στίχοι

All posts in the στίχοι category

Ψευδαισθηση

Published Μαρτίου 21, 2017 by yvris

Εγραψα καποτε. Copyrighted material.

Στο μπαρ τα πινω αυτο το βραδυ
Ριχνεις ματιες προς τη μερια μου
Μη με κοιτας σαν το κουταβι
Παρε ποτο κι ελα κοντα μου

Καπνος τσιγαρου, γουλια και ζαλη
Δε θελω αποψε να μαι μονη
τα χειλη μου ζητα στο σκοταδι
η μουσικη σαν δυναμωνει

Θελω αποψε να περασω το βραδυ μου με καποιον.
Θες αυτος ο καποιος να ‘σαι συ;

Ανεβασε με στη μηχανη σου
κι ελα μαζι να απογειωθουμε
Να χανομαι στη μουσικη σου
μεχρι που να ξημερωθουμε

Νιωσ’ το κορμι μου με το κορμι σου
Σ’ενα κορμι να ενωθουμε
Τη φλογα σβησε, κι υστερα αφησου
ετσι αγκαλια να κοιμηθουμε

Θελω αποψε να περασω το βραδυ μου με καποιον.
Θες αυτος ο καποιος να ‘σαι συ;

Και το πρωι σαν ξημερωνει
Ο ηλιος πεφτει στα μαλλια σου
Διπλωνω το μονο σεντονι
Δε θυμαμαι τ’ονομα σου

Θελεις καφε; πριν σε ρωτησω
εχεις δουλεια μου λες, λυπασαι
και σαν την πορτα κλεισεις πισω
ουτε αναμνηση δε θα σαι

Θελω αποψε να περασω το βραδυ μου με καποιον.
Θες αυτος ο καποιος να ‘σαι συ;
Αφου ερωτας σου λεω δεν υπαρχει
δωσ’μου το ψεμα μεχρι να ρθει το πρωι.

Advertisements

More than words

Published Δεκέμβριος 23, 2013 by yvris

Οταν συναντιομαστε… ο μαγνητης… το ιδιο υλικο… η αναγκη… η ολοκληρωση… η αγαπη…

Η απογειωση… το χαμογελο… το κυμα χαρας..!

Τα ματια σου στα δικα μου και δεν υπαρχει τιποτα αλλο τριγυρω.

Το αγγιγμα μας μεθυστικο… το αρωμα μας εθιστικο…

οι βαθιες ανασες, η τρικυμια…

Οι αγκαλιες μας παραδεισος… τα φιλια μας κολαση…

Η τελειοτητα.

Το ξερεις οσο το ξερω κι εγω.

Κλεψε μια νυχτα για μενα.

Now I feel the time is right
Love will flow like wine tonight
Give your love and it will come to you, yeah
If you feel that you and me
Could escape and hold the key
To a paradise that’s true and free, yeah

Steal away
Steal away
Steal away the night

Happiness is what you give to me, yeah

Ο καφες που δεν ηπιαμε ποτε

Published Νοέμβριος 17, 2012 by yvris

Μια που δε φαινεται να εχω πολλη εμπνευση τελευταια, ιδου κατι στιχοι που εγραψα σε καποια φαση παλιοτερα για ενα περιστατικο που μου ειχε συμβει τοτε που τους εγραψα. Ελπιζω να σας αρεσουν 🙂

Σε γνωρισα και σκιρτησα
Κι αμεσως αποκριθηκα
στο χαδι της ματιας σου
Με το φιλι σου μεθυσα
το γευτηκα και θελησα
λιγο να ρθω κοντα σου.

Τρεις νυχτες τωρα ξαγρυπνω
τρεις μερες τωρα ακροβατω
στου ξυραφιου τη λαμα
Μα ξερεις πως το στησιμο
Απεχει απο το φτυσιμο
Μοναχα ενα γραμμα.

Κι αν ειμ’εγω δυναμικη
καλλιεργημενη, τρυφερη
τιποτα δε σε πειθει.
Εσυ αυτα τα αγνοεις
και μονο επελεξες να δεις
ενα ζευγαρι στηθη.

Με ξυπνησες απ’τ’ονειρο
Μου δωσες το λιγοτερο
κι ειπες «αυτο ηταν ολο»
Μα οπως λεει κι ο λαος
Ψαρακι φιλε μου δεν τρως
Αμα δε βρεξεις κωλο.

Γι’αυτο σου λεω αστο
μη ριχνεις πια τα διχτυα σου
να ξερεις δε θα παρω
Ενα ξερο γαμησι
να γεμιζε τη νυχτα μου
ακομα δε γουσταρω.

Mελισσες…

Published Ιουλίου 24, 2012 by yvris


Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω
σα φεγγαράκι δυο μερώ
κλειστά παραθυρόφυλλα
να μ`αγαπάς πώς το`θελα.

Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές
με τυραννούν οι ομορφιές
οι ομορφιές οι φόνισσες
κι εσύ που με λησμόνησες.

Heathcliff,
My one dream, my only master.

Γιαγιακα…

Published Φεβρουαρίου 9, 2012 by yvris

Μεσα στο σκοταδι σου ψαχνεις για λιγο φως..

Θελεις κατι να μου πεις, μα δεν ξερεις πως

Το νοημα τους χανουνε οι λεξεις

οσο κι αν θελεις παραμυθια να μου πλεξεις.

Πως γινεται μοναχα σε μια μεσα βραδια

Ν’ αλλαξουν ολα τοσο, μα τοσο ξαφνικα

Ποσο μου λειπουν τωρα συνηθειες σου μικρες!

Θα ‘θελα για μια μερα να γυριζε το χτες..

Μεσα στο σκοταδι σου να βρεις παλι το φως

θελω να σε βοηθησω, μα δεν ξερω πως.

Αλλα θα ειμαι δω, να σου κρατω το χερι

μεχρι μια μερα να ‘ρθει, πισω να σε φερει.

Κρατησου λιγο ακομα και μην τα παρατας, θα το ξεπερασουμε…

Nostalgia pt. II

Published Ιανουαρίου 20, 2010 by yvris

Δύο κομμάτια, και τα δύο γραμμένα απο ένα φίλο μου, τα οποία κατά καιρούς με έχουν εκφράσει σε βαθμό να νομίζω ότι τα έγραψε έχοντας στο μυαλό του εμένα! (να που φαίνεται το ταλέντο του καλού τραγουδοποιού 🙂 )

Δυο κεριά (ακούστε το εδώ)

Δυο κερια αναμμενα αλλα απ’το βραδυ αφημενα
Ξυπνα μοναχη ενα ακομα πρωι
Δεν περιμενει, τον καφε ζεσταινει και στο μπανιο μπαινει
Για κεινη τη μερα ειναι ακομα αρχη

Βγαινει στο δρόμο κι ενα κρυο τη χτυπαει στον ωμο
Και τοτε θυμαται μια στιγμη μακρινη
«Σου ειπα κρυωνω κι εσυ μου εδωσες ενα φιλι μονο
Μα τοτε μου φανηκε πως αυτο μου αρκει»

Ειναι αληθεια παραξενο να θελεις κατι μα ποτε το χερι να μην απλωνεις
Να μενεις σ’ενα ονειρο, μ’αυτο να ζεις
και μ’αυτο καθε μερα τον εαυτο σου να σκοτωνεις..

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Η μερα περναει κι η σκεψη απο κεινον δεν το κουναει
Κι αυτη η οθονη αδειανη συνεχως
Σχολαει το βραδυ, οσο κι αν ψαχνει δεν υπαρχει σημαδι
Ο ουρανος της ειναι πια σκοτεινος

Αυτο το σημερα ειναι το χτες που αυριο θα σκεφτεις πως εχεις χαρισει
Κρατα την ανασα σου, οσο κι αν το θες
ο χρονος για σενα δε θα σταματησει

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Λιγο πριν πεσει προσπαθει σε ενα χαρτι να χωρεσει
Οσα δεν μπορεσε ποτε να του πει
Με δυο κερια, το μονο φως που εδω και μηνες κρατα
Μεχρι ο υπνος να την παρει αγκαλια..

Στα δικα μας τα μερη

Στην αδεια πολη σα φαντασμα ξαναγυρναω
Στο βημα σου παταω κι ολο κατι ζηταω
Κατι απο σενα που με κανεις και ποναω αποψε
Που οι δρομοι μ’οδηγουν στα δικα μας τα μερη

Ηταν γλυκο μεσημερι κι ο ηλιος σε ζωγραφιζε σκυφτο
να μου κρατας το χερι, μα τωρα ποιος ξερει
Που χανεσαι, ποιος ανεμος ξανα θα σε φερει, αποψε
που οι δρομοι με γυρνουν στα δικα μας τα μερη

Ησουν στα ασπρα ντυμενος και χορευες μαζι μου ολη τη βραδια
Και σα θεος ξεπεσμενος μ’ερωτα φορτισμενος
Σου φωναζα να με κρατας μα εσυ ησουν χαμενος
κι αποψε οι δρομοι μ’οδηγουν στα δικα μας τα μερη

Μα καποτε ηρθε το βραδυ και χαθηκες μες στη νυχτια
Και σαν του κοσμου ψεγαδι ν’αναζηταω το χαδι
Κατι που να θυμιζει το δικο σου σημαδι αποψε
Που οι δρομοι με γυρνουν στα δικα μας τα μερη…

Ταξίδι στο χωροχρόνο – Ποιήματα δρόμου σε ασπρόμαυρο φόντο

Published Οκτώβριος 6, 2009 by yvris

Σημερα εχω πολλα να πω… Υπαρχουν πολλα πραγματα μεσα μου που θελω να εκφρασω. Δεν εχουν βρει ομως ακομα το δρομο τους προς το χαρτι (ή το πληκρολογιο αν προτιματε).

Γι’αυτο απλα θα αναδημοσιευσω. Απο την παραπανω εκδοση, δυο ποιηματα τα οποια με εκαναν να νιωσω…


Γεννηθήκαμε χωρίς όνομα

Γεννηθηκαμε χωρις πατριδα

Γεννηθηκαμε χωρις φυλή,

χωρις θρησκεια, χωρις ταυτότητα.

Και μας εδωσαν ονομα.

Μας εδωσαν πατρίδα, θρησκεια, ταυτότητα.

Μας εδωσαν δικαιωματα

κι ετσι εγειραν υποχρεωσεις απεναντι τους.

Μας εμαθαν να διαλεγουμε ο,τι γυαλιζει, μας διδαξαν ότι αυτο που αξιζει ειναι αυτο που δεν εχει ο αλλος.

Μας επεισαν οτι για να προοδευσουμε πρεπει να ακολουθησουμε τα δικα τους ονειρα για το μελλον μας, να πιστεψουμε στα δικα τους ιδανικα, στους δικους τους περιορισμους, μας εμποτισαν με τις ανασφαλειες που ηθελαν και μας τρομαξαν.

Η Δημοκρατια τους απετυχε.

Η Δημοκρατια τους ειναι αυτη που διαχωριζει.

Ειναι αυτη που ομαδοποιει και φυλακιζει.

Η συγχρονη Δημοκρατια τους δεν ειναι παρα ενα χρυσοκεντητο κλουβι που μας προστατευει απο ολη την κακια της ανθρωπινης φυσης.

Χωρις νομους μας ειπαν θα σκοτωνουμε, θα βιαζουμε, θα κλεβουμε και θα κανουμε κακο στον αλλον για να προαγουμε το δικο μας συμφερον. Ομως η κλεψια, ο φονος, ο βιασμος, η ασεβεια προς την προσωπικοτητα και την ελευθερια του αλλου δεν ειναι παρα αρρωστιες που γεννησε το δικο τους συστημα πλουτοκρατιας και ψευδοελευθεριας.

Γιατι να κλεψω απ’τον αλλον οταν οι υπολοιποι δε θα με κρινουν με βαση αυτα που φοραω, γιατι να σκοτωσω τον αλλον όταν ο θανατος του δεν θα φερει τιποτα παρα τυψεις στη συνειδηση μου; Γιατι να βιασω και να μην σεβαστω την ελευθερια του αλλου όταν δε θα εχω τη θρησκεια, την ιδεολογια κι ολα τα δηθεν ενοποιητικα τους ευφυολογηματα να με ωθουν;

Ο,τι μας ενωνει

την ιδια στιγμη μας διαχωριζει.

Ο,τι μας χαροποιει την ιδια στιγμη ριχνει στη δυστυχια καποιον αλλον.

Καθε μπουκια στο στομα μας δεν ειναι παρα ενα ποτηρι κλεμμενο νερο απο καποιον αλλον,

καθε στιγμη οικογενειακης γαληνης στο καινουργιο αμαξι δεν ειναι παρα η μπουλντοζα που γκρεμιζει το σπιτι ενος πολυτεκνου γιατι δεν ειχε χρηματα να πληρωσει την τραπεζα.

Ετσι δρα, ετσι ζει κι ετσι αναπνεει η Δημοκρατια τους, μεσα απ’την αντιθεση επιβιωνει η κοινωνια τους.

Γεννηθήκαμε χωρίς όνομα, χωρις πατριδα, χωρις φυλή και χωρις θρησκεια.

Για ποσο ακομα θα υποδουλωνουμε το σωμα και το πνευμα στις δικες τους επιταγες;

Ελευθεροι ειμαστε πιο ομορφοι.

Ελευθεροι μπορουμε να ζησουμε πιο αγαπημενοι.

Θοδωρης Κ.


Εμενα οι φιλοι μου δεν ειναι πουλια

απλως μαυροι

μαυροντυμενοι κουκουλοφοροι

γνωστοι-αγνωστοι

γνωστοι ως «παρακρατικοι ταραξιες»

μα αγνωστοι για την ανθρωπια τους.

Εμενα οι φιλες μου δεν ειναι συρματα

απλως τεντωμενες

τεντωνονται προς την ουτοπια

και ας λενε οι «σοφοι» της κοινωνιας

πως ειναι αλητειες αυτα.

Εκεινες συνεχιζουν να τεντωνονται.

Ελισαβετ