτε ετσι :*

υγ. το μπλογκ αυτό δεν τα κανει αυτα… Για σενα, Νικολα.

life goes on

Published Μαΐου 12, 2016 by yvris

Ε τι να γινει, αυτα εχει η ζωη.

Ανοιγομαστε, εκτιθεμεθα, τρωμε τις πιτες μας.

Άλλες φορές πάλι υπερεκτιμούμε τους ανθρωπους. Προβαλλουμε πανω τα δικα μας θελω και συναισθηματα. Ενω ισως αυτοι τελικα να μην το εχουν.

Δεν πειραζει. Η ζωή συνεχίζεται.

Do not lose your faith.

I want to tell you

Published Μαΐου 9, 2016 by yvris

Δεν ξερω τι γινεται και χανω τα λογια μου καθε φορα με την παρτη σου, κι ενω εχω τοσα πραγματα να σου πω, πολλα τα «προβαρω» στο μυαλο μου κιολας, καταληγω να λεω βλακειες ολη την ωρα… ισως φταινε αυτα που με ποτιζεις. Παλι σημερα.

Ηθελα λοιπον απλα να σου πω οτι μου αρεσε παρα πολυ τις προαλλες που μιλησαμε… Γιατι σε ενιωσα καταρχας λιγο πιο κοντα σε μενα, σε αυτο που ειμαι εγω. Οχι σαν ενα απομακρο, ψυχρο πλασμα αλλα ανθρωπο με συναισθηματα και παρορμησεις, οπως εγω, που γλυκο μου αγορι εχω κανει πραγματα που θα εκαναν τις ευχες θανατου να φαινονται παιδικο παιχνιδι. Και δευτερον επειδη μου εκανες την τιμη και μου ανοιχτηκες, μοιραστηκες ενα κομματι του εαυτου σου μαζι μου, με εμπιστευτηκες αρκετα ωστε να μου το δωσεις, με αφησες να ερθω λιγο πιο κοντα σου.

Και οτι θελω να αισθανεσαι οτι μπορεις να μου πεις το οτιδηποτε και να ξερεις οτι δε θα κρινω και δε θα θυμωσω. Και δεν υπαρχει τιποτε, παρα ελαχιστα πραγματα, που δε θα ηθελα να μοιραστω μαζι σου.

Θελω να σε αγαπησω, και για να γινει αυτο, θελω να γνωρισω τις σκοτεινες σου γωνιες, και να τις αγαπησω κι αυτες. Εδω ειμαι, οποτε το θελησεις. :*

Αλμύρα, ήλιος, γιασεμί
καλοκαιριού ραστώνη
Χάδι ακροθαλασσινό
διστακτικά σιμώνει
Ψιχάλα πρωτοβρόχινη
σ’ονειρικό μεθύσι
γλυκά δροσίζει το κορμί
τη δίψα του να σβήσει
Ανταριασμένη αγκαλιά
σαν τη φωτιά στο τζάκι
μου σιγοκαίει τα σωθικά
κι αποτραβιέται πάλι
Σιγά σιγά ανοίγεται
κι ανθίζει σα λουλούδι
αγάπη στο ξεκίνημα
της άνοιξης τραγούδι..

Πουτανα

Published Απρίλιος 20, 2016 by yvris

Δεν ξερω αν θα σταματησω ποτε να σε σιχαινομαι και να σε περιφρονω, πουτανα.

Γιατι με εκλεψες.

Μου πηρες το τελευταιο καλοκαιρι μαζι του, πουτανα.

Μου πηρες αυτο που περιμενα ολη τη χρονια, ενω τσακιζομουν στη δουλεια (κι εγω και αυτος) και δεν κρατιομουνα για μερικες μερες μαζι του, μακρια απο ολους, μονοι μας. Μηπως και ξαναζουσαμε αυτο που μου ελειπε, πουτανα.

Μου πηρες τις τελευταιες μερες μαζι του. Τις δικες μου μερες.

Γιατι οταν αυτος σκιζοταν καθε μερα στη δουλεια εγω ημουν εκει, πουτανα, σε ο,τι χρειαζοταν. Οταν αυτος ηταν ανεργος και αφραγκος, εγω ημουν εκει να φροντιζω να μην του λειψει τιποτα, και χωρις να τον αφηνω να το καταλαβαινει. Οταν αυτος ηταν αρρωστος, εγω εμαθα να φτιαχνω κοτοσουπα και καθομουν διπλα του οσο κοιμοταν, μεχρι να ξυπνησει.

Αλλα πού να ξέρεις εσυ απο αυτα. Εσυ τον ειδες εκει πανω και σου γυαλισε.

Και αυτος φερθηκε σα μαλακας εντελως. Αλλα αυτο δε μειωνει την ευθυνη τη δικη σου, πουτανα.

Γιατι το ηξερες οτι ηταν μαζι μου. Αλλα αυτο δε σε σταματησε απο το να κανεις εσυ την κινηση σου, πουτανα. Και γιατι; Απλα για να παιξεις, να ικανοποιησεις την ανασφαλεια σου για 5 μερες, κ μετα να τον πεταξεις στα σκουπιδια. Τοσο σημαντικος ηταν για σενα.

Τοσο σημαντικος, για να γαμησεις ο,τι ομορφο ειχε απομεινει μεταξυ μας. Να μη μου αφησεις εστω ομορφες αναμνησεις ενος ομορφου κλεισιματος. Να μου γαμησεις ο,τι ομορφο θα μπορουσα να εχω εκεινες τις μερες, που τις περιμενα σα διαολος, να παρεις τις αναμνησεις μου απο ενα ομορφο νησι και ομορφες μερες που περιμενα και να μου αφησεις να θυμαμαι απο εκει ενα ματσο σκατα.

Για να μου παρεις τις τελευταιες μου μερες μαζι του. Μου πηρες το καλοκαιρι μου. Που ηταν δικο μου. Δικο μας. Το καλοκαιρι μας.

Που αν ειχε μεινει δικο μας, και δεν ειχε εξελιχθει στο χειροτερο καλοκαιρι της ζωης μου, ποιος ξερει πώς θα ηταν τα πραγματα τωρα, πουτανα.

Συγχαρητηρια, λοιπον. Ετσι δημιουργεις γυρω σου ανθρωπους που να ευχονται για το κακο σου.

Μονο μη σε πετυχω πουθενα μπροστα μου.

Πουτανα.

υγ. Δεν μπορεις να αναγκασεις καποιον να γουσταρει την παρεα σου, αν δεν την γουσταρει απο μονος του. Αλλα κριμα.

σκεψεις δηλητηριωδεις ατακτως ερριμμενες

Published Απρίλιος 1, 2016 by yvris

και δε σου φταιω εγω.

Δε σου φταιω εγω. ο εαυτος σου σου φταιει

Ο δήθεν θυμός σου προς εμένα είναι στην πραγματικότητα προς τον εαυτό σου που με είχες στα χέρια σου και στην αγκαλιά σου και με άφησες να φύγω.

Και οι εκβιασμοι αυτοι είναι ο τελευταίος σου τρόπος να με βασανισεις κ να ασκήσεις εξουσία πάνω μου τώρα που (νιωθεις πως) δεν μπορείς αλλιώς.

Γιατί εκεί με ειχες στα χέρια σου, ας ήσουν αρκετά άξιος να με κραταγες. Εγώ έκανα τόσα πολλά, εκεί ήμουν στην άνδρο μαζί σου τότε που μου αρνιοσουν την αγκαλιά κ το άγγιγμα σου, και τις 2 μέρες μας μαζί, μακριά από όλους, εγώ κι εσύ, κ πόσο μετανιώνεις τώρα που δε μας τις έδωσες ποτέ.. σκυλομετανιωνεις σα σκυλος για ολες τις αγκαλιες που σου ζητησα και μου αρνηθηκες, για ολα τα φιλια που δε μου εδωσες ενω μπορουσες γιατι προτιμουσες να κανεις κατι αλλο (τα πρωινα στο κρεβατι σου στα Ιλισια που ξυπναγα και περιμενα σα σκυλος την καλημερα σου), για ολες τις νυχτες που αρνηθηκες να κοιμηθεις μαζι μου γιατι «βαριοσουνα» κ μετα ευχοσουν να ημουν ακομα εκει.. για το διημερο που δεν πηγαμε ποτε μαζι που τοσο λαχταρουσα, εγω κι εσυ μονο και κανενας αλλος… για την πουτσα που δε μου εριξες στην Ανδρο και προτιμησες να κοιμηθεις, ενω σε περιμενα ετοιμη, απαλη, μυρωδατη και γλυκια να χωθεις στην αγκαλια μου και να σε φιλησω να λιωσεις.. και μετανιωνεις που τωρα δε με εχεις διπλα σου αγκαλια σου στο κρεβατι σου να μου ριχνεις πουτσο κ να μη με χορταινεις και να μη σε χορταινω. μετανιωνεις, γιατι οσο με ειχες σε παρακαλουσα και δεν το εκανες

Και εφυγα εγω τελικα, εφυγα γιατι δεν αντεχα αλλη αδιαφορια και ακυρωση, εφυγα γιατι ηθελα προσοχη φροντιδα και αγαπη, εφυγα γιατι ειδα οτι κατι τελειωσε. Γιατι επιασα τον εαυτο μου να ειμαι διπλα σου και να επιθυμω κατι αλλο. Να θελω να φυγω απο εκει και να ανυπομονω να παω καπου αλλου, γιατι στο αλλου χαμογελουσα και γελουσα και ενιωθα επιθυμητη και περνουσα καλα. Και ας μη γινοταν τιποτα ποτε, εφτανε που η επιθυμια μου, το μονο πραγμα που βγαινει απο μεσα μας και δεν μπορουμε να το ελεγξουμε, ηθελε να ειμαι αλλου. Και αμα φυγει η επιθυμια, τι; Περα απο την επιθυμια μας την αβασταχτη, την ακαταμαχητη, την ελξη του μαγνητη μεταξυ μας, δεν υπηρχε τιποτε αλλο καλο να με κρατησει. Και μετανιωνεις για αυτο, γιατι ξερεις πως ό,τι καλο ηταν εκει σε αυτη τη σχεση, το εβαλα εγω.

Και γι’αυτό το βγαζεις τώρα όλο πάνω μου, και άντε γαμησου με τις δικαιολογιες απέναντι στο εαυτό σου οτι δηθεν σου φταιω εγω. Που προσπαθω, βάζω όλη μου την αγάπη να σε συγχωρήσω να τα αφήσω όλα πίσω μπας κ μπορούμε να είμαστε καλά και πάλι βγαινω εγώ να φταιω. Και να χάνω τον ύπνο μου εξαιτίας σου.

Επειδη εσυ νιωθεις οτι δεν μπορεις να με εχεις αλλιως και πρεπει να με πονας για να εχεις επιρροη πανω μου. Φιλοι ειναι σαφες οτι δε θες να ειμαστε, ασχετα απο οποιαδηποτε προϋποθεση.. Απλα θες να με χειριστεις με καποιο τροπο ωστε να μη χαθει η επιρροη σου πανω μου εντελως, τωρα που νιωθεις να σου φευγω. Αφου δεν ειμαι δικια σου, να ποναω η σκροφα, και να με κανεις να ποναω εσυ, ωστε εσυ να καθοριζεις το πώς νιωθω, αφου νομιζεις οτι δεν μπορεις να καθορισεις τιποτε αλλο.

και επεμενες, επεμενες να με κανεις να σε ερωτευτω, να πιστεψω ξανα στον ερωτα, και να με παλι, πιο λαβωμενη, πιο πληγωμενη, πιο καμενη, πιο νεκρη απο πριν

και δεν πιστευεις λες στην αγαπη αλλα αγαπη δεν ειναι να καθεσαι για παντα εκει ενω ο αλλος καθημερινα σε ποναει. αυτο ειναι μαζοχισμος. αγαπη ειναι να ειμαι διπλα σου οποτε με χρειαστεις και θα ειμαι. και το ξερεις.

Δε χρειαζεται να με κανεις να ποναω, ξερεις, για να εχεις επιρροη στη ζωη μου και να καθοριζεις το μεταξυ μας. Μπορει να γινεται και με ομορφο τροπο αυτο, να υπαρχει αγαπη και να υπαρχει συγχωρεση. Και οταν λεω συγχωρεση, εννοω πρωτα πρωτα τον εαυτο σου να συγχωρεσεις.

Η αγαπη.

Published Μαρτίου 15, 2016 by yvris

«Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά.» είπε ο Λουντέμης κάποτε στο «Καληνύχτα ζωή», κι έχει δίκιο. Αγαπάμε για την πάρτη μας. Η αγάπη δε ζητάει ανταπόδοση, γιατί η ανταπόδοσή της είναι η ίδια η αγαπη. Αυτο το υπεροχο συναισθημα χαράς κι ευτυχίας που σε γεμιζει, όταν αρχίζεις και γνωρίζεις κάποιον πραγματικά (γιατί είναι δύσκολο να φτάνεις να ξέρεις κάποιον βαθιά και να μην τον αγαπάς, εστω και μόνο για το ότι σε άφησε να τον γνωρίσεις, έστω και για το χρόνο που περάσατε μαζί για να φτάσεις να τον γνωρίζεις), όταν αρχίζεις και τον νοιάζεσαι. Όταν ανοιγεις λιγο την πανοπλια σου και αφηνεις μια χαραμαδα να μπει ενας ανθρωπος. Και γίνεσαι δοτικός και φροντίζεις, γιατί αυτό γεμίζει πάνω απ’όλα εσένα.

Εγώ λοιπον σ’αγαπω για μένα, και δε με νοιάζει τι κάνεις εσυ. Σ’ευχαριστω που μ’άφησες να πλησιάσω, και να κοιτάξω λίγο μέσα σου.