Τα 5 σταδια της απωλειας

Published 19 Οκτωβρίου, 2012 by yvris

1. Σοκ/Αρνηση

Με κανετε πλακα! Δεν ειναι δυνατον να συμβαινει αυτο. Δεν ειναι δυνατον να συνεβη αυτο, ετσι.

2. Θυμος

Μα τι μου εκαναν, οι ΜΑΛΑΚΕΣ! Πως σκατα μπορεσαν και μου φερθηκαν ετσι, οι καργιοληδες! Μετα απο τοσα χρονια, τα καθικια! Ποιοι ειναι αυτοι που θα με κρινουν; Ποιοι ειναι αυτοι που θα με κοροιδεψουν εμενα στη μαπα μου, θα μου το παιξουν υπερανω και θα με απορριψουν; Οι κομπλεξικοι, οι ασχετοι, δεν ξερουν τι τους γινεται. Δεν ξερουν τι θελουν και δεν ξερουν τι χανουν. Στο διαολο να πανε. Θα τριβουν τα ματια τους οταν δουν τι θα κανω, αλλα τοτε θα ειναι αργα, οσο κι αν παρακαλανε να πανε στα τσακιδια κι ακομα παραπερα. Και ποιος πουστης το ξεκινησε ολο αυτο;

3. Διαπραγματευση

Iσως εγινε για καλο τελικα… ετσι θα μπορεσω καλυτερα να εστιασω σε αλλα πραγματα που γουσταρω πιο πολυ… Δε με πειραζει τοσο το γεγονος του «χωρισμου» οσο ο τροπος με τον οποιο εγινε. Ισως αν καταφερω και γινω καλυτερη, αν ειμαι ικανοποιημενη εγω απο τον εαυτο μου και φτασω εκει που θελω, δε θα με πειραζει ολο αυτο, αρκει να περασει λιγος καιρος. Ειδικα αν υπαρξει καποια κινηση καλης θελησης απο καποιον, ισως να μπορεσω να τον συγχωρεσω. Και μετα θα ειμαστε φιλοι, και αν οχι φιλοι, θα μιλαμε τουλαχιστον, θα μιλαμε καλα ο ενας για τον αλλο, θα εχουμε μια σχεση αμοιβαιας εκτιμησης… Ενταξει, θα μπορουσαν να το εχουν κανει και χειροτερα. Δεν ειναι και τοσο μαλακες… εστω, οχι ολοι. Ενας-δυο ειναι καλα παιδια. Ισως ειχαν δικιο και σε καποια πραγματα.

4. Καταθλιψη

Κι αν ρε γαμωτο εχουν δικιο; Και αν δεν αξιζω για τιποτα; Σε ενα πραγμα νομιζα κι εγω οτι ημουν καλη… αν ακομα και σ’αυτο ειμαι αχρηστη;

5. Αποδοχη



Πότε;

2 comments on “Τα 5 σταδια της απωλειας

  • Το να κρίνουμε και να σχολιάζουμε κάποιον είναι το μόνο εύκολο σ’ αυτή τη ζωή.
    Έτσι φεύγει από πάνω μας και η ευθύνη για οτιδήποτε πήγε στραβά στην πορεία.
    Βρίσκουμε τον εύκολο στόχο, ξεσπάμε επάνω του και that’s it!

    Μπορεί επίσης να αισθανόμαστε ανασφαλείς απέναντί του ή και να τον ζηλεύουμε για κάτι που εμείς δεν έχουμε και έτσι αποδοκιμάζοντάς τον πιστεύουμε ότι έρχεται κι αυτός στο δικό μας επίπεδο.

    Ίσως πάλι να είχαμε κρυφές επιθυμίες προς το άτομό του, οι οποίες δεν πραγματοποιήθηκαν και έτσι τον τιμωρούμε για όσα θέλαμε να γίνουν και δεν έγιναν και του δίνουμε ένα μάθημα για να μας θυμάται.

    Τέλος μπορεί εμείς να είμαστε οι καλοί και εκείνος να είναι ο παρανοϊκός, ο απροσάρμοστος, ο ζαμανφουτίστας, που όλο τον καιρό μας έχωνε για να κάνει ότι του καπνίσει και όταν του ζητούσαμε να πάρει κι εκείνος μια ευθύνη αυτός άρχιζε να διαμαρτύρεται πως όλο τον καταπιέζουμε και δεν τα κάνουμε σωστά και δεν μπορούμε να μοιράσουμε δύο γαϊδουριών άχυρα, και γουσταρόμαστε μεταξύ μας και εκείνον όλο τον κρατάμε απέξω και θέλουμε να του φάμε και τη θέση και άλλες τέτοιες υστερίες.

    ΥΓ1 Όλα τα παραπάνω ανήκουν στις εμπειρίες που απέκτησα δουλεύοντας σε μια ομάδα 5 ατόμων για 4 χρόνια.

    ΥΓ2 Μη σε παίρνει αποκάτω. Μη χαραμίζεις δευτερόλεπτο με θυμό, εκδίκηση, κατάθλιψη αλλά προχώρα τη ζωή σου, καλλιέργησε τα ταλέντα σου, προσπάθησε να κάνεις το καλύτερο υπό τις δεδομένες συνθήκες. Μάθε να αγαπάς αυτό που δημιουργείς και να το υποστηρίζεις και να αντλείς δύναμη από το πόσο όμορφο είναι το αποτέλεσμα. Αυτό είναι που μας δίνει νόημα στη ζωή.

    ΥΓ3 Ποτέ μα ποτέ δεν διατήρησα κάποια σχέση (φιλική, επαγγελματική ή οτιδήποτε άλλο) με κάποιον που με πρόσβαλε!!!
    Αρκούμαι σε μια καλημέρα και αυτό μόνο εάν δεν μπορώ να το αποφύγω.
    Σκέφτομαι πάντα ότι εγώ στη θέση του δεν θα είχα συμπεριφερθεί έτσι, όσο και να μην τον γούσταρα και αυτό με κάνει να απομακρύνομαι τελείως από εκείνον.
    Το ενδιαφέρον είναι πως μετά από λίγο καιρό αυτός που με πρόσβαλε προσπαθεί να με ξαναπλησιάσει. Δυστυχώς όμως δεν έχω πλέον καμία εμπιστοσύνη προς το άτομό του!

    • Eσυ παιδι μου χαραμιζεσαι, ψυχολογος επρεπε να ειχες γινει.
      Ξερεις τι φοβαμαι, οτι οντως θα υπαρξει επαναπροσεγγιση απο πλευρας τους, και σε ενδεχομενη αρνηση δικη μου το μονο που θα γινει θα ειναι να επιβεβαιωσουν απλα το οτι ειμαι εγω η αρνητικη μαλακω. Αντι, ας πουμε, να αναλογιστουν τη συμπεριφορα τους και να σκεφτουν εστω και λιγακι ποσο πληγωμενη μπορει να ειμαι απο αυτο που εγινε. Για να νιωσουν ετσι δικαιωμενοι για την αποφαση τους και να σωπασουν αυτη τη φωνουλα μεσα τους που τους λεει «μα τι εκανες, ρε μαλακα!»

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: