όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

Σοσιαλ μυδια

Published 14 by yvris

Και παει ο αλλος που λες και σε μπλοκαρει στο ινσταγκραμ ακομα δεν το ανοιξες. Για να μη δεις τι; Οτι ακολουθει 4000 λογαριασμους απο μουνια, που το εχεις δει ηδη; Ή να μη δεις τις σουπερ απορρητες φωτο του που ανεβαζει ΚΑΙ στο φεησμπουκ, στο οποιο ακομα σε εχει φιλη;

Οπου τις προαλλες παρεμπιπτοντως εβαζε στατους που εκραζε οσους πανε και κανουν λαηκ σε ο,τι ανεβαζουν οι γκομενες (λεπτη ειρωνεια εδω) και αναρωτιοταν αν τους εχει κατσει ποτε καμια με αυτον τον τροπο. Δεν ξερω, γιατι δεν πας να ρωτησεις τη Μονικα Καραπατη ή τη Μαρινα Λουκα αν σου εκατσαν εσενα, που δεν εχεις αφησει φωτο για φωτο;

Ποσο λογικο ειναι να κραζεις στους αλλους κατι που κανεις ο ιδιος;

Υγ. Δε σου μιλαω επειδη σεβομαι το οτι δε θες, οχι επειδη δε σε σκεφτομαι. Αμα μπαινεις εδω ομως το κανεις επειδη κι εσυ θες και ενδιαφερεσαι. Είσαι στο μυαλό μου, σε σκέφτομαι και σε αγαπώ. Εύχομαι να περάσεις όμορφα τις γιορτές και με αγάπη. Αν σε ενδιαφερει, συντομα θα ερθει και η απαντηση στο γραμμα σου.

Αδειασμα

Published 26 by yvris

Η τρομακτικη εκεινη στιγμη που κανεις τη συνειδητοποιηση οτι δε σε νοιαζεται.

Οταν εχεις τα σημαδια μπροστα σου ηδη για πολυ καιρο, αλλα επιλεγεις να τα αγνοεις, γιατι δε θες να ειναι αληθεια, και επιλεγεις να βλεπεις μονο οσα επιβεβαιωνουν το ψεμα που θες να ζεις.

Αλλα ερχεται μια στιγμη που η πραγματικοτητα στα σκαει μπροστα σου με ενα κραυγαλεο ΠΑΡΤΑ σαν κλωτσια στο στομαχι. Και διπλωνεσαι στα δυο, και εξακολουθεις να μη θες να το δεχτεις, φωναζεις «οχι, οχι!» και το πολεμας με ολες σου τις δυναμεις. Αλλά ό,τι και να κάνεις δε φευγει, ειναι εκει μπροστα σου να βλεπεις μεχρι να το εμπεδωσεις: Σ Τ Α  Π Α Π Α Ρ Ι Α  Τ Ο Υ.

Και αρχιζεις και το συνειδητοποιεις, και αρχιζεις και δεχεσαι την πιθανοτητα οτι ειναι η αληθεια.

Και τι κανεις; Ο,τι εκανες παντα. Μαζευεις τα κομματια σου που σκορπισες, γεμιζεις τη ζωη σου με αλλα γαματα πραγματα και προχωρας, αν οχι λιγο πιο δυνατος, σιγουρα λιγο πιο οχυρωμενος.

Μεχρι τοτε ομως, νιωθεις Τ Ρ Ο Μ Α Κ Τ Ι Κ Α  Α Δ Ε Ι Ο Σ.

So fucking alone

Published 21 by yvris

Ε ναι λοιπον ολοι καποιες στιγμες σπαμε.

Και δεν πειραζει. Ανθρωπινο ειναι. Και ξεπερνιεται, και αυριο το πρωι θα ειμαστε παλι στα ποδια μας, παλι δυνατοι.

Ομως ειναι καποιες φορες που ερχεσαι αντιμετωπος με τη ματαιοτητα των πραγματων. Την κοιταζεις κατα προσωπο και σε κοιταζει πισω παγερα και σταθερα, ακλόνητα, υπενθυμιζοντας την παντοτινη παρουσια της, που μικρε ανοητε ειχες ξεχασει..;

Τι σκατα εχει νοημα σε αυτη τη ζωη; Αυτο που θα αφησουμε πισω μας, be it βιβλιο, τραγουδι, legacy οτιδήποτε, που θα το παραλαβουν οι επομενες γενιες, που θα πεθανουν και αυτες οποτε ποιος χεστηκε; Κλαπαρχιδιες, τιποτα δεν εχει νοημα, τιποτα απολυτως, καταληξαμε ηδη σε αυτο καποια στιγμη στα 22 μετα απο ασκοπη αναζητηση. Still standing by it.

Και ακριβως επειδη τιποτα δεν εχει νοημα, το μονο νοημα ειναι να περναμε καλα. Να μαζευουμε οσο το δυνατον υπεροχες, ομορφες, ζεστες στιγμες, να αποδιωχνουν για λιγο το πλανώμενο φαντασμα της ματαιοτητας που μας περιτριγυριζει με την παγωνια του. Να ζουμε τις περισσοτερες στιγμες μας ομορφα και γλυκα και οχι παγωμενα και με τρόμο.

Και τι πιο ομορφο και ζεστο απο μια αγκαλια κ την ανθρωπινη επικοινωνια. Ενα ζευγαρι χερια που τυλιγονται γυρω σου, ενα στηθος για να ακουμπησεις και να κουρνιασεις το κεφαλι σου. Ενα ανεπαισθητο σφιξιμο που δε συγκρατηθηκε, ενα φιλι στο μετωπο, ενας γλυκος λογος… Μπορει να γινουν ο παραδεισος στη γη.

Και πού ειναι τωρα…;

Πού ειναι μια αγκαλια όταν την εχεις αναγκη, οταν τιποτα δεν παει και νιωθεις τη ματαιοτητα στο πετσι σου;

Πού ειναι αυτοι που σου λενε οτι θα ειναι εδω; Οτι μπορεις να τους μιλας όποτε θελεις για ο,τι θελεις, αλλα οταν οντως θες ή εχεις αναγκη να τους μιλησεις, δεν τους βρισκεις πουθενα;

Νιώθω. Τοσο. Μονη.

Εγκεφαλικοι οργασμοι

Published 10 by yvris

Οταν μιλας με καποιον και η συζητηση και η επικοινωνια ειναι τετοιου επιπεδου που σου προκαλουνται μικρες εκρηξεις μεσα στο κεφαλι, μικροι εγκεφαλικοι οργασμοι

και απο τα στηθια σου, απο την καρδια σου ξεχειλιζει το «σ’αγαπω», τοσο που δεν εχεις αναγκη να το πεις, αναβλυζει και ξεχυνεται μονο του απο τα ματια σου που λαμπουν,

τετοιες συζητησεις θελω να εχω. σας ευχαριστω που ειστε στη ζωη μου ❤

 

μμμ…

Published 20 by yvris

Θελω να παμε καπου οι 2 μας… Δε με νοιαζει πού, αρκει να ειναι λιγακι μακρια. Να σε εχω για ωρα μεσα στο αυτοκινητο, να ποτισει απο τη μυρωδια σου. Και να ειναι εξοχη, οταν ανοιγουμε τα παραθυρα να μυριζει νοτισμενο χωμα και κοπρια.

Να εχει λιακαδα να κανουμε βολτα να δουμε βουνο ή θαλασσα, δε με νοιαζει, αρκει να ειναι φυση. Πριν και μετα να πηδιομαστε ανελεητα. Ξερεις εσυ πώς. Να ξυπναμε, να πηδιομαστε. Να τρωμε πρωινο, να πηδιομαστε. Να βγαινουμε βολτα στη λιακαδα, να σταματαμε καπου για φαγητο και να ξαναπηδιομαστε. Να αραξουμε λιγο για εναν απογευματινο υπνακο, να παρουμε δυναμεις, και μολις ξυπνησουμε να ξαναπηδηχτουμε, εκει οπως θα ειμαστε στο κρεβατι με την ευκαιρια. Το βραδυ δε με νοιαζει τι θα κανουμε. Ας βγουμε βολτα για φαγητο, ας αραξουμε μεσα να κανουμε τσιγαρο παρεα. Ας παιξουμε ή ας ακουσουμε λιγη μουσικη, να μου δειξεις, να σου δειξω, να δημιουργησουμε.

Ας μη μιλαμε και καθολου αν δεν εχουμε ορεξη. Μου φτανει μονο να σε μυριζω, να σε αγγιζω και να σε κοιταζω.

Βαλεντινος..

Published 15 by yvris

Μικρα μου σκατουλακια, γλυκα μου πλασματα! Ειμαι τοσο τυχερη να ειμαι η δασκαλα σας! ❤ Ποσο σας αγαπαω δε λεγεται!

Ενταξει, καποια λιγο περισσοτερο απο αλλα. Λουκακι μου πανεξυπνο και σπιρτοζικο, Ηλια μου ταλαντουχο πλασματακι, μικρε και τρυφερε μου Αλεξανδρε!

Πλασματακια! Με μια αγαπη τοσο τρυφερη, σχεδον ερωτικη. Πώς ειναι αυτο το συναισθημα οταν αγαπας καποιον ετσι που τον σκεφτεσαι και χαζογελας και η εικονα του στο μυαλο σου σε κανει να λαμπεις , και νιωθεις την καρδια σου μεσα στο στηθος σου να φουσκωνει απο αγαπη και να γινεται μεγαλη μεγαλη και ελαφρια αλλα να νιωθεις και σα να σε αγγιζει κατι μεσα σου βαθια, λιγο πιο βαθια απο ο,τι συνηθως..;

Αυτο! 😀 😀

 

 

Αποχαιρετιστηριο party

Published 13 by yvris

και εκει που οδηγουσα, out of the blue, δεν ξερω πώς, μου ηρθε στο μυαλο εκεινο το σκηνικο απο το αποχαιρετιστηριο παρτι σου.

Δεν ξερω πώς και γιατι, σε σκεφτομαι πολυ τελευταια, μου λειπεις πολυ, αφανταστα πολυ, δηλαδη δεν ξερεις ποσο, πού εισαι επιτελους, την Κυριακη θα ειμαι στα Βριλησσια, ελα στην πλατεια να σε δω. Κατι θα ειδα στο δρομο και θα μου το θυμισε.

Ηταν 2009 και εφευγες για ερασμους. Η ιδεα ηταν της Ελεναλντας. Δικια μου ηταν η εκτελεση.

Ειχαμε προβα Snoozzz το απογευματοβραδο και επρεπε να σε κρατησω με καποιο τροπο να μη φας. Μαγειρευαμε βλεπεις ολοι απο το πρωι 😉 Βρηκα μια μαλακια και σου ειπα, οτι και καλα επαιζε ενα θεατρο το βραδυ, αλλα μη φας (εχει γλαρο), γιατι ειναι dinner theater και το φαγητο περιλαμβανεται στην τιμη.

Τελειωσαμε την προβα, ΔΕΝ πηγαμε για τα καθιερωμενα σουβλακια, πειναγες σα διαολος, ησουν εξαιρετικα ενοχλημενος! Η προβα ηταν Ηλιουπολη, το σπιτι Μελισσια. Πώς σκατα καταφερα και σου πουλησα οτι υπηρχε dinner theater και οτι το θεατρο ηταν και στα Μελισσια, ουτε εγω δεν ξερω. Μεχρι να φτασουμε κοντευες να φας εμενα απο τα νευρα.

Φτανουμε Μελισσια, το σπιτι χωμενο στη μεση του πουθενα, σου λεω εδω ειναι, παμε μισο λεπτο να παρω κατι. Μπαινουμε μεσα, πεταγονται ολοι SURPRIIIIIIISE!!!

Και συ…

Χαχαχα μικρακι μου εσυ.. Βλεπεις ολους τους φιλους σου μαζεμενους. Βλεπεις ενα τονο φαγητα, μουσικη παρτι και να σου φωναζουν surprise.

Και γυρνας και μου λες «Αντε, θα κατσουμε πολυ ακομα; Να τελειωνουμε να παμε στο θεατρο!»