στίχοι

All posts in the στίχοι category

Rain

Published 7 Σεπτεμβρίου, 2009 by yvris

Βρέχει λες και κλαίει ο ουρανός

που δεν είσαι κοντά μου

μα όπως πέφτει το νερό

ξεπλένει την καρδιά μου

Σε κοίταζα να φεύγεις

με βήματα αργα

κι εγώ μονάχη έμεινα

στην αστροφεγγιά

και όσα δεν ειπώθηκαν

με τον αγέρα σκόρπισαν

όπως σκορπάν τα φύλλα

μα το κλάμα είναι λυτρωτικό

κι απο σένα θα λυτρωθώ

βαρέθηκα πια να κλαίω

αγάπη μου, αντίο.

Στίχοι που είχα γράψει κάποτε παλιοτερα.. πριν κάποιους μήνες. Για την ακρίβεια πιο πολύ προσχέδιο στίχων, με την προοπτική να το δουλέψω κάποτε  (και όπως είδατε δεν το έχω κάνει ακόμα, χεχε). Αλλά σήμερα ένιωσα να με εκφράζουν, με κάποιο περίεργο τρόπο. Οχι σα συνέχεια αλλά κάθε στίχος ξεχωριστά χτυπάει και σε μία διαφορετική μου σκέψη, ένα διαφορετικό συναίσθημα από αυτά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες.

Νεα πόλη, νέα σχολή, νέα μέρη, νέα κατάσταση… Ε ναι λοιπον, είναι ωραία. Μαγικά. Κάθε στιγμή που περνάει είναι ξεχωριστή, γιατί όταν είσαι στο Αμστερνταμ, και μόνο που περπατάς τριγύρω σε κανει να γουσταρεις. Ειναι τοσο ομορφα εδώ! Τα κανάλια, τα σπίτια, τα δέντρα. Ο αέρας! Η ατμόσφαιρα αυτής της πολης, της τόσο πολλυσυλλεκτικης και τόσο πολυπολιτισμικης.. Οι μυρωδιές απο τα κεμπαπτζιδικα αναμειγνυονται με τη σχεδον θαλασσινη μυρωδια απο τα καναλια και συνθετουν ένα αρωμα σε νοτες τζαζ! Οι ανθρωποι τριγυρω σου δινουν την ιδεα οτι ειναι μονιμα σε διακοπες – εδω δεν ειναι πολη, μονο ενα τεραστιο κεντρο. Τα σχεδια σου, οι οριζοντες, οι δυνατοτητες που σου προσφερονται εδω..

Αυτα που ανακαλυπτεις για τον εαυτο σου παρατηρωντας τις αντιδρασεις σου σε  νεες συνθηκες.

Και πανω απο ολα η ιδεα οτι υπαρχουν κι αλλοι εδω που βρισκονται στη φαση σου. Ισως δεν τους εχεις βρει ακομα, αλλα εδω ειναι, και σε περιμενουν να πας απο κει, στη ζεστη και ομορφη εστια τους, οταν νιωσεις νταουν γιατι μπορει να το εχουν νιωσει και αυτοι.

Γιατι ναι λοιπόν, είναι και δύσκολα εδώ.

Είναι δύσκολα να είσαι μακρια απ’την ασφάλεια που είχες συνηθίσει.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να σε πάρει αγκαλιά όταν πονάς.

Είναι δύσκολα να μην έχεις αγάπη γύρω σου.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να πας για μπύρες.

Είναι δύσκολα όταν έχεις να τα βγάλεις πέρα με μια τεράστια ύλη.

Είναι δύσκολα οταν προσπαθεις να τα καταφερεις μονάχη.

Είναι δύσκολα όταν νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει.

Είναι δύσκολα όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς.

Είναι δύσκολα όταν σκέφτεσαι όλα αυτά που άφησες πίσω.

Είναι ΠΟΛΥ δυσκολα για την ακριβεια όταν σκεφτεσαι αυτα που αφησες πισω  😦

Είναι δύσκολα όταν είσαι μονος.

Αλλά πρέπει να σπασει το κουκουλι για να βγει η πεταλουδα… ετσι δεν είναι;

No pain, no gain…

Γι’αυτο κι εγω δε θελω να κοιταω πισω τωρα. Δε θελω να σκεφτομαι αυτα που αφησα, και να με σκοτωνουν. Δε θελω να σκεφτομαι αν θα τα ξαναβρω. Δε θελω να μου λειπουν, δε θελω να μου λειπεις, δε θελω να σε σκεφτομαι. Δε θελω να σκεφτομαι την αγαπη που αφησα, αλλα αυτη που θα βρω. Δε θελω να κοιταζω πισω με νοσταλγια, παρα μπροστα με προσμονη. Θελω να ανοιξω τα φτερα μου και να βρω αυτο που θελω καπου στην πορεια.

Καποια πουλια τραγουδουν για λευτερια

Καποια φευγουν και πετουν ψηλα..

Συγχώρεσέ με…

Στο ΑμστερΝταμ ξημερωνει κι εγω παω για υπνο.

.

Σκέψεις πάνω στο χρόνο…

Published 23 Ιουλίου, 2009 by yvris

«Χρόνος είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά..» έχουν τραγουδήσει οι Kill the Cat. Κι εγώ, σε μια ψιλοαπογοητευμένη φάση, το ομολογώ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα σχετικά με το χρόνο.

Γιατί έχουμε ασχοληθεί τελικά τόσο πολύ μαζί του; Μάλλον γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να ορίσουμε. Και κατ’ επέκταση το μόνο πράγμα που έτσι και το χάσουμε δεν μπορούμε με τίποτα να το ξαναβρούμε / αναπληρώσουμε. Εξ ου και κάτι παλιότερες δημοσιεύσεις μου περί κατανομής του χρόνου και κόστους ευκαιρίας.

Τελικά ένα από τα μεγαλύτερα κακά που μπορεί να συμβεί σε κάποιον (και παράλληλα ο ένας από τους δύο μεγαλύτερούς μου φόβους) είναι να χάσει το χρόνο του. Δηλ. να τον σπαταλήσει. Να γυρίσει να κοιτάξει πίσω και να πει «Μαλακία έκανα». Ακόμα και να ξεκάνεις τη μαλακία δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω και να ζήσεις «σωστά». Και όπως έχει ειπωθεί ξανά,  η ζωή είναι μια συλλογή εμπειριών, οι οποίες όμως στο τέλος θα μας είναι τελείως άχρηστες αφού θα τις έχουμε μεν μαζέψει αλλά δε θα έχουμε μια δεύτερη ζωή να τις αξιοποιήσουμε. (Προς όσους πιστεύουν στη μετεμψύχωση: ΟΚ, ίσως να έχουμε, αλλά στην τωρινή ζωή σας θυμάστε τίποτα από την προηγούμενη ώστε να το αξιοποιήσετε;)

Γι’αυτό κι εγώ (to quote myself as well) προσπαθώ να περνάω κάθε στιγμή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλ. με τον τρόπο που θα με κάνει να περάσω καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Αν βρω κάτι ή κάποιον που με κάνει να περνάω όμορφα επιδιώκω να βρίσκομαι εκεί – τώρα το αν είναι η εκάστοτε επιλογή σωστή, ο χρόνος θα δείξει.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λένε. Αλήθεια. Η στιγμή είναι πιο σημαντική από τη γενική έννοια «χρόνος», καθότι αυτή ζεις κι ευχαριστιέσαι – τα άλλα είναι αναμνήσεις ή όνειρα, και καλό είναι να είναι όμορφα και αυτά αλλά θα είναι μόνο εάν το φροντίζεις αυτό τη στιγμή που ακόμα είναι στιγμές.

Ο χρόνος είναι σχετικός, έχουνε πει. Κι αυτό αλήθεια. Τείνει να περνάει πιο γρήγορα όταν κάνεις κάτι ευχάριστο. Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο.

Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

Σε ένα παλιότερο ποστ είχα πει πως δε ζητάω δεσμεύσεις, υποσχέσεις, παραμύθια, μονογαμίες και λοιπές ιστορίες όταν θέλω κάποιον – το μόνο που θέλω είναι ένα κομμάτι του χρόνου του. Για να έχω τη συντροφιά του σε ένα κομμάτι του δικού μου χρόνου, αφού με κάνει να νιώθω όμορφα όντας δίπλα του και άρα να περνάω καλά.

Μήπως τελικά ζητάω πολλά;

ps: πάρτε και τους στίχους των Kill the Cat γιατί μου έχει κολλήσει το τραγούδι τώρα:

Κάθε σου ώρα είναι μοναδική
Μα οι κλέφτες του χρόνου δε σου χαρίζουν ούτε μια στιγμή

Κάθε σου ώρα κι ένα λουλούδι σου τραγουδάει μέσα στην καρδιά
Ο χρόνος σου είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά
Σου ξεριζώνουν τα λουλούδια, σου βάφουνε τις νότες γκρι
Τα γκρίζα δόλια ανθρωπάκια σου κλέβουν της ζωής τη μουσική

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

Το χρήμα είναι χρόνος, και ο χρόνος μυστικό
Φυλακισμένο σε σχέσεις που μετρίουνται με ευρώ.

Σπάσε όλα τα ρολόγια που έχουνε κουρδίσει αυτοί
Με βάση τα δικά τους μέτρα και σε χορεύουν σε φάλτση μουσική
Της δικής σου της κλεψύδρας την άμμο αρπάζουν σαν τρελή
Με ανταλλακτικές αξίες σταμάτα ν’ανταλλάζεις τη ζωή

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

(Μόμο)

Όλα ήταν στη θέση τους!

Published 3 Ιουνίου, 2009 by yvris

Όλα ήταν στη θέση τους!

Οι πεινασμένοι στην Αφρική. Οι «ειδικοί» στην τηλεόραση. Οι «κακοί» στη φυλακή. Οι «αναρχικοί» στα Εξάρχεια. Αυτοί που αποφασίζουν στη βουλή. Τα λεφτά μας στα δάνεια. Η αστυνομία στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια μας στις τράπεζες. Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία. Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar. Τα παιδιά μας στο σχολείο. Οι φίλοι μας στο Facebook. Η τέχνη στα μουσεία και στις γκαλερί. Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις. Τα δέντρα μας χριστούγεννα στο Σύνταγμα. Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος. O έρωτας στις 14 Φλεβάρη. Εμείς σε τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ

 

ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Οι πεινασμένοι στη βουλή, οι ειδικοι στα εξάρχεια, οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος, οι αναρχικοί στα μουσεία και στις γκαλερί, αυτοί που αποφασίζουν στις 14 φλεβάρη, τα λεφτά μας χριστούγεννα στο σύνταγμα, η αστυνομία στην Αφρική, τα σπίτια μας πάρκα, οι εχθροί μας στο facebook, τα πάρκινγκ στις τράπεζες.

Η ψυχαγωγία μας στο σχολείο, τα παιδιά μας στα bar, οι επιθυμίες μας στην επόμενη γωνία, η τέχνη μας στα δάνεια (δεν πληρώνω, δεν πληρώνω),

 

Τα δέντρα μας στους δρόμους

Η ομορφιά στους δρόμους

Ο Έρωτας στους δρόμους

 

Εμείς;

Σε τέσσερις τοίχους;

                                                                  τα εξώγαμα του δεκέμβρη

 

Το κειμενο αυτο το βρηκα στο ιντερνετ, δεν ξερω ποιοι το εγραψαν αλλα μοιραστηκε στις 14/2/2009 και ειναι απο τα ωραιοτερα κειμενα που εχω διαβασει.. το αναδημοσιευω για να συμβαλλω στο να το δουν οσο το δυνατον περισσοτεροι.

burden of love and hate 3/6/2008

Published 3 Ιουνίου, 2009 by yvris

και θυμωνω, θυμωνω, θυμωνω με τον εαυτο μου, γιατι παλι τα λεω σε ενα μπλογκ, γιατι παλι εμειναν ανειπωτα εκει που επρεπε να ειπωθουν, γιατι δεν εμαθα τιποτα απο την ιστορια με το στεφανο, γιατι παλι τα κραταω μεσα μου και ειναι ετοιμα να εκραγουν, με καθε ευκαιρια που δινεται, με νεο θυμο και νεο πονο καθε φορα που η ευκαιρια φευγει και παραμενουν μεσα… γιατι τα συναισθηματα πρεπει να εξωτερικευονται, αν και οχι παντα λεκτικα αλλα εστω με καποιους τροπους, αλλιως πλημμυριζουν και ξεχειλιζουν και πιεζουν… αλλα φταιει το οτι ειμαι κοτα? προσπαθησα πολλες φορες, καθε φορα ψαχνω την καταλληλη ευκαιρια, και ναι ειμαι κοτα καποιες φορες αλλα χρειαζεται και ο αλλος να θελει να σε ακουσει… οταν αντιμετωπιζεις μονο την απαξιωση, την αδιαφορια, την ελλειψη σεβασμου, την κοροιδια… οταν ο αλλος η σε αγνοει η σε μειωνει… πως να μιλησεις τοτε, πως να μη φοβασαι μηπως σε τσαλακωσει? πως? Οταν δεν ξερεις αν ο αλλος ειναι τοσο ΗΛΙΘΙΟΣ ωστε να μην εχει καταλαβει αυτο που ξερουν ολοι η αν απλα παριστανει τον ηλιθιο γιατι ετσι τον βολευει ωστε να αποφυγει την κατασταση… ο μαλακας… μαλακας… και φτανει τωρα ενα σημειο που φαινεται πια τοσο ευκολο να ανοιχτεις γιατι δεν εχεις τιποτα να χασεις, τωρα που δεν εχει κανενα νοημα, γιατι δεν εχεις πια και τιποτα να κερδισεις… και το μονο που μενει ειναι να απομακρυνθεις γιατι η αξιοπρεπεια σου δε σου επιτρεπει να εισαι κοντα σε καποιον που δε σε υπολογιζει, δε σε σεβεται, δε νοιαζεται για σενα, σε πληγωνει, και δεν ενδιαφερεται καν να σταματησει να μιλαει λιγο, να βουλωσει για ενα λεπτο το γ…νο το στομα του, που ετσι και αλλιως δε λεει τιποτα γιατι αυτα που λεει δεν τα εννοει, και να ΑΚΟΥΣΕΙ… τοσο απορροφημενος στη γ….νη την εικονα του που μονο αυτη θα του μεινει στο τελος. και δε θα μαθει ποτε για ολη αυτη την εντροπια που σε εχει προκαλεσει να βιωσεις. και βλεπεις πως ειναι να σωπαινεις οταν ολα μεσα σου φωναζουν… ουρλιαζουν..

και αφου δεν μπορεις και δε θες να εκφρασεις αυτο που αισθανεσαι, τοσο μα τοσο διαφορετικο απο αυτο που σκεφτεσαι, τι να κανεις αλλο? να το κανεις μπλογκ σε εναν απροσωπο υπολογιστη, να το κρατησεις μεσα σου να το πνιξεις η να εκραγεις, να το πεταξεις στα σκουπιδια η να γινεις δημιουργικος και να κερδισεις κατι απο αυτη την ιστορια, οποτε το κανεις τραγουδι…

Verse 1

It wasn’t like this when it all began  
You were so tender and fun
And I thought I found a friend

You see – I’m not the kind of girl that likes committing
But boy you made me feel it
And I thought I should live it (but you just wanna destroy it)

 
Bridge

Oh, boy if you were mine, then it would all be so fine
If you weren’t such an asshole, I think we could have a good time
But you don’t walk along with me
Yeah, you just walk away from me
I can’t stand it, boy I think I’ve had it, it’s killing me inside

 
Chorus

Your love is bad for me (bad for me)
It’s making me exhausted
You always fight with me (fight with me)
Why don’t you ride with me (ride with me)
Your love is bad for me (bad for me)
And I don’t think I want it

 
Verse 2

Even your friends say that you treat me bad
And they take my side
Every time we fight

You see – I’m tired of trying to be
What you want me to be
Instead of just being me

 
Bridge

Oh, there are so many things I’d rather do with you than fight
Like a trip to Berlin, like having sex on the beach or just like dancing on a drunken night
But you don’t walk along with me
Yeah, you just walk away from me
I can’t stand it, boy I think I’ve had it, it’s killing me inside

 
Chorus

Your love is bad for me…

 
Bridge 2

It’s all over now
There is nothing to win
There is nothing to lose
So I thought you should know…

 
Chorus

Your love is bad for me…
..and I don’t think I want it
Get outta my life. Bye bye!

αλητικη εφηβεια – 14/4/2008

Published 3 Ιουνίου, 2009 by yvris

 

σημερα οπως πηγαινα εκει σε μια δουλεια ηταν μπροστα μου ενα σχολικο και σταματησε, κατεβηκαν 3 γυμνασιοπαιδα κ μπηκαν ολα μαζι σε ενα σπιτι με αυλη.
πωωωω πω τι μου θυμισε!

μεσημερια του 2001 μετα το σχολειο που φευγαμε και οι 3 για να παμε να αραξουμε σπιτι σου η να βολταρουμε στους πεζοδρομους του Χαλανδριου, θυμασαι Ορφεα?… καθε παρασκευη ηταν αυτο, πολλες φορες εκανα κ κοπανα απο το gce
ετσι ηταν ο καιρος οπως τωρα και εσεις παιρνατε το λεωφορειο κ εγω ερχομουν με το ποδηλατο, και ριχναμε κατι γελια, ακουγαμε metal και καναμε καφριλες! αραζαμε με τις ωρες μαζι με το γατο με το θεικο ονομα και ουτε που μπορω να θυμηθω τι σκατα λεγαμε (για μουσικη, για ερωτες και αμπελοφυλλοσοφιες μαλλον), μια φορα παιξαμε και σκακι, πηγαιναμε και κανα σινεμα ενιοτε.. ωραιες εποχες.

η αλλα μεσημερια, weekdays, την εκανα απο το σχολειο, γρηγορα σπιτι, ενα ποτηρι γαλα, φορμα, την τσαντα στον ωμο και βουρ προπονηση! μερικους γυρους ζεσταμα, διατασεις (η ωρα του παιδιου και η ωρα της κουβεντας), ανοιγματα κ μετα τεχνικη, ενδυναμωση, αντοχη. καλα οι μερες της αντοχης ηταν οι χειροτερες, δεν παλευονταν. Αλλα ηταν ομορφες μερες, ξεσκιζοσουν στην προπονηση και ουτε που το καταλαβαινες για ποτε περασε η ωρα, ηταν τοσο παρειστικη η ολη φαση. και καλα παιδια ολη η ομαδα, δεν ακουσα ποτε να κανει κανεις μαλακια σε αλλον, και ηταν παντα ενα αποκουμπι για οταν ειχαμε τις μαυρες μας, συνηθως λογω των τσακωμων με τους γονεις (καθημερινο φαινομενο τοτε) η για αλλους λογους πολυ συνηθισμενους στην εφηβεια, χιχι!
τι γαματα που περνουσαμε! τι πλακες γινονταν συνεχεια! και κατα τη διαρκεια αλλα και εκτος προπονησης, οπως εκεινη τη φορα που στριμωχτηκαμε 8 νοματαιοι σ’ενα αμαξι, πρεπει να ηταν τη μερα που επαθα το διαστρεμμα κ πηγαμε στα haagen να παρουμε παγο να βαλω αλλα τελικα πηραμε παγωτο
η εκεινη τη φορα που ειχα μουλαρωσει κ δεν ηθελα να κανω εμποδια και μου κοπανησε μια χαστουκα ο coach γιωργος και μετα εγω τον ελεγα μισογυνη αλλα το εμποδιο το πηδηξα, χεχε! και μετα την επομενη φορα μου ειπε να σταματησω να μουλαρωνω γιατι εχω ταλεντο στα εμποδια και απο τοτε ποιος την επιανε τη Ζωη, πρωτη καθε φορα, αν και εχω μια αμυδρη υποψια οτι δεν ειχα, μαλλον για να μη μουλαρωνω το πε και το πετυχε…

καλα οι καλυτερες στιγμες ηταν με τα κοριτσια, the notorious gang of 3!! αλλα αυτα δεν περιγραφονται εδω, δεν περιγραφονται πουθενα! οι λεξεις ειναι ανικανες να εκφραζουν συναισθηματα. οι λεξεις ειναι εδω για να εκφραζουν σκεψεις. Τα συναισθηματα εκφραζονται αλλιως, με βλεμματα, με αγγιγματα και με πραξεις…

η αληθεια ειναι οτι ειναι πολλα που θα ηθελα να εχω κανει στην εφηβεια μου και τα εχω απωθημενα. ψεματα οχι πολλα. δυο τρια συγκεκριμενα: παραπανω μουσικη, παραπανω βολτες και παραπανω βιβλια. Αλλα νταξ, χρονος υπαρχει, τα κανω και τωρα. μακαρι ομως να ειχα ακομα εκεινη την ανεμελια, και κεινη την αισθηση οτι ο κοσμος μου ανηκει που ειχα τοτε.. αχ.. ομορφα χρονια εφηβικα!
να κατι που ειχα γραψει το 1999 ως οργισμενη εφηβη. απο τοτε μπορουσε να διακρινει κανεις σε τι κουμασι θα εξελισσομουν

ο τιτλος ηταν ENOUGH IS ENOUGH

Βαρεθηκα την καθημερινη ρουτινα.
Βαρεθηκα να τα δινω ολα για το μελλον, τιποτα για το παρον.
Βαρεθηκα να βλεπετε το καθε μου συναισθημα σαν «μια φαση που θα της περασει».
Βαρεθηκα ενα σχολειο οπου ο καθενας ειναι οτιδηποτε αλλο εκτος απο αυτο που ειναι.
Βαρεθηκα μια ρατσιστικη κοινωνια που ριχνει τις ευθυνες για την εγκληματικοτητα στη φυλετικη καταγωγη και οχι στις ταξικες διακρισεις που η ιδια η προκαταληψη προκαλει.
Βαρεθηηκα τους πολιτικους που ολο τα ιδια λενε και που αν βγαλεις τη σαλτσα η ουσια ειναι μια: κενο.
Βαρεθηκα το «συνανθρωπο» που ζει στην απατη, εκθειαζει την υποκρισια, προωθει την εκμεταλλευση.
Βαρεθηκα τους ανθρωπους που βαριουνται, τους ανθρωπους που γκρινιαζουν και αυτους που γκρινιαζουν που δεν εχουν ζωη ενω βαριουνται να τη φτιαξουν.
Βαρεθηκα τις ψευτικες υποσχεσεις, τον ερωτα που εχει καταντησει εμπορευσιμο ειδος και τον αντρα που βλεπει τη γυναικα σα σκευος ηδονης.
Βαρεθηκα πια να γραφω.

lost in space – 04/04/2008

Published 3 Ιουνίου, 2009 by yvris

Αποψε το βραδυ περιπλανιεμαι στον αστερισμο της Αποριας.
Κατι κινειται, δεν το ελεγχω, δεν το καταλαβαινω, δεν το αντεχω
Απεχω
πλησιαζει
υπεροχα
Περιμενω
τιποτα
τα νευρα μου σπανε
θυμος ξανα
απεχω
παλι
μακαρι
αλλα οχι
Το γελιο μου χτυπαει την πορτα. Δεν ξερω αν θελω να ανοιξω. Δεν εχω σηκωθει ακομα απο το κρεβατι.
το γελιο ομως ειναι παντα ομορφο
ιδιαιτερα οταν ειναι αυθορμητο
και
αρωματα ερχονται με τον ανεμο
με περικυκλωνουν
με ζαλιζουν
με μπερδευουν
δυνατα, εξωτικα, προκλητικα, μεθυστικα μπαχαρια με την οστρια
και ενα καυτο κυμα του λιβα να αγκαλιαζει το κορμι
γλυκιες ανοιξιατικες, γνωριμες, λουλουδατες, ζεστες μυρωδιες με το λεβαντε
τον ανεμο που φερνει τον ηλιο
θαλασσινη μυρωδια με το δροσερο μπατη
και
καπου εκει αναμεσα στους γαλαξιες, τα σμηνη αστερων και τις μαυρες τρυπες
βιωνοντας εντονα την εντροπια
εχω χασει τον προσανατολισμο μου
και δεν ξερω αν χρειαζεται
αν θελω να τον βρω.

(θελω να γραψω κι αλλα, αλλα ξερω οτι με διαβαζουν)

Amsterdam Skies 31/3/2008

Published 3 Ιουνίου, 2009 by yvris

3 μερες στο Αμστερνταμ, βολτα στα ιδια, γνωριμα μερη και οι αναμνησεις ξυπνανε… να λοιπον ενα κειμενακι που ειχα γραψει οσο ζουσα εκει και δημοσιευτηκε στo «The Insiders», την εφημεριδα των φοιτητων Erasmus. Ομως οσο καλα και να τα γραψει κανεις ειναι πολυ δυσκολο να μεταφερθει με λεξεις η μαγεια της ατμοσφαιρας της πολης αυτης αν δεν τη ζησεις…

             The clouds are so beautiful…watching them makes me feel so peaceful – my worries are all gone with the wind, driven far away along with the clouds… The sun is shining bright right behind them, warming my heart, filling me with hope, filling my life with light and joy. “I close my eyes only for a moment and the moment’s gone…” the song goes. I should not let moments just go, pass by; they are gone so quickly! And so will be my few days here in Amsterdam, which I have already loved so much. I shall enjoy every moment, live it “to the bone”, feel the precious sentiments it has to offer me, even if it’s just a simple, pointless thing, like staring at the Amsterdam sky’s clouds.

            I am sitting by my big window, looking at the crimson, narrow Amsterdam buildings, thinking how beautiful they look, in perfect harmony with the canals and the dancing-in-the-wind-rhythm trees. I am thinking about how Amsterdammers do not actually appreciate this treasure they have been given. This city feels like a puzzle, with many many small pieces that all together are creating this wonderful entity called “Amsterdam”. Quiet, cozy places, parks, mysterious dark corners, in perfect coexistence with the sounds of laughter in the city centre, the always busy student life or the craziness of the Red Light District at night; all that under the sound of sweet jazz melodies. The soundtrack of Amsterdam is definitely jazz! (More specifically, it would be “Autumn leaves” for the daytime and “All that jazz” for the night.)

            I am also thinking of how much I have fallen in love with this city and how after spending a month here, it already feels like home to me. Even though I miss my home country, the thought of going back and leaving this indescribable place always fills me with anxiety, or should I say fear, every time it occurs in my mind. I feel myself changing – in fact I can actually watch myself changing, observing how much more independent I become, living for the first time on my own, managing things I never had to do before and, of course, meeting people from many different places, finding out that we are not so different after all! This experience has opened up my eyes and makes me curious of what more could happen in the rest of the four months that I will stay here…

            I should stop daydreaming now; it is time to go out and enjoy one more night in the most beautiful place I have ever been. So I will start getting ready, already knowing that even when I go back to Greece…I will never be the same again!

Αμα ενδιαφερεται κανεις για περισσοτερα, μπορειτε να δειτε και το site που ειχα φτιαξει τοτε που εμενα στο Αμστερνταμ: www.freewebs.com/hybris_jazz
Και τελειωνω τη σημερινη δημοσιευση (πολυ ρομαντικη μου βγηκε ουτως η αλλως) με καποιους στιχους που εγραψε ο αδερφος μου για…

Για εκεινη…

Αστερι μου ανταρτικο βγηκες απ’την τροχια μου
μα προλαβες και στοιχειωσες ολα τα ονειρα μου
Τα ματια κλεινω και γυρνώ μα υπνος δε χωραει
Το βλεμμα σου τη σκεψη μου επιμονα αγρικαει
Τραγουδι θελω να γενεις και να με νανουρισεις
Το χερι σου στην πλατη μου γλυκα να ακουμπησεις
να μου χαιδευεις τα μαλλια, μην αποκοιμηθουμε
και πριν ο ηλιος να φανει με παθος να ενωθουμε
Να σπαρταραει και να ριγα συσσωμο το κορμι σου
Σα μουσικη να αντηχει καθαρια η φωνη σου
Η μερα να ‘ρθει να μας βρει σφιχτα αγκαλιασμενους
μεσα στο ιδιο ονειρο το απεραντο χωμενους