πριν το τελος…

Published 17 Δεκεμβρίου, 2014 by yvris

τι να πω, όταν τα λόγια τελειώνουν..;

τι μου εχεις κανει..;

πώς να νιώσω τώρα εγώ;

οταν το κορμι μου στροβιλίζεται ακόμα στο ρυθμο και στη δίνη του δικου σου κορμιου και της δικιας σου αγκαλιας και του αγκαλιασματος που δεν υπαρχει τιποτε αλλο παραεξω;

και τι να νιωσω τώρα εγώ, όταν η γεύση από τα φιλιά σου και τους χυμούς σου ειναι ακομα στα χειλια μου και ανακατευεται με την αλμυρη γευση απο τα δακρυα και τη γλυκια σοκολατενια γευση της ζεστασιας οτι καποιος σε θελει; οτι καποιος σε αγαπαει;

και ανακατευονται ολα γλυκά πικρά και ανακατευομαι κι εγω απο τον πόνο στο αδειο μου στομαχι που δε θα ξανανιωσω το αγγιγμα σου το καυτο πανω μου να αγκαλιαζει το κορμι μου, και τη γλυκια φωνουλα σου και τα ματια σου τα κουταβισια να μου κανουν «κάι», και την αγαπη σου και την καρδιά σου και την ενέργειά σου και τα θέλω σου να είναι για μένα, και δε θα πάρω ποτέ αυτά που ήθελα..

το παράπονο το δικό σου ήταν ότι σε κράταγα μακριά από τους άλλους.

το παράπονο το δικό μου ήταν ότι με κραταγες μακριά από σενα.

πόσο ήθελα να μπω…

να μου ανοίγεις την καρδουλα σου να μπαινω. να μοιραζεσαι μαζι μου τις σκεψεις σου. τα προβληματα σου. τα θελω σου. την καρδια σου.

και δε νικησα, γαμωτο.

εχασα.

δεν αλλαξε αυτο. ουτε με το να φύγω αλλαξε κατι.

φευγω και εξακολουθεις να προτιμας αλλα πραγματα από μενα.

φευγω και εξακολουθεις να μη μου εδωσες ποτε κλειδι, που δε στο ζητησα ποτέ ακομα και οταν ηταν αποδεδειγμενο οτι χρειαζοτανε, που ερχομουνα και ξεροσταλιαζα στη βροχη, που εκανε 3 ευρω μονο το γαμημενο, που αλλου ηθελες να το δωσεις με περισση προθυμια και σε μενα οχι… Ειμαι αυτη που ηταν διπλα σου τοσο καιρο, προσεχε παντα να σε κραταει να μην πεσεις, και δεν της προσφερες ποτε το κλειδι σου.

φευγω και μια φορα δεν κρατησες ενα απογευμα για μενα. να πεις «αυτο το κοριτσι σημερα μου εφτιαξε ενα γλυκο, με πηγε στο ταχυδρομειο, μου εβαλε μπουγαδα, μου κουβαλησε τα πραγματα, αραγε τι να θελει; να της κανω ενα μασαζ;» Να γυρισω μια γαμημενη μερα στο σπιτι και να εχεις κρατησει το απογευμα για μενα, να με υποδεχτεις με κερακια και ενα ωραιο φαγητο. Και μια μεγαλη αγκαλια μονο για μενα. ποσο το ηθελα.

θυμασαι που το βλεπαμε στο how i met your mother και ειχε αυτο το παραπονο η robin απο τον barney. καπως ετσι νιωθω. και με το να φυγω δε θα λυθουν ολα αυτα..

φευγω και το μονο που θελω ειναι να ξανανιωσω όπως χτες βραδυ, ερωτευμενη, ολοκληρωμενη στην αγκαλια σου και να νιωθω σιγουρη οτι με θες. οτι με αγαπας.

οτι ολοκληρωνεσαι κι εσυ μεσα σε αυτη την αγκαλια και οτι δε θελεις τιποτε αλλο.

το κορμί μου να τρέμει και να σε λαχταρά όπως στην αρχή.

γαμωτη σου γιατι. μου το δινεις μονο. οταν. φευγω.

κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
και παραδίνομαι στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: