όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

Φαρμακερες ατακες vol. 367

Published 29 by yvris

Απόσπασμα από γκομενοκουβέντα:

-Φιλενάδα, μήπως να πας να τον βρεις και να του πεις την αλήθεια;
-Οκ, καλη ιδεα! Τι αληθεια να του πω;

😀


 

Παρεάκι δίνει εξετάσεις, και ειναι μια καινουργια στην παρεα κοπελιτσα, τύπου ξανθιά, αισθητική σκυλάδικου/μπουζουκιων αλλα χαμογελαστουλα καλο κοριτσακι. Ας την πούμε Μαριλού.

Στο διαλειμμα απο την εξεταση συζητανε αν εχει κανεις το ταδε βιβλιο, για να ριξουν μια ματια πριν ξαναμπουν, και λεει η Μαριλού: «α, εχω εγω μια επιτομη πολ(ι)υ καλ(ι)η!»

Αδερφός μου σχολιάζει: «Μαριλού to the rescue!»

και απαντάει αυτη:

«Α δεν ξερω ποιανου ειναι αλλα ειναι πολυ καλο βιβλιο»

Του Δερέσκιου…..

It’s not over till it’s over…

Published 27 by yvris

Συγνώμη που σε εβρισα.

Δεν το εννοουσα. Δεν το εννοω. Σ’αγαπω. Απλα μου ανεβηκε το αιμα στο κεφαλι.

Η πρωτη μου παρορμηση ομως ηταν να ερθω απο εκει, να σου δωσω ενα γερο χαστουκι, και να σου πω:
«Κοιταξε με στα ματια και πες μου οτι εχω αδικο».

Εχω αδικο;

Δε συνηθιζω να σου μιλαω ετσι, να σου εχω μιλησει ετσι μια-δυο φορες ακομα στα 4 χρονια;

Οπως και δε συνηθιζω να διωχνω ανθρωπους απο τη ζωη μου. Παιζει και να μην το εχω κανει ποτε.

Δεν το θελω ετσι.

Πρεπει ομως να προστατεψω τον εαυτο μου. Εφοσον εσυ δεν μπορεις, πρεπει να το κανω εγω.

Ελπιζω να με καταλαβαινεις.

Θα περιμενω κατι ομορφο απο σενα και θα ειμαι εδω. Οπως ημουν παντα.

Σ’αγαπω οπως παντα.

σαν πολυ δεν κρατησε ολο αυτο;

Published 3 by yvris

Αντε, τι θα γινει!

Τελειωνε επιτελους με τα θεματα σου και γυρνα στη ζωη μου!

Μου λειπεις, γαμω το κερατο. Μου λειπει ο τροπος που μου γαμουσες το μυαλο, μου λειπουν τα χιλιαδες πραγματα που μαθαινα και ανακαλυπτα κοντα σου, μου λειπει ο τροπος που με ενεπνεες να αναζητω, να αμφιβαλλω και να διαβαζω, μου λειπει το πώς γινομουν μέρα με τη μέρα καλύτερος άνθρωπος διπλα σου.

Μου λειπεις. Μου λειπει η παρουσια σου στη ζωη μου. Μου λειπει, εκτός απο ολα τα αλλα σημεια, και απο το μικρο μερος εκεινο του μυαλου μου που μενει αγυμναστο.

Σ’αγαπω γι’αυτο που εισαι, ολοκληρωτικα και δεχομαι τα παντα πανω σου, και το ξερεις. Δεν εχει σημασια αν δεν ειμαστε πια εραστες, δε με νοιαζει αν δεν κανουμε πια αγκαλιες, σ’αγαπω το ιδιο. Γαμησε ολα τα υπολοιπα αφου σου φερνουν αμηχανια, αλλα ας κρατησουμε τουλαχιστον αυτο. Δεν ειμαι η ιδια χωρις εσενα. Δε με εμπνεει κανεις. Λιμναζω.

Η ζωη ειναι μικρη, μικρακι. Και ερχεται καποια ωρα που δεν μπορεις πια να πεις αυτα που ηθελες.

Φτανει πια το εμπαργκο. Φτάνει! Μου λειπεις.

κάι

Published 29 by yvris

Τις μέρες αυτες με τη ζεστη θυμαμαι τις πρωτες μας συνευρεσεις στο μικρο σου διαμερισμα… Που εσταζε ο ιδρωτας απο το ατελειωτο σεξ και εσταζε μαζι και η καβλα μας, μικρα ερωτευμενα κουταβακια που ανακαλυπταν ο ενας τον αλλο για πρωτη φορα…

…και ειμαι ακομα ερωτευμενη μαζι σου οσο την πρωτη μερα.

Τόσα χρονια σκαμπανεβασματα, πονος, απορριψη, θυμος, ακραιοι καβγαδες και ομως… Ακομα ονειρευομαι την αγκαλια σου ως το ηρεμιστικο μου.

Αυτο που χωνομουν μεσα και δε με ενοιαζει ΤΙΠΟΤΑ, και αυτοματως ολα γινονταν καλα.

Μου λειπεις τοσο πολυ που νιωθω το κορμι μου να ποναει στην απουσια σου.

Οταν δεν εισαι διπλα μου υποφερω, και καθε βραδυ που δεν κοιμαμαι αγκαλια σου το νιωθω χαμενο.

τι ηθελα; να ερθω μια μερα σπιτι, να μου ανοιξεις με ενα χαμογελο και μια τεραστια αγκαλια και να μου πεις «καλως το κοριτσι μου!». Η σκεψη αυτη ακομα μου φερνει δακρυα, τωρα που το γραφω, οταν περπαταω και τυχαιες στιγμες το σκεφτομαι…

σ’αγαπω τοσο βαθια και με δυναμη..

τι θα γινει με την παρτη μας;

ονειρα

Published 29 by yvris

Σε ειδα στον υπνο μου, παλιε μου αγαπημενε.

Ηταν καπου στα Βριλησσια, αν και δεν εμοιαζε με Βριλησσια, και ηταν κάτι σα σπίτι/κτήμα, και ειχαμε μαζευτεί εκεί για να γιορτασουμε ενα παρτυ. Σαν τα παρτυ γενεθλιων που καναμε οταν ημασταν παιδια. Με γκαζον, και κυνηγητο, και ποδόσφαιρο, και παιχνιδια.

Μονο που οταν εφτασα εκει συνειδητοποιησα οτι θα ηταν το παρτυ αποχαιρετισμου σου. Το παρτυ για την κηδεια σου.

Ειχες αποφασισει εκεινη τη μερα να αυτοκτονησεις. Δε βγαζει και πολυ νοημα στα ονειρα, αλλα εκεινο το βραδυ θα πεθαινες στον υπνο σου. Σα να ειχες παρει χαπια με timer ή σα να το ειχες παρει αποφαση απλα.

Το βραδυ ξαπλωσαμε ολοι σε sleeping bag πανω στο γκαζον, εκτος απο σενα, Νικολα, που ξαπλωσες στον ταφο σου. Ηταν ηδη σκαμμενος αλλα οχι πολυ βαθυς. Ξαπλωσα διπλα σου, και οταν ολοι εμεις σκεπαστηκαμε με την κουβερτα μας, σκεπασαμε και το δικο σου το κορμι με χωμα. Οχι πολυ χωμα, λιγο, 2-3 φτυαριες. Ησουν ακομα ζωντανος. Θα πεθαινες στον υπνο σου, αφου σε σκεπαζαμε.

Σε σκεπασαμε και υποτιθεται οτι εκεινη την ωρα θα πεθαινες, αλλα δεν ειχες πεθανει ακομα. Καπως οσο ημουν διπλα σου μου εκοψε οτι ισως ησουν ακομα ζωντανος, και οτι θα πεθαινες την ωρα του υπνου, οχι την ωρα που θα σε σκεπαζαμε. Και σε ρωτησα κατι που το ειχα απορια.

Και μου απαντησες. Παντα προθυμος, με χαμογελο και με αυτη την εσωτερικη σου ευγενεια, που ειχες παντα, ψυχη μου, να μη με αφησεις με το κενο, να με αφησεις χαρουμενη, γεματη, ικανοποιημενη. Τοσο ζωντανος ησουν στο ονειρο μου ολο, ετρεχες, γελουσες, καμια σχεση με αυτο που ειχες παθει στην πραγματικη σου ζωη. Ισως να ησουν ετσι επειδη ηξερες οτι ηταν η τελευταια σου μερα. Τοσο ζωντανος, που κοντεψες να βγεις εξω απο το ονειρο, να σε δω μπροστα μου. Τοσο ζωντανος.

Και στριφογυρισες μεσα στον ταφο σου να βρεις καλυτερη θεση να βολευτεις. Και βγαιναν τα χερια σου εξω απο τα χωματα και τρομαξα. Και φρικαρα στον υπνο μου γιατι σκεφτηκα οτι μπορει να γινεται τιποτα φρικιαστικο την ωρα που πεθαινουν οι ανθρωποι και βγαινει η ψυχη τους απο το σωμα τους, και τρομαξα πολυ και σηκωθηκα να φυγω μακρια. Και ξυπνησα.

Σε θαψαμε ζωντανο, Νικολα.. Δεν εχεις πεθανει ακομα για μενα, ευγενικε και καλοψυχε Λου, παλιε μου αγαπημενε.

Μακαρι να μπορουσα να ειχα υπαρξει εκει. Μακαρι να μπορουσα να σου ειχα απαλυνει εστω για λιγο τον πονο. Μακαρι να μπορουσα να σου ειχα πει πόσο ομορφα ειναι ολα αυτα που θυμαμαι απο σενα, να ηξερες με τι τροπο ειχες αγγιξει την υπαρξη μου. Οχι γιατι θα ειχε αντιστραφει το αποτελεσμα. Αλλα ισως εφευγες λιγο πιο χαρουμενος, λιγο πιο γεματος. Ξεροντας ποσο καλο εχεις αφησει πισω σου.

Ευχομαι να εχει βρει η ψυχη σου τη γαληνη που ζητουσες. Ευχομαι να εισαι καλα αγαπημενε μου.

Μακαρι να μπορουσα να ειχα υπαρξει εκει.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 33 ακόμα followers