Μνημες…

Published 28 Ιουλίου, 2012 by yvris

…γιατι καποια πραγματα ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να ξεχνιουνται… ΠΟΤΕ..

Δε θυμαμαι τι μηνας ηταν, ουτε ποια χρονια, ηταν 2007 ή 2008 και ο καιρος ηταν καλος. Δε θυμαμαι ουτε πού ειχαμε παει κι απο πού επιστρεφαμε. Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι με καποιο τροπο, μαλλον καποιος μας πηγε, βρεθηκαμε στο παρκινγκ της Κατεχακη που ειχες αφησει το αμαξι σου. Δε θυμαμαι ουτε πώς αρχισε. Αυτο που θυμαμαι ειναι πως ημασταν μεσα στο αμαξι, φιλιομασταν παθιασμενα, δεν ξεκολλουσαμε, δε χορταιναμε ο ενας τον αλλο. Απλα θελαμε κι αλλο, ΕΠΡΕΠΕ να εχουμε κι αλλο. Δε θυμαμαι τι ωρα ηταν, αλλα ηταν ακομα σκοταδι, οταν βρεθηκες μεσα μου. Δε θυμαμαι ποσες φορες ακριβως τελειωσες, ουτε ποσες αμετρητες τελειωσα εγω. Θυμαμαι οτι δε σου επεφτε με τιποτα, θυμαμαι οτι δεν μπορουσαμε να σταματησουμε. Καποια στιγμη βγηκαμε απο το αμαξι και συνεχισαμε εξω, χρησιμοποιωντας το αμαξι σα στηριγμα, σαν κρεβατι, σαν οτιδηποτε. Παθιασμενα, ασυγκρατητα, σαν να ηταν εθισμος. Ειχε πια ξημερωσει, οι ανθρωποι περνουσαν απο διπλα αφηνοντας τα αυτοκινητα τους για να παρουν το μετρο να πανε στις δουλειες τους. Κι εμεις δε σταματαγαμε. Το καλυτερο της ζωης μου. Στα τοπ 3 σιγουρα.

Δε θυμαμαι τι μηνας ηταν, μαλλον Ιουλιος ή Ιουνιος του 07. Ειπαμε να παμε για ενα μπανιο, ο ηλιος εκαιγε. Μπηκαμε στο αμαξι σου. Κανεις μας δεν ψηνοταν για παραλια της Αττικης, μας βρωμουσαν. Πηγαμε Λουτρακι, ηταν τιγκα στον κοσμο, φυγαμε. Συνεχισαμε ψαχνοντας για καμια παραλια. Φτασαμε καπου κοντα στην Επιδαυρο, συναντουσαμε ταμπελες που ελεγαν «προς Σπετσες», σου λεω να παμε, λες το ψηνω. Λεω δεν το περιμενα, δεν περιμενα καν να ερχομασταν μεχρι εδω. Λες «γιατι, δε με ειχες για ψησακια;», λεω οχι. Διαβαζες πολυ τοτε. Και τοτε.

Τελικα βρηκαμε μια παραλιουλα με χοντρη αμμο/ψιλο χαλικι. Καναμε μπανιο, το νερο κρυσταλλο, δεν ξερω αν ημασταν ερωτευμενοι μεταξυ μας ή με το σκηνικο. Στον πατο αχινοι, πατησα εναν. Εγινα πουτανα, για μηνες μετα ακομα εβγαζα αγκαθια. Ειπαμε σιγα σιγα να την κανουμε, για να κραταγε τοσο αργα χωρις να σκοτεινιασει μαλλον Ιουνιος θα ηταν ακομα. Παμε να φυγουμε, το αυτοκινητο ειχε κολλησει στο χωμα, οσο κι αν το σπρωξαμε απλα κολλαγε χειροτερα. Τελικα βρηκαμε εναν με ενα τζιπ, δεχτηκε να το ρυμουλκησει. Οπως εβγαινε βρηκε κι εγδαρε το χρωμα απο ενα παρκαρισμενο. Η κυρατσα που το’χε εκανε τη δυσκολη και δε δεχοταν τη φιλικη σου δηλωση, γκρινιαζε και μας εβγαλε την Παναγια. Τη γραψαμε τελικως στα αποτετοια μας, ειπαμε τριτωσε το κακο και πηγαμε και φαγαμε καλαμαρακια σε παρακειμενη ταβερνα. Εσπερναν.

Θυμαμαι τι μηνας ηταν, γιατι ηταν τα γενεθλια σου. Ηταν Ιουνιος του 2007. Δε γνωριζομασταν πολυ καιρο, λιγες εβδομαδες μονο. Το προηγουμενο βραδυ ειχαμε τσακωθει, με πηρες τηλ και ειχα σβησει το τηλεφωνο σου, δεν αναγνωρισα οτι ησουν εσυ. Μου ζητησες συγνωμη και βρεθηκαμε. Πηγαμε στο Μοναστηρακι. Ψαχναμε δισκους, σιντι, παλια βιβλια και κομιξ, μπηκαμε σ’ενα παλαιοβιβλιοπωλειο. Επανω δεν υπηρχε κανεις, ουτε ενας υπαλληλος. Σχολιασαμε οτι σκασιλα τους, οτι ανετα κλεβαμε βιβλια τωρα χωρις να μας εβλεπε κανεις. Ριχνω την ιδεα, και γιατι δεν κανουμε σεξ, αφου κανεις δε θα μας παρει χαμπαρι. Συμφωνησες με την ιδεα μου. Το καναμε στα γρηγορα, στα ορθια, πισω απο μια ντανα βιβλια. Πεταξες το προφυλακτικο απο το παραθυρο αδιαφορωντας για το που μπορει να κατεληγε, εσκασα στα γελια. Ηταν η πρωτη μας φορα.

Θυμαμαι οτι ηταν καλοκαιρι του 08, δε θυμαμαι αν ηταν Ιουλιος ή Αυγουστος. Ειχαμε παει σε μια παραλια στο Πηλιο, οι δυο μας. Αλλα ειχαμε συναντησει κι αλλους εκει. Μου ειχες παρει ενα βιβλιο για το σκακι, παιζαμε σκακι στο αυτοκινητο πηγαινοντας στο βουνο, ενα μαγνητικο σκακι. Παιζαμε ολες τις μερες μεχρι που τελικα σε κερδισα και μετα δεν ξαναπαιξα μαζι σου.

Η παραλια ηταν παραδεισος, χρυσαφενια αμμος, καμια εκατοστη σκηνες. Αποκομμενη απο το χωριο, χωρις ηλεκτρικο φως. Ενα μοναδικο δεντρο σε ολη την παραλια διπλα σε μια πηγουλα, χωραγε 4-5 σκηνες απο κατω, η δικη μας ηταν μια απο αυτες. Παραδεισος, ημασταν ο Αδαμ κι η Ευα. Κυκλοφορουσαμε γυμνοι, οχι μονο οι 2 μας, ολοι. Το πρωι καναμε το πρωινο μας μπανιο στη θαλασσα, το μεσημερι πλεναμε το τηγανι και τα πιατα μας με θαλασσινο νερο, αμμο και χαλικια, το βραδυ μας επαιρνε ο υπνος κατα τις 10 με σκεπασμα τ’αστρα στον ουρανο. Στη διαρκεια της μερας, οταν δεν κολυμπουσαμε στα κρυσταλλενια νερα, μαγειρευαμε στο γκαζακι, παιζαμε σκακι ή κιθαρα, μιλουσαμε με τους αλλους κατασκηνωτες. Ειχαμε γινει παρεακι με την πρωην πρεζου που εφτιαχνε κοσμηματα, με την οικογενεια με το παιδακι που ηταν και οι 3 γυμνοι, με τον τυπο με τα πολλα τατουαζ που μιλουσε πολυ αργα… Μονο με το ζευγαρι δεν καταφερε να πλησιασει κανεις, ηταν οι δυο τους μεσα στον κοσμο τους και κανενας αλλος. Ολη την ωρα ηταν αγκαλια, ο ενας πανω στον αλλο. Αν το εκαναν κιολας εκει μπροστα σε ολους, δε θα παραξενευομουν καθολου, θα μου φαινοταν τελειως φυσικο, σα να ανηκει στο σκηνικο. Απο τη στιγμη που βγαινουν τα ρουχα, ηταν πολυ ευκολο να προχωρησεις στο επομενο βημα. Εγω κι εσυ ημασταν ολη μερα γυμνοι μαζι και το βραδυ κοιμομασταν στο ιδιο στρωμα. Θα ηθελα πολυ να καναμε ο,τι εκανε το ζευγαρι. Δεν το εκανα. Ημουν με αλλον τοτε. Του ειπα στο τηλεφωνο να χωρισουμε οταν συνειδητοποιησα οτι δε θα τον αγαπουσα οσο αγαπουσα εσενα. Τελικα δε χωρισαμε. Αλλα σ’αγαπουσα. Σ’αγαπω.

Οι καλυτερες διακοπες της ζωης μου. Ουτε καν τοπ 3. Οι καλυτερες εβερ, τελος.

Ενα ονειρο: εγω κι εσυ στο ιδιο σπιτι. Κοντα στη Ρεματια. Εχεις το δωματιο σου, εχω το δικο μου, ειμαστε εκει οποτε θελουμε το χρονο μας χωρια. Αλλα τα βραδια, οποτε θελουμε, ειμαστε μαζι, αγκαλια. Περναμε τις μερες μαζι, μαθαινω απο σενα, δημιουργουμε παρεα. Χαλαρωνεις και μαθαινεις πώς ειναι να σ’αγαπουν, να εμπιστευεσαι, αφηνεσαι στα χερια μου. Κι εγω αφηνομαι να με πλασεις, εξελισσομαι και γινομαι το καλυτερο που μπορω να ειμαι, χαρη σε σενα, χαρη στην εμπνευση σου.

Καποτε οι Γεφυρες του Μαντισον ηταν το αγαπημενο μου βιβλιο. Τελευταια εχω κολλησει με το Wuthering Heights. Ποιο ειναι το κοινο αναμεσα στα δυο, ξερεις;

Αραγε θα πραγματοποιηθει ποτε αυτο το ονειρο μου; Η παντοτε θα αγαπιομαστε απο μακρια, ονειρο μου;

4 comments on “Μνημες…

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: