όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

bits and pieces ii

Published 29 by yvris

Τι ομορφη ηλιολουστη μερα..κι εμεις ειμαστε χωρια..
Μια τοσο λαμπερη μερα σαν αυτη θα ξυπνουσαμε νωχελικα μαζι, θα λεγαμε 2 μαλακιες με καφε, τσαγακι κ πισι στο σαλονι, εσυ στον καναπε κ εγω στο γραφειο, μπορει να απλωνα κ καμια μπουγαδα.. και μετα θα σου κανα λιγο γραφ, γλυκια αγκαλιτσα κ χαδακια, κ θα φευγαμε για καφεδακι! Πετραλωνα, Θησειο η Νεα Σμυρνη η οπουδηποτε αλλου, σ ενα καναπεδακι ζεστο να τριβουμε τα ποδαρακια μας καυω απο το τραπεζι και να απολαμβανουμε εσυ το καφεδακι σου κ εγω τη σοκολατα μου με χαμογελα στα χειλια και στα ματια!

Σ αγαπω και μου λειπεις

Πέρασα παλι σημερα απο κοντα απο το παλιο σου σπιτι, θυμαμαι που ερχομουν το καλοκαιρι τα απογευματα κουρασμενη μετα τον εοπυυ και ηταν τοσο ομορφη φωλιτσα🙂 ♥

Καλημέρα σου…………

Ξέρεις τι θέλω;
Θέλω όταν βρεθούμε το βράδυ, να με πάρεις μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά. Θέλω μετά να με γδυσεις, και να γδυθεις κι εσυ, και να χαιδεψεις κάθε μικρο σημειο από το κορμί μου. Ας πηδηχτούμε ή ας μην πηδηχτούμε, δε με νοιάζει. Θέλω να χαϊδεψεις το κορμί μου, την πλάτη μου, το στήθος μου, τα ποδαράκια μου, τους ώμους και το λαιμό μου, το πρόσωπο και τα μαλλιά μου, όπως έχεις πολύ καιρό να τα χαϊδεψεις. Και όπως θα τα χαϊδευεις, κοιτα με στα ματια και λέγε μου πόσο με αγάπησες, ποσο αγάπησες το κορμι μου, τι αφησα μεσα σου… Δε θέλω να πω ότι μου το χρωστας… αλλά διάολε, πέρασα 12 μήνες δίπλα σε έναν άντρα που δε με ηθελε. Δειξτο μου μια φορα το γαμίδι. Δωσε μου αυτό που δεν επαιρνα από σενα οσο ήμασταν μαζί, να το πάρω, να ηρεμήσω και να φύγω. Δώσε μου closure. Και μετα πια το υπόσχομαι, θα είμαι το φιλαράκι σου. Το πηρα πρεφα πια ότι δε θες και δεν εχει νοημα να επιμενω. Αλλά δώσε μου κατι, να μπορεσω να προχωρησω. Να φυγω και να αισθανομαι γεματη, και όχι άδεια και στερεμένη. Να αισθανομαι ότι αγαπηθηκα, και όχι ότι σπατάλησα 1,5 χρόνο από τη ζωή μου μάταια. Για ένα τελευταιο βράδυ, μην εχεις κάτι άλλο στο μυαλό σου παρά εμένα. Πες μου πόσο όμορφη με βρηκες, πόσο με γούσταρες, πόσο καμία δεν έπιανε μία για σενα διπλα μου, γιατι γαμωτη μου εγω θα φυγω, αυτές θα μεινουν. Πες μου ότι κοιταξες μεσα στην ψυχη μου και ειδες κατι που σου αρεσει. Μπορει να βουρκωσω, αλλα θα είναι δάκρυα χαράς. Και θα φύγω από σένα γεμάτη. Και έτοιμη να προχωρήσω μπροστά, και να σε αφησω στην ησυχια σου. Δωσε μου αυτό που προσπαθώ να σου δώσω κι εγώ τόσες μέρες και προσπαθώ να πάρω από σένα και δεν εχω. Δώσε μου επιβεβαιωση, την εχω αναγκη. Δωσε μου αγάπη. Δώσε μου closure.

Σε παρακαλω, βοήθα με να προχωρησω και να σε αφησω ησυχο! Δωσε μου αγαπη, δωσε μου αυτα που μου ελειπαν διπλα σου και που ερχομαι σαν το σκυλο και ζητιανευω μπας και παρω, δωσε μου για τελευταια φορα το βραδυ σου και λιγο θαυμασμο.. Να φυγω απο σενα γεματη, και με ενα πλατυ χαμογελο σαν αυτο που σου αρεσε, και οχι με απωθημενα κ κατι να μου λειπει. Να μπορω απο αυριο να ειμαι το φιλαρακι σου. Ειμαι ετοιμη τωρα.

Ερχομαι.. Και ελπιζω.. Να χεις κατι για μενα να φυγω με χαμογελο. Σ αγαπω.

Σ ευχαριστω αγαπη μου. Σ ευχαριστω που με βοηθας να προχωρησω. Ειναι αλλιως να φευγεις απο καπου και να ξερεις οτι εκει λατρευτηκες, αγαπηθηκες, θαυμαστηκες. Απλα δεν αντεχα μεσα μου να ειναι ολα τα αλλα το καλο, το thrill, κ εγω το «ενταξει μωρε», το αδιαφορο. Τι βλακειες σκεφτομαι κ εγω, πως ειναι δυνατον να ειναι το ζωακι αδιαφορο! Αφου αγαπιομαστε, καρδια μου, καμια φωτογραφια δε θα σε κοιταξει ποτε στα ματακια κ να σου χαμογελασει οπως εγω, καμια φωτογραφια δε θα σε παρει ποτε αγκαλιτσα, καμια φωτογραφια δε θα χυσεις ποτε στα ποδαρακια και απο την αβασταχτη καβλα σου να τιναχτει οπουδηποτε αλλου εκτος απο τα ποδαρακια! Αγαπη μου ηταν πολλα μεταξυ μας πξυ δεν ταιριαξαν. Αλλα απ αυτα διορθωνονται κ ηταν απλα θεμα κακου timing, κακης συνεννοησης, κακης αντιμετωπισης. Αλλα παλι οχι, ειναι απλα διαφορες. Εκανα κι εγω πολλα λαθη, τα ειδα μετα, οχι τοτε που επρεπε. Τοσο μπορουσα, τοσο εκανα, και πιστεψε με ο,τι ειχα, το εδωσα ολο. Μακαρι να μπορουσα να διορθωσω με καποιο τροπο ο,τι εκανα και σε πληγωσα..αν μπορω, καπως, πες το να το κανω, οπως στο ζητησα εγω. Σε λατρευω, καθε τι μικρο σου, καθε τι που εσενα δε σ αρεσει. Σε λατρευω. Ελπιζω να φευγεις γεματος απο μενα. Μου λειπεις και θα μου λειψεις κι αλλο, ηδη θελω να σε παρω τηλ. Να συνεχιστει κι αλλο αυτο το υπεροχο που ηταν χθες κ σημερα το πρωι. Γιατι αυτο ειμαστε εμεις, αγαπη, αγκαλιες και χαμογελα. Σε λατρευω. Σ ευχαριστω για ολα οσα ζησαμε, και που τα ζησαμε σημερα αλλη μια φορα. Το ειχα αναγκη. Νομιζω τωρα πια μπορω να κοιταω πισω, πχ οταν περναω απο το σπιτι σου, και να χαμογελαω, οχι να ματωνω. Σ αγαπω.

Καλημέρα αγάπη μου, τι να κανεις σήμερα;

και που εισαι σημερα να με δεις που ειμαι στις ομορφιες μου🙂 ♥

Πού να χεις χαθει σημερα, και δε μου χεις κανει ουτε ενα γραφ… Αραγε να μου χαρισες εστω και μια μικρη απο τις σκεψεις σου; καλη σου νυχτα :*

βρε σ’ αγαπάω. να το φωνάξω θέλω! ♥

Μωρό μου όμορφο… λες και είναι φτιαγμένα το ένα για το άλλο… πώς γλίστρησε έτσι πάλι και τι υπέροχο που ήταν….

Αγορι μου γλυκο!

κάι

κάι

αρρωστούλι😦

μοναχούλι😦

κάι. υποφέρω😦

Βλακείες… οσο και να ξεγελας τον εαυτο σου με τηλεφωνα, αυτο το καταραμενο αισθημα της μοναξιας οταν μενεις μονο εσυ και ο πυρετος σου δεν πολεμιεται με τιποτα… Μου λειπεις τοσο πολυ, θα ηθελα τοσο πολυ ενα ομορφο χαδακι τωρα, και ας μην ειμαι εγω καθολου ομορφη ετσι κουλουριασμενη στον καναπε μου με το φουτερ και τα μαλλια μπουρδελε. Τι να κανω που σε νοιαζομαι πιο πολυ απο οσο ηθελα να ερθεις… υπομονη θελει κ θα περασει κ αυτο οπως περασαν τοσα αλλα. Απλα υπομονη μεχρι να φυγει.

Πώς μου λείπεις…… Καλός μαλάκας είμαι κι εγώ. Έπρεπε να το ειχα αφήσει στο «θα χαρώ πολύ αν έρθεις» και that’s it!

Κοπράκο μου… που φτιαχναμε τορτιγιες και τρωγαμε στον αυτοσχεδιο καναπε μου, πανω στα σουπλα βλεποντας how i met… αυτες τις μικρες στιγμες σκεφτομαι σε ασχετες ωρες, βαζοντας πλυντηριο πιατων ας πουμε. Ή αδειαζοντας το τασακι, που δεν ειναι πια τα δικα σου τσιγαρα μεσα..

Mου λειπεις κοπρακο.

Πώς μου λείπεις ιδέα δεν έχεις..! Η πετσέτα σου η μπλε, που τώρα έχει γίνει των μαλλιών μου αλλά είναι η δικιά σου… Η άδεια θέση της δίπλα στη μπανιέρα μου. Η οδοντόβουρτσά σου που δεν είναι πια στο ραφάκι μπροστά στον καθρέφτη. Μου λείπεις. Μου λείπει η παρέα σου στο σπίτι μου σήμερα που βρέχει, η αγκαλιά σου στο κρεβάτι μου και οι βόλτες που θα σε πήγαινα. Μου λείπει η αγκαλιά που δε σου έδωσα, που πέρασα από δίπλα σου και δε σε είδα.

και ποσο θα ηθελα να με εβλεπες σημερα εστω για λιγο που εχω αδυνατισει παλι με την περιπετεια μου κι εχω κανει κορμαρα! και τον κωλο μου καθομαι και κοιταω στον καθρεφτη και ειναι γαμώ, και τα ποδια μου φαινονται 2 μετρα με τις γοβες τις μαυρες, οπως ετοιμαζομαι και φοραω μονο το σλιπακι μου. που εισαι να με δεις τι κουκλα που εχω γινει, τι ομορφη που θα ημουν διπλα σου με το χαμογελο που ελαμπε, γιατι ρε γαμωτη μου σταματησες να τα βλεπεις αυτα; ξερεις τι αγκαλια που θα σε επαιρνα αποψε, με ποση αγαπη θα σε τυλιγα με τα ποδαρακια μου γυρω σου και θα σε εσφιγγα απαλά, με τρυφεροτητα πανω μου… εξω να βρεχει και τα κουταβια κουλουριασμενα εργονομικα να κοιμουνται τυλιγμενα στο παπλωματακι τους αγκαλιτσα… ♥

και ηθελα τοσο πολυ να σε δω σημερα..! δεν ξερω γιατι. Να σε πάρω στα χέρια μου να σε ζεστάνω μικροσκοπικό μου κουταβάκι, να μην κρυώνεις, να σου κάνω μια αγκαλιά που δε θα θες ποτέ να βγεις από μεσα…

Tι σου ζητησα ρε πουστη μου, λιγο να σε δω ή λιγο να σου μιλησω. Σοβαρα τωρα ηταν τοσο πολυ;! Σοβαρα;!

Ακομα κι αν δε μου μιλας εσυ εγω εδω θα ειμαι.

Σε θέλω και στη ζωή μου και στα γενέθλιά μου. Σ’αγαπω.

Σάββατο βράδυ, μετά από live και με ένα σκασμό ετοιμασίες να κάνω αύριο, και πρέπει να δουλέψω νυχτιάτικα γαμώ το ξεσταύρι μου. Εγώ σημερα με παρέα και από δουλειά σε δουλειά, και η σκέψη μου συνέχεια σε σένα. Εσύ τις προάλλες μόνος, χωρίς κάποια υποχρέωση, και ούτε μισή σκέψη για μένα, και σε ενοχλούμε κιόλας. Αλήθεια ποιο από τα δύο είναι τελικά χειρότερο;

Καλημέρα. Η απουσία σου είναι μορφή βίας που δηλητηριάζει κάθε στιγμή της μέρας μου…

Ο,τι κι αν νομίζεις ότι βλέπεις τώρα, δεν μπορεις να παραβλεψεις ο,τι εχει συμβει τον τελευταιο 1.5 χρονο. Δεν μπορείς να το παραβλέψεις γιατι εχει συμβει. Και εχει συμβει γιατι ημουν εκει και εκανα πραγματα, εμπρακτα, επειδη σε αγαπουσα και σε αγαπαω.
Εχει συμβει γιατι σε ηθελα στη ζωη μου με καθε τροπο, εκανα χρόνο για εσένα και εμάς για να ζούμε στιγμές μαζί και ημουν διπλα σου κάθε στιγμή.
Δεν μπορεις να παριστανεις ότι όλες αυτές οι στιγμές μας δε συνεβησαν. Ησουν εκει και ημουν εκει, και ηταν η αληθεια. Αν δεν ηταν αληθεια, δε θα ειχαν γινει πράξεις. Δε θα ειχε δημιουργηθει χρόνος για να ζήσουμε στιγμες. Αλλά έγινε. Συνέβησαν.

δεν ειναι που προσπαθησα, οσο κανεις δεν ξερει
ειναι που οσα κρατησα, μου καψανε το χερι…
Τι όμορφο🙂

Βάλε φωτιά σ’ ό,τι σε καιει, σ’ ο,τι σου τρώει την ψυχή…!
Καλημέρα!

bits and pieces

Published 29 by yvris

Καλημέρα! Αυτό που πας στα μπαρ κλπ το βράδυ για να φλερταρεις και να γνωρίσεις κάποιον να καταλήξεις μαζί του να π***ξεις το βράδυ, αν γινόταν και για να γνωρίσεις κάποιον να κοιμηθείτε αγκαλιά απλά, τι ωραία που θα ήταν!

Βασανιζομαι.

Δεν αντεχω χωρίς την αγαπη σου

Μου λείπεις.

Μου λέιπεις βλάκα και ας μου λες ένα κάρο βλακείες. Μου λείπει η αγκαλιά σου και η αγάπη σου. Βλαμένο.

τι συμβαινει ολα καλα ρωταει λες και δεν καταλαβαινει. Βλαμενο. Οχι δεν ειναι ολα καλα. Μου λειπεις.

Και τόση αγάπη.. πως μπορεί να χάνεται; και που παει;

Καλημερα σου, λοιπον.

Και εκει που εισαι ωραια κ ανετα στο καβουκι σου, ερχεται ο αλλος «και οχι ερωτευσου,ειναι ωραια». Και την πατας κ ερωτευεσαι! Και νιωθεις να πετας, να χανεσαι στην αγκαλια του, να σε κοιτα σα να σαι θεα, να λιωνεις μεσα του. Και μετα στο παιρνει. Και δεν ξερεις που πατας. Με ρωτησες εμενα αν θελω να κοιμαμαι χωρις την αγκαλια σου;

Που δεν εχω καταλαβει τα γουστα του, λεει! Καλα! Αμα τα καταλαβεις κ εσυ ελα πες τα μου! Γιατι μεχρι ενα σημειο τα γουστα σου ημουν εγω, και μου το λεγες με καθε τροπο! Και μετα σταματησα να ειμαι, χωρις εγω να αλλαξω κατι.. Και απο τοτε ψαχνω. Ημουν τρυφερη, δε σ αρεσε, ημουν δυναμικη, δε σ αρεσε, ημουν καβλιαρα, δε σ αρεσε, διεκδικουσα την αγαπη σου, δε σ αρεσε, σ αφηνα στην ησυχια σου, δε σ αρεσε, ημουν χαλαρη, σ αρεσε υποτιθεται αλλα μετα φτιαχνοσουν με τα διχτυωτα κ τα τακουνια, κ μετα οταν τα βαζα για σενα δε σ αρεσε..και οποτε σε ρωταγα, αλλαζες το θεμα, τι να εκανα; ποια επρεπε να ειμαι για να με θες; να ξερες τα γουστα σου να τα ξερα κ εγω, να γινομουν αυτο που θελες να χα για παντα την αγαπη σου, να μην ξεκολλαγες απο διπλα μου, να μ αγαπαγες παντα οπως μ αγαπουσες τοτε, να μην ημουν τωρα ετσι.. Που μια φορα απεριποιητο το σπιτζακι δε σου ρθε γιατι σε φροντιζε, κ ξερεις με τοσο τριχωμα ποσο δυσκολο ειναι αυτο για το σπιτζ!

Πως γινεται ρε γμτ μου τη μια στιγμη να σε θελει καποιος τοσο τρελα, τοσο πολυ κ παθιασμενα, με τοση αναγκη, κ την αλλη στιγμη αυτο να φευγει ετσι απλα, δεν μπορω να καταλαβω. Αφου δεν αλλαξα κατι, το ιδιο Ζωακι ημουν που λατρεψες, τι εκανα λαθος; που τοση αγαπη σου εδινα, τοση, τοση αγαπη, να θελω να εισαι καλα και να νιωθεις ομορφα, γλυκα, τοση προσπαθεια ακομα κ οταν σκιζομουν για να μη νιωσεις στιγμη οτι δεν αγαπιεσαι. Τοσα εδωσα κ παιρνω τα @@ μου τωρα, αδεια κ ομως με τοση αγαπη ακομα να δωσω.. και που; Να σε φερνω στο μυαλο μου να λες «μ αρεσει ολο το ποδι, απο κατω μεχρι τον κωλο» κ να σκεφτομαι «ολο εκτος απ το δικο μου, που αγαπηθηκαμε τοσο πολυ».. να σε σκεφτομαι να λες «θελω να δοθω..αλλα οχι με σενα» λογια μαχαιρια που πονανε, που σου δωσα την ψυχουλα μου δικια σου και μια καλη κουβεντα μονο με το ζορι..

Αγαπα με, γαμωτη σου! Αγαπα με. Δεν ηθελα τιποτε αλλο καμια στιγμη απο σενα. Αγαπα με. Κοιτα με στα ματια μια φορα και πες μου κατι ομορφο. Πες μου τι σημαινω για σενα, τι σημαινε η σχεση μας, πες μου γιατι με αγαπησες. Πες μου τι σου αρεσε πανω μου, μεσα κ εξω. Πες μου τι ενιωσες για μενα, αν ηταν δυνατο. Οτι δε θα με ξεχασεις. Οτι μ αγαπας. Δωσε μου κατι ομορφο να φυγω ετσι, να σ αφησω ησυχο, να σταματησω να το ζηταω. Αγαπα με!

Καληνυχτα σου, αγαπη μου. Σε σκεφτομαι.

Παλι εξω απο το σπιτι σου περναω. Το παλιο. Που στεγασε την αγαπη μας, μεσα στο μικρο σου το δωματιακι, με τα ιδρωμενα καλοκαιρια πανω στα σεντονια σου και να μην ξεκολλαμε,τους κρυους χειμωνες να τριβουμε τα ποδαρακια μας κατω απ το παπλωμα. Ποσο μου λειπει η αγαπη σου, αγαπη μου.. Ποσο μου λειπουν τα ερωτευμενα σου ματακια, η αγκαλια σου και τα χαδια σου το βραδυ.. Να ημουν αγκαλια σου τωρα.. να σου λειπα οσο μου λειπεις..αγαπα με. Κρατα μια ομορφη σκεψη και για μενα..

Καλημέρα, λοιπόν, καλημέρα. Καλημέρα χωρίς εσένα. Καλημέρα χωρίς το χαμόγελό σου στο μαξιλάρι μου, χαμόγελο που έσκαγες επειδή απλά και μόνο ανοιξες τα ματια σου και με ειδες… Καλημερα χωρίς φιλι, χωρις εσενα να παιζεις criminal case στο σαλονι μου, χωρις να ερχομαι και να σου κανω το κουταβι. Καλημερα🙂

Γραφ

Γιατι να μην ειμαστε τωρα αγκαλια..

Μου λειπεις

Δωσε μου κατι ομορφο σημερα που θα ρθω. Εσυ δεν εχεις καμια αμφιβολια για το τι εχω νιωσει και το τι σημαινεις για μενα, θεο μου σ εχω κανει. Εγω γιατι; γιατι να αναρωτιεμαι και να αμφιβαλλω και να βασανιζομαι; αν με αγαπησες, για ποιο σαδιστικο και με τι νοημα λογο δεν το λες και δεν το δειχνεις ποτε, και πρεπει μονη μου να το σκεφτομαι; γιατι να μη μοιραζεις την αγαπη αν υπαρχει, και τι νοημα εχει να την κρατας για σενα;

Οκ.

Ενταξει, ρε, μη δωσεις λιγη αγαπη..! Κρατα την ολη για σενα. Ειμαι σιγουρη οτι εχεις να κανεις πολυ σημαντικοτερα πραγματα απ αυτο, αλλωστε. Ειμαι σιγουρη οτι αυτα θα παρεις μαζι σου, κοιτωντας πισω οταν πεθαινεις.

Μη δωσεις λιγη αγαπη, δεν τη χρειαζομαι. Κανεις δεν τη χρειαζεται αλλωστε, τι, ανθρωποι ειμαστε;

Θυμαμαι που τρομαζα στο δρομο με τις κατσαριδες κ πηδαγα πιο διπλα, κι εσυ γελουσες😀

Τι ομορφη βραδια. Ναι, θα ηθελα να μεινω, αν και πράγματι δεν ειχα ερθει με αυτο το σκοπο. Αλλα ενας απο τους λογους που ηθελα να μεινω, ειναι ο φοβος μου οτι δε θα ξαναησουν μαζι μου ετσι, και θα ηθελα να το ζησω πριν φυγει. Μπορεις να εισαι μαζι μου ετσι, οπως σημερα; ♥

Πες ομως και καμια καληνυχτα ρε κοπρε, δε βλαπτει🙂

Σ’αγαπω πολυ και μου λειπεις….

Kαλα δεν πειραζει, μη μου πεις καληνυχτα.. Μου τη λεει ο σκυλος απο απεναντι!

Χιλιες καλημερες για σενα που εκανες τη μερα μου να μου χαμογελασει με την καλημερα σου😀

Ποσο λειπεις απο μικρες καθημερινες συνηθειες δεν εχεις ιδεα. Μαζευω τις κουπες απο το τραπεζακι να τις βαλω στο πλυντηριο, μα η δικια σου με τα απομειναρια καφε δεν ειναι αναμεσα σ αυτες.. Με ποση αγαπη κ τρυφεροτητα τη μαζευα καθε φορα! Με ποση χαρα που γεμιζες το σπιτι μου με την αυρα σου και την αγαπη μας! Το σπιτι μου κοντευει να ξεχασει πως ειναι να σαι μεσα του..εχεις πανω απο μηνα να ρθεις. Και μονο εγω καθομαι να σε θυμαμαι, κατι στιγμες που ξεπαρκαρω και δεν εισαι στο καθισμα του συνοδηγου.

Κάι. Κανει τοσο κρυο σημερα και θα κοιμηθουμε μοναχουλια.

Γραφ!

Μου λειπεις!

Κανει κρυο, παρε με στην αγκαλια σου να με ζεστανεις..

που εχεις χαθει; μου λειπεις😦

σ’αγαπω

εδω χιονιζει και το χει στρωσει… ειναι τοσο ομορφα! κι εμεις θα κοιμηθουμε χωρια αποψε, μεσα στο κρυο… αντι να ζεσταινουμε ο ενας τον αλλο κατω απο το παπλωμα😦 με τα ποδαρακια σου πανω στα δικα μου και να κανουμε ο ενας στον αλλο χαδακια…κουλουριασμενοι και αγκαλιασμενοι σαν τα κουταβια ♥

Όλη μέρα χαμένος βρε κόπρε, ούτε ένα γεια, ούτε μια καληνύχτα δεν αξίζω..; τόσο χεσμένη πια με έχεις;😦

Να ήσουν εδώ μαζί μου να χαζεύαμε αγκαλιά τις νιφάδες που πέφτουν… να μου χάιδευες το χέρι με τα ζεστα σου δαχτυλακια και να μου έδινες ένα απαλό φιλί…
όχι. ούτε μια κουβέντα. σιγά μωρέ και τι είναι η αγάπη για να τη δώσεις στον καθένα.

Άραγε να με σκέφτεσαι κι εσύ καθόλου, όσο σε σκέφτομαι κι εγώ;
και αν ναι, γιατί δε μου το λες…;
και αν ναι, τι κάνεις και είσαι μακριά μου;

άντε, τα παμε και για σημερα.. τώρα θα χαθεις όπως χάθηκες και χθες, αυριο πάλι, εντάξει μη μου μιλάς, δε με πειράζει.

Sick (and tired)

Published 29 by yvris

Ημουν αρρωστη.. άυπνη… ειχα περασει ολο το βραδυ να βγαζω τα αντερα μου, ειχα πυρετο, ποναγα… που ησουν; Μου στειλες ένα μηνυματακι το μεσημερι, γυρισες σπιτι σου, ειδες καμια 500αρια γκομενακια και κατά τις 8.30 μου στελνεις μηνυμα επειδη ειδες αυτό που εγραψα στο προφιλ μου; Πού ήσουνα;

Ενώ από την άλλη έχω έναν άνθρωπο που είναι μεχρι τις 11 το βραδυ στο γραφειο και μια φορα μια Τεταρτη παει να παιξει μια μπαλα να αδειασει λιγο το κεφαλι του. Και την ακυρωσε για να γυρισει σπιτι του να μου κανει παρεα στο σκαηπ. Ενώ κοιμομουνα.

Λες ότι ειμαστε τοξικοι ο ενας για τον άλλο, προσπαθω να καταλαβω εγω τι σου εκανα. Η σχεση μας μου κανει κακο. Εχω χασει ένα μεταπτυχιακο επειδη ετρεχα από πισω σου. Θα σκασω 1300 ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΕΥΡΩ!!!!! γιατι ηρθα μονο και μονο για να σε δω για μιση ωρα και να μου βαλεις τις φωνες. Εξαιτιας της σχεσης μας εχω φτασει να αμφισβητω τον εαυτο μου. Ποιος, εγω! Που κοιτα τις 6000 φωτογραφιες ρε, και βρες μια καλυτερη από μενα!!!! Που να αμφισβητησω το ποια ειμαι το εχουν καταφερει μονο άλλοι 2. Ο ακατανομαστος «γιατι κοιταει άλλες και φευγει ενώ εχει εμενα διπλα του;». Ο γεωλογος «γιατι δεν ερχεται να πηδηχτουμε σημερα αφου ξερει ότι είναι καλο και ότι ειμαι διαθεσιμη;». Και τωρα εσυ. Να αμφισβητησω *εγω*, τετοια κορμαρα και κουκλαρα, το αν ειμαι ομορφη και επιθυμητη.

Και να εχω τον άλλο να με κοιταει και μου λεει «θα μπορουσες σοβαρα να κανεις φωτογραφισεις επαγγελματικες» – και τον ξερω 6 χρονια. Δεν το λεει για να μου την πεσει. Και ποσο μου εχει λειψει να το ακουσω.

Και ξερεις τι μου τη δινει, τοσο καιρο ειμαι ΕΔΩ. ΕΔΩ. Τρεχω πισω σου και με διωχνεις. Μου λες ΡΗΤΑ ότι δε με θες, ότι δε θες να με βλεπεις, δε θες να με ακους… ότι σε επιβαρυνω, σε κραταω από αλλα πραγματα… δηλαδη τι εχω ακουσει; Που να μην ηθελες, τι θα ακουγα; Σου τον πιανω και το θεωρεις ενοχληση, ναι το ξερω το συναισθημα, είναι private τα private parts μας και το ξερω πώς είναι να το νιωθεις σαν παραβιαση. Αλλα δε θα πρεπε να το νιωθεις αυτό από την κοπελα σου, αυτό δειχνει κατι. Και ξαφνικα με θες *τώρα*; Τόσο καιρό λεω στην κατερινα και στον εαυτο μου ότι ουσιαστικα από τοτε που χωρισα ηταν που σταματησες να με θελεις, ότι τελικα ισως ηταν ένα θεμα ανταγωνισμου να κερδισεις τον άλλο. Ειλικρινα, τωρα, πώς μπορώ να μην επιβεβαιωνομαι; Πώς μπορω να πειστω ότι είναι κατι άλλο και όχι αυτό;

Γιατι αυτός που αγαπαει νοιαζεται και είναι εκει, γιατι δεν είναι καλα αν κανει αλλιως. Και μετα μου λες να ερθεις να στηριξεις το λαηβ, ε όχι, ευχαριστω πολύ, εξοργιστηκα εκεινη τη στιγμη από την κοροϊδια. Δε στηριζεις, ετσι, περνας καλα. Αν είναι να περναμε καλα, εγω ειμαι μεσα! Αλλα ας το πουμε ότι είναι αυτό.

Γιατι να αφησω την ευκαιρια να ειμαι σε μια σχεση στην οποια δεν ειχα ποτε κανενα προβλημα; Ο λογος που το εκανα σε πρωτη φαση είναι γιατι μου εδινες κατι που δε μου εδινε ο άλλος… αν σταματησεις να μου το δινεις αυτό, τι λογο εχω;

Αυτό που είναι τον τελευταιο καιρο δε με καλυπτει.. δε θελω καποιον που είναι εκει οποτε τον βολευει μονο, θελω καποιον που θα κοπιασει κιολας σε καποια φαση αν χρειαζεται, που θα βαλει και το κατι δικο του στην ακρη, όχι για παντα αλλα που θα κανονιζει τη ζωη του με εμενα προτεραιοτητα κι εγω με αυτόν. Όχι οποτε βολευει. Αν είναι να το κανουμε με ορους χαλαρους οκ αλλα τοτε είναι άλλο πραγμα.

Θελω αυτό που ειχαμε στην αρχη. Με καλυτερες ισορροπιες, με αλλα δεδομενα μιας κ εχουν περασει κ σχεδον 2 χρονια και δεν μπορει να είναι το ιδιο, αλλα αν δεν ειναι κατι που είναι προς τα εκει, δεν το θελω. Ας το κρατησουμε στο χαλαρο αν δεν παει εκει.

Ζηλευω. Κάθε φορα που βλεπω κατι που θα μπορουσε να σου αρεσει ζηλευω. Και δεν ειμαι η κοπελα που θελει να ζηλευει. Ειμαι η κοπελα που θελει να κοιταει και να σου δειχνει κατι ομορφο, γιατι αισθανομαι σιγουρη ότι δε σε νοιαζει γιατι εγω σε τραβαω και σου αρεσω περισσοτερο. Πως μπορω να το κανω αυτό, πώς μπορω να σου δειξω κατι άλλο που θα σου τραβηξει την προσοχη τη στιγμη που εγω δεν την εχω; Πώς μπορω να ειμαι οκ να σου αρεσει κατι άλλο, τη στιγμη που εγω σου ειμαι αορατη; και ενοχληση; Πώς γίνεται να ενοχλεισαι όταν προσεχω τι φοραω  και φροντιζω παντα να σου δινω ομορφες εικονες να εχεις γυρω σου όταν πεσει το ματι σου επανω μου, αντι να σου αρεσει να εχεις μια κοπελα που νοιαζεται να σου αρεσει και φροντιζει τον εαυτο της για σενα;

Γιατι εχω φαει τοσο σκαλωμα με αυτό και καθομαι και το ψαχνω τοσο πολυ, γιατι προσπαθω να καταλαβω τι είναι αυτό που σου αρεσει για να στο δωσω, γιατι την προσοχη σου την πηρες από πανω μου, και για πολύ καιρο. Προσπαθω να βρω τι είναι αυτό που ψαχνεις και δεν εβρισκες σε μενα, παρα τις προσπαθειες μου, παρα το αυτό που ειμαι. Οχι γιατι ειμαι intrusive, όχι γιατι θελω να παρεμβω στα δικα σου. Και από την άλλη εχω εσενα που εισαι το εντελως αντιθετο και κλεινεσαι εντελως, παριστανεις ότι δεν τρεχει τιποτα και με κλεινεις απεξω, δε θες να μου μιλας.

Πολύ σωστα ειπε ο Αγις ότι το σεξ είναι κατά πρωτιστο λογο επικοινωνια. Εσυ με πολλους τροπους δεν ηθελες να επικοινωνησεις μαζι μου, δεν ηταν μονο το σεξ.

Xωρια.

Published 29 by yvris

Σ’αγαπώ, να το ξέρεις. Εϊναι δύσκολο να φτάνεις να ξέρεις κάποιον τόσο βαθιά και να μην τον αγαπάς.

Και το ξέρω πως κι εσύ με αγαπάς, και ας μη μου το λες πια. Το βλεπω στον τρόπο που μου φέρεσαι. Σ’αγαπώ πολύ, με το δικό μου τρόπο εγώ, μ’αγαπάς με το δικό σου τρόπο εσυ🙂

Να ξερεις ότι το εχεις χειριστει πολυ καλα και σωστα, τουλαχιστον μεχρι τωρα. Δεν εχω κανενα παράπονο απο σενα.

Εκτός από, ξέρεις, το αναμενόμενο. Ότι πάλι δεν έχω απο εσενα αυτά που θελω🙂

Δε φταις εσυ, ουτε εγω φταιω ομως. Εμεις το ληξαμε γιατι θέλαμε διαφορετικά πράγματα ο ένας από τον άλλο και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν επρόκειτο να τα παρουμε… Αυτό δε σημαίνει όμως αγαπούλα μου γλυκιά ότι εγώ σταμάτησα να τα θέλω.

Θέλω στοργή, αγάπη και τρυφερότητα, και κάποιον να με στηρίζει όταν τα πράγματα πάνε καλά, και όταν δεν πάνε. Θέλω αγκαλίτσα τα βράδια και την αίσθηση ότι καποιος άνθρωπος είναι *δικός μου* (μ!), είναι εκεί για μένα, με περιμένει και με νοιάζεται.

Πάντα σε πείραζε να σου λέω για την ηλικία, να ξέρεις ίσως έχει να κάνει με τον άνθρωπο αλλά πιστεύω ότι κατά βάση είναι θέμα φάσης, και αυτό είναι κάτι που το νιώθεις μόνο όταν περάσεις από τη μια στην άλλη. Και είσαι σε άλλη φάση από αυτή που είμαι εγώ, και εγώ από τη δική σου έχω περάσει. Είσαι στη φάση που θες να πατήσεις στα πόδια σου, να αναπτύξεις αυτά που πιστεύεις ότι έχεις, να εξελιχθείς ως άνθρωπος και να εστιάσεις λίγο στον εαυτό σου. Εγώ τα έχω κάνει αυτά, τα έκανα όσο ήμουν στην ηλικία σου και έψαχνα κι εγώ τα ταλέντα και τα όριά μου. Τώρα δεν είμαι πια εκεί, δεν είναι ότι έχουν πάψει να ισχύουν, είναι ότι δε μου αρκούν. Δε θέλω να τα κάνω πια αυτά μόνη μου, το έζησα, το έκανα, είδα πώς είναι. Τώρα θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου στον οποίο να επενδύσω. Να είναι για μένα, και να είμαι εγώ γι’αυτόν.

Ναι, είναι περίεργο που το λέω *εγώ* αυτό, ο εαυτός μου του 2009-10 κάθεται σε μια γωνιά και με δείχνει και γελάει. Όμως στο τέλος της μέρας, αυτό που έχεις καταφέρει στη διάρκειά της και είσαι περήφανος για τον εαυτό σου, είναι πιο όμορφο όταν το μοιράζεσαι με μια αγκαλιά. Και το θέλω. Δεν είναι το μόνο που θέλω στη ζωή μου, ούτε θέλω να σταματήσω να εξελίσσομαι σαν άνθρωπος, όμως μέσα σε αυτά που θέλω για να είμαι ευτυχισμένη είναι κι αυτό. Και το θέλω αυτό, τον άνθρωπο που θα είμαι κέντρο του κόσμου του και θα είναι αυτός κέντρο του δικού μου, γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς το έχω ζήσει και πριν σε συναντησω, και είδα πόσο όμορφο είναι.

Εσύ δεν το θέλεις αυτή τη στιγμή. Το θέλεις κάποια αργότερη. Και καλά κάνεις, ψυχη μου, καλά κάνεις. Το κάθε πράγμα στην ώρα του, και η ώρα αυτή δεν ήταν η δικιά μας. Άλλες φάσεις🙂

Το περίεργο, και το λίγο κρίμα ίσως, είναι ότι εάν γινόταν ξανά τώρα, ξέρω πώς θα μπορούσε να είναι καλό… Ξέρω ποια λάθη κάναμε, ποια έκανα εγώ, ποια έκανες εσύ, πώς θα μπορούσαμε να τα αποφύγουμε και να βγει η αγάπη μπροστά. Αλλά δε θες.

Ίσως κάποτε σε μερικα χρόνια που θα είναι η φάση σου να είσαι ο πιο γαμάτος, δοτικός και επικοινωνιακός σύντροφος. Αλλά τώρα δεν είσαι, κι εγώ το θέλω για να είμαι ευτυχισμένη.

Είναι βάσανο οι αναμνήσεις ξέρεις, όταν περπατάω στο δρόμο και μου γεμίζει το μυαλό από στιγμές που περπατούσες κι εσύ δίπλα μου και γυρνούσαμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο… για δευτερόλεπτα αιώνες συναντιούνταν τα μάτια μας και με κοίταζες λες και ήμουν το μοναδικό, το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο, στον κόσμο σου. Πόσο μου λείπει αυτό το βλέμμα του ερωτευμένου… πόσο ερωτευμένος ήσουν μαζί μου… πώς φώτιζε το χαμόγελό σου και κλείδωνε η ματιά σου στη δικιά μου… πώς δεν πατούσαν τα πόδια σου στη γη αλλά πετούσαν όταν ήσουν δίπλα μου!

Αλλά τελείωσε. Ο έρωτας κάποια στιγμή σου τελείωσε, διότι έτσι είναι ο γαμημένος, τελειώνει. Το ήξερα, δεν είναι ότι δεν το ήξερα, θυμάσαι που σου το έλεγα κάποτε κι εσύ επέμενες… και την πάτησα κι εγώ σα μαλάκας, λες και δεν το ήξερα, και περίμενα ότι αυτή τη φορά δε θα τελείωνε ποτέ. Μακάρι να μην τελείωνε ποτέ, μακάρι να ήσουν ακόμα ερωτευμένος, αλλά η επιλογή αυτή δεν υφίσταται, δεν υπάρχει, δεν παίζει. Δε θες. Δεν είναι αυτό που θες.

Και η αλήθεια είναι ότι πέρα από τον έρωτα αυτή η σχέση δεν είχε να μου προσφέρει κάτι άλλο, υπό εκείνη τη μορφή της.

Για μένα τα λέω, για να τα θυμάμαι, ξέρεις. Η καρδούλα μου το ξέρει πώς τρέμει όταν είναι δίπλα σου. Δεν έχει διακόπτη, βλέπεις, να ακολουθεί με τη μία αυτά που το μυαλό καταλαβαίνει.

Προφανώς αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι πιο σημαντικό για μένα απ’ ό,τι ήταν για σένα. Γιατί εγώ θέλω κάτι στο οποίο να επενδύσω, και τώρα γλείφω τις πληγές μου μετρώντας την απώλεια και το κενό που άφησες.

Εσύ είσαι στη φάση που ήμουν εγώ πριν 4 χρόνια. Εσύ ήθελες να ανακαλύψεις. Όχι στη φάση να δοθείς σε έναν άνθρωπο και να εξελίσσεσαι μαζί του.

Και θέλω να σε καμαρώνω και να με καμαρώνεις όπως θα εξελισσόμαστε αγάπη μου… παρόλο που δεν είμαι έτοιμη ακόμα όπως δείχνει για κάτι τέτοιο. Πολύ νωπό. Πότε επιτέλους θα περάσει το γαμίδι… Πότε επιτέλους δε θα χρειάζεται να κρατιέμαι για να μην κλάψω όταν είναι άλλος κόσμος μπροστά; Πότε θα σκέφτομαι αυτές τις στιγμές με ένα γλυκό χαμόγελο, όταν θα κοιτάζω πίσω, και όχι με μια μαχαιριά στο στομάχι;

Μέχρι τότε, θα πρέπει απλά να συνηθίσω. Γιατί η ζωή συνηθίζεται και χωρίς εσένα, και χωρίς την αγκαλιά σου. Συνηθίζεται.

Απλά, ξέρεις. Λίγο λιγότερο όμορφη.

Τι κάνεις;

Published 2 by yvris

Τι ακριβώς είναι αυτό που κάνεις, που από τη μια μου λες ότι δε θες να έχουμε σχέσεις, και από την αλλη όλη την ώρα τριγυρνάς στο προφίλ μου, και στα προφίλ των φίλων μου, και τώρα και στο blog μου;

Αφού το μυαλό σου είναι εδώ.

Έλα να το λύσουμε σαν ώριμοι άνθρωποι και ενήλικες.

Να ήταν ότι όντως δε με γουστάρεις σαν άνθρωπο να το καταλάβω. Αλλά να μη με γουστάρεις για κάτι που ισχύει ρε φίλε. Όχι για κάτι που έχεις βάλει στο μυαλό σου μόνος σου και νομίζεις μόνος σου ότι είναι η πραγματικότητα. Επειδή έτσι σε βολεύει να τα βλέπεις για να με ξεκόψεις και να μη ζηλεύεις, δε σημαίνει ότι έτσι είναι.

Εσύ είσαι αυτός που με κάνει πέρα έτσι απλά, όχι εγώ. Εγώ είμαι εδώ και προσπαθώ με κάθε τρόπο, γιατί σε αγάπησα και δεν ήταν ψέμα, ούτε το παίρνω πίσω με την πρώτη αναποδιά. Πώς είναι δυνατόν να τα διαστρεβλώνεις όλα έτσι μέσα στο κεφάλι σου;

Ακόμα και αν θεωρείς ότι υποκρίθηκα και ότι όλα ήταν ένα ψέμα, και μόνο η ενέργεια και ο χρόνος που έβαλα σε αυτό για να «υποκριθώ», δείχνει ότι όντως υπήρχε κάτι, δε νομίζεις; Πώς είναι δυνατόν όλο αυτό να το πετάς;

Είμαστε ενηλικοι και ώριμοι άνθρωποι που μεταξύ μας έχει υπάρξει αγάπη. Ας το λύσουμε με τον ώριμο τρόπο, σε παρακαλώ. Μην πετάς την αγάπη έτσι επειδή ζήλεψες και θύμωσες, κακό και στους δυο μας κάνεις. Είναι άδικο. Και για μένα και για σένα.

Μην πετάς έτσι την αγάπη.

1198059197japanese_spitz

η συνηθεια…

Published 18 by yvris

και όταν έχεις μάθει αλλιώς, κάποια βράδια είναι δύσκολο να κοιμάσαι χωρίς την αγκαλίτσα σου🙂

Αγάπη θέλαμε. Κι εσύ κι εγώ.

Αυτό μου είχες πει. Ότι ήθελες να δώσεις αγάπη.

Κι εγώ αγάπη ήθελα να δώσω. Τόση αγάπη μέσα μου έτοιμο το στήθος μου να σκάσει!

Και πού θα τη δώσω τώρα;

Ποιος θα την παρει;

Και ποιος θα μου δώσει εμενα αγάπη;

Ποιος θα με φροντίσει; Ποιος θα με πάρει αγκαλίτσα το βράδυ να μην κοιμάμαι μόνη;

Πού θα κουλουριαστώ εγώ εργονομικά να νιώσω ζεστασιά και ασφάλεια τριγύρω, να ηρεμήσω;

Σε ποιον ώμο θα κουρνιάζω εγώ σα σκύλος;

ρε γαμώτο, γιατί τόση άμυνα..;

το Ζωάκι είμαι.

δεν είμαι καμία ξένη.

το Ζωάκι είμαι.

το Ζωάκι που ζήσαμε τόσα. το ίδιο.

μη με ξεχνάς. αγάπα με…

2015 φιλια

Published 1 by yvris

Δύσκολες μέρες. Δύσκολες.

Συναισθήματα πόνου, απώλειας, λύπης, χαράς, αγάπης, ανεκπληρωτης αγάπης, νοσταλγιας, θυμου…

Και όλες οι στιγμές να περνάν συνέχεια μπροστά απ τα ματια μου.

Οι καλες στιγμές. Οι αγκαλιες μας. Οι βόλτες μας. Οι στιγμές εκείνες που ελιωνα και χανομουν μέσα στο βλέμμα σου… Πανω στη σκηνή, κάτω απ τη σκηνή, στο δρόμο, στην καφετερια, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Οι στιγμές που κάναμε ερωτα, οι στιγμές που ξυπναγα το πρωι και ήσουν εκεί και επινες καφέ, και με εσπρωχνες πίσω στο κρεβάτι και με γεμιζες φιλια. Οι εκδρομές μας, παντού – στην Ανδρο, στα Γιάννενα, στο χωριό σου, στα Χανιά… Τα κουτάβια μας, η κατοχυρωση, οι γλυκες μας. Νοσταλγία.

Οι κακές στιγμές. Οι τσακωμοι. Οι αλλες που τραβαγαν την προσοχή σου. Οι στιγμές που δεν είχα την προσοχή σου, που δεν είχα την αγάπη που θα ήθελα. Που ένιωσα να δίνω και να μην παίρνω, που ένιωσα να μην είσαι εκεί για μένα, να μη με στηρίζεις, να μη με θες , να μη με νοιαζεσαι, να μη σε νοιάζει, να μη με αγαπάς. Να μη θες να με βαζεις στη ζωη σου, να μη με εχεις προτεραιοτητα. Που σε ήθελα εκεί και δεν ήσουν. Οσα ειπες που με πληγωσαν. Θυμός.

Όλες οι στιγμές που ζησαμε. Ολες οι στιγμες που δε ζησαμε. Όλες οι στιγμές που δε θα ζήσουμε. Όλες οι στιγμές που θα μπορούσαμε…

Τα καινούργια μου βρακακια που δε θα με δεις να φοραω.

Το καινούργιο σου σπίτι που δε θα είμαι η κυρά του. Που θα είναι κάποια αλλη. (Πόνος. Ζήλεια.)

Οι τσοντες που δε θα δουμε μαζί δημιουργώντας πυροτεχνήματα.

Η τελευταια φορά που δεν κάναμε ερωτα. Λυπη. Λείπει.

Η τελευταια φορά που κάναμε ερωτα 💜 Το τελευταίο μας απόγευμα μαζί 💜 Χαρά.

Και μαζί όλο μου το είναι, και κάθε κύτταρο του κορμιού μου, και κάθε φωνη μέσα μου, να ουρλιάζει «ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΔΕ ΘΕΛΩ, ΣΕ ΘΕΛΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ, ΝΑ ΜΕ ΣΦΙΞΕΙΣ ΝΑ ΧΩΘΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ».

Αλλά δε θα ναι. Και όλο να πρεπει να θυμιζω στον εαυτό μου οτι ήρεμα ζωάκι, αν ηταν όλες οι μέρες σαν το τελευταίο μας απόγευμα δε θα χρειαζόταν ποτε να φτάσουμε εδώ. Αλλιως κάποια στιγμη θα ξαναρχοταν που κάτι θα ήθελα απο σένα, ενα απόγευμα που δε θα ήθελες να με δεις, μια αγκαλιά (ξέρεις τώρα) που δε θα θέλεις να με παρεις, ενα μυστικο που δε θα θέλεις να μοιραστείς. Και θα το θελα. Και θα γινομουν πιεστική, φορτική, κακιά. Και θα σε ένιωθα λίγο. Και δεν είναι δίκαιο για μας.

Να ξέρεις οτι μου λείπεις πολύ. Να ξερεις οτι σκουπιζω τα δακρυα που τρεχουν ποταμι πανω στο ταμπλετ. Να ξέρεις οτι το κορμι και το μυαλό μου το μονο που ζηταν αυτή τη στιγμη είναι να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και να σηκώνω το βλέμμα μου να κοιταω τα χαμογελαστα σου ματια. Και το στραβό πονηρο χαμόγελο.

Να ξέρεις οτι είσαι στο μυαλό μου. Να ξέρεις οτι αν δε σου στείλω κάτι αυτές τις μέρες θα κάνω μεγαλο αγώνα γι’αυτο. Να ξέρεις οτι αν ποσταρω οτιδήποτε στο φεησμπουκ οτι περναω καλά, θα ειναι για να προσπαθήσω να πεισω τον εαυτό μου πρωτα. Και να ξέρεις οτι θα υπάρχει και ενα μικρο μηνυματακι κρυμμενο για σένα εκεί μέσα. Όχι για να στη σπασω. Για να ξέρεις οτι προσπαθώ να είμαι καλα, να είσαι ήσυχος.

Συγνώμη για όλες τις φορες που σε πίεσα, σε προσβαλα η σε πληγωσα. Σ ευχαριστώ που μου εδειξες χθες οτι θα σου λειψω κι εγώ. 💜

Να ξέρεις οτι σε αγαπώ πολύ και να παίρνεις δυναμη απο αυτό κάθε φορά που θα τη χρειαζεσαι.

Είδα ενα καικακι στο αεροδρόμιο. Φορούσε χριστουγεννιάτικο λουρί (έλα Χριστέ και Παναγια!) και έριξε ενα γενναίο χασμουρητό με τη γλώσσα οοολη εξω! Μετα πήγε και πήδηξε πανω στο αφεντικό του και το κατοχύρωσε για τα καλά. Και του έκανε τη μούρη πουτανα🙂

2015 φέτος είναι η χρόνια που θα γίνω 30. Και που θα τα καταφέρω. Να με καμαρωνεις.

Να σε καμαρωνω.

Ο,τι χρειαστείς να μη διαστάσεις να με πάρεις. Ο,τι χρειαστείς. Οτιδήποτε. Θα είμαι εδώ.

Τα φυτακια μου σε παρακαλώ μην ξεχάσεις… θέλουν νεράκι.

Να πεις στους δικους σου τις ευχές μου για καλη χρόνια. Και οτι ελπίζω ο μικρός να είναι καλά.

Και στέλνε μου καμια βοήθεια στο καντι κρας. Έχω κι εγώ τα παιχνίδια μου🙂

Μικρουλι μου. Κουταβακι μου. Τζακρασελακι κοπρε μου 💜

Κομματι μου.

Σ’αγαπω.