Beautiful days

Published 22 Ιουνίου, 2012 by yvris

Πριν απο ενα χρονο περιπου, πηρα την αποφαση να εγκαταλειψω την Ολλανδια, μετα απο περιπου 2 χρονια διαμονης εκει, και να γυρισω πισω στην Αθηνα.

Η αποφαση αυτη ουσιαστικα ειχε ηδη παρθει ενα χρονο νωριτερα, με σκοπο να γινονταν καποια αλλα πραγματα στο ενδιαμεσο, τα οποια δυστυχως δεν καταφερα τελικα να γινουν. Ετσι, χωρις να εχω τελειωσει με τις υποχρεωσεις μου εκει, μια ωραια πρωια πηρα τα πραγματα που μου ειχε φυγει ο κωλος να μαζευω την προηγουμενη εβδομαδα, εκανα μια ενδιαμεση σταση για δυο μηνακια στην Ινδια (ονειρο ζωης) και εν συνεχεια επεστρεψα στην Ελλαδαρα μας.

Γυρισα γιατι μου ελειπαν καποια πραγματα απο δω, και εβλεπα μερα με τη μερα οτι οσο δεν ημουν εδω απλα δεν ημουν ευτυχισμενη. Μου ελειπε ο ηλιος μας και ο καλος μας καιρος, μου ελειπαν οι μυρωδιες απο τις ανθισμενες νεραντζιες και τα γιασεμια στα μπαλκονια. Μου ελειπαν τα ιδια τα μπαλκονια και οι παρεες που καθονταν σε αυτα και πινανε μπυρες το καλοκαιρι, γιατι στην Ολλανδια δεν ειχε ουτε καλοκαιρι, ουτε μπαλκονια. Μου ελειπαν οι μπυρες στις πλατειες, και μου ελειπαν οι παρεες μου. Εκανα καταπληκτικες φιλιες στην Ολλανδια, αδερφικες. Αλλα μου ελειπε το να βγω καπου χωρις να εχω κανονισει με καποιον, και παλι ομως να μην ειμαι μονη. Και μου ελειπε και η μουσικη, και οσα μπορουσα να κανω σ’αυτην. Και παρολο που ειχα εκει την υπεροχη ζωη μου, το διαμερισμα με το φιλο μου, τις αδερφικες μου φιλιες, τη δουλιτσα μου και ολες τις ευκαιριες να απλωνονται μπροστα μου, εδωσα μια στην καρδαρα με το γαλα και γυρισα.

Λοιπον, δεν ηταν ευκολο. Στην αρχη ημουν εντελως numb. Ειχε προηγηθει και η Ινδια, που με τους εντονους ρυθμους και ολες τις αλλαγες, δε με αφησε να συνειδητοποιησω τι γινεται. Ενιωθα σα να πηγα για λιγο διακοπες και μετα θα ξαναγυρνουσα. Μετα δεν ξαναγυρισα αλλα και παλι δεν το ειχα συνειδητοποιησει εντελως. Σα να συνεβαιναν πραγματα στη ζωη μου και στο χωρο γυρω μου κι εγω να τα παρακολουθουσα στην τηλεοραση και να μην τα ζουσα.

Στη συνεχεια ξεκινησαν τα flashbacks. Δυο ειδων flashbacks. Φλασιες απο τη ζωη στην Ολλανδια, οπως «τι θα γινοταν αυτη τη στιγμη αν ημουν εκει», ή «περυσι τετοια εποχη γινοταν αυτο», ή εστω και «πριν λιγους μηνες γινοταν αυτο». Φλασιες τυπου «ποση αγαπη σε εκεινο το σπιτι διπλα στις ραγες, ποση αγαπη…» ή «θελω να παω για ενα τσαι με την κολλητη μου. οh wait…» Kαι καθε φορα που ερχονταν, εφευγαν αφηνοντας με τσακισμενη απο πονο.

Το δευτερο ειδος ηταν φλασιες απο το 2007. Αυτες παλι ακομα τις εχω. Και να γινονται ολο και πιο εντονες. Δεν ξερω γιατι απο το 2007. Ισως γιατι ηταν μια παρομοια στιγμη στη ζωη μου: χωρις καποιον διπλα μου, με παρομοιες υποχρεωσεις και χωρις να ξερω ποιο θα ειναι το επομενο μου βημα. Ισως γι’αυτο να ερχονται φλασιες απο εκεινη τη συγκεκριμενη χρονια, και οχι απο αλλες, παρολο που δεν ηταν η τελευταια μου χρονια εδω προτου φυγω. Ισως παλι ο λογος να ηταν το οτι ηταν η πιο εντονη. Αλλα οι φλασιες απο τοτε δεν εσκαγαν με τη μορφη εικονων, οχι. Εσκαγαν με deja-vu, πολυ εντονα deja-vu συναισθηματικων καταστασεων της χρονιας εκεινης. Υπηρξαν στιγμες παλινδρομησης που ηθελα να βρεθω κοντα σε ατομα εκεινης της περιοδου, προκειμενου να νιωσω οτι τα πραγματα ειναι στη θεση τους. Αραγε ποτε θα ξεπερασω εκεινη τη χρονια που με σημαδεψε, και ολα οσα εγιναν;

Οι φλασιες συνεχιζουν να σκανε, αν και λιγοτερο εντονα πλεον, αλλα νομιζω οτι θα ακολουθησουν κι αλλες λογω της μουσικης, μολις αλλαξω το στερεο στο αμαξι. Αλλα δεν εχει να λεει αυτο. Παταω γερα στα ποδια μου, κοιταω μονο μπροστα και ειμαι καλα. Ειμαι ηρεμη. Δεν ξερω που θα με παει ο δρομος μου, αλλα θα τον βρω. Οπου κι αν με παει για καλο θα ειναι.

Ηρθα στην Αθηνα για καποια συγκεκριμενα πραγματα. Η μουσικη, παει καλα, αργα αλλα καλα, και θα παει εκει που ειναι να παει.

Οι παρεες, δεν υπαρχουν πια. Δυστυχως διαλυθηκαν. Αλλοι δουλευουν, αλλοι αποσυρθηκαν, αλλοι φαγωθηκαν μεταξυ τους. Αλλοι παλι δεν αποτελουν πλεον για εμενα σημειο αναφορας και δεν εχω δουλεια, ουτε κοινα πια μαζι τους. Κατεβαινω στα Εξαρχεια και μου ειναι σχεδον ξενα. Αλλα δε με πειραζει και τοσο η διαλυση της παρεας. Γιατι εχω ΦΙΛΟΥΣ. Εχω φιλους καλους, που με κανουν να χαζογελαω σαν ερωτευμενο γυμνασιοκοριτσο, οταν φερνω στο μυαλο μου σκηνικα που εχουμε ζησει μαζι και το ποσο αγαπιομαστε. Και ειμαι πολυ περηφανη που ειναι αυτοι οι ανθρωποι στη ζωη μου.

(Και γι’αυτο δεν ψαρωνω με τις ψευτοκουλτουριαρικες μαλακιες που μου λες εσυ, Τολακο. Δε θα σου πω για το Shakespeare γιατι χεστηκε η φοραδα στο αλωνι. Αν ειχες ομως παρακολουθησει, εστω και ΜΙΣΗ απο τις κουβεντες που κανω με τους ΦΙΛΟΥΣ μου… Που δε θα ειχες καταλαβει Χριστο με το στενο, κολλημενο μυαλο σου, που οσο κι αν λες οτι εχεις διαβασει δυστυχως δεν ανοιγει. Θα καταλαβαινες, οτι οταν εχω τετοιους ανθρωπους στη ζωη μου, οταν εχω συνηθισει να κανω τετοιες κουβεντες, να παιρνω τετοια ερεθισματα, να μοιραζομαι τετοια συναισθηματα και να κανω ερωτα με το μυαλο προτου κανω με το σωμα… θα καταλαβαινες οτι οι παπαριες σου δε μου λενε τιποτα. Δε με συγκινουν, ουτε καν με αγγιζουν. Εχω γνωρισει ανθρωπους σαν εσενα… ο πρωτος μου ηταν ετσι. Σας εμαθα. Σας βαριεμαι. Δεν προκειται να πεσω οταν ο αλλος προσπαθει να με ριξει προκειμενου να ανυψωθει στα ματια μου. Δε μου λες κατι. Το παιζεις μουσικαρα, αλλα αναθεμα κι αν θα μπορουσες να καταλαβεις τιποτα απο τη συναυλια που ημουν προχτες και που ειχα φτασει στην απολυτη εκσταση. Δε θα μπορουσες ποτε να το νιωσεις αυτο, δε θα μπορουσες ποτε να νιωσεις πραγματα που εχω νιωσει, γιατι εισαι απορροφημενος στον εαυτο σου οσο δεν παει, ψωναρα. Δε με αγγιζουν αυτα που λες. Οπως ειπε και η φιλη μου, εχω κανει πολλα πραγματα και οι βενταλιες που ανοιγουν πολυ ειναι κι αυτες που κανουν τον περισσοτερο αερα. Τι να μου πεις εσυ.)

Η αισθηση ασφαλειας που υποτιθεται οτι μου δινει το να ειμαι στη χωρα μου, στο δικο μου περιβαλλον… Αυτο κι αν ειναι ενα μεγαλο ανεκδοτο. Η χωρα μου παει κατα διαολου. Αορατα γκριζα δολια ανθρωπακια μου κλεβουν τα ονειρα, μερα με τη μερα. Γιατι εχω ζησει εξω, εχω δει πώς ειναι να εχεις ευκαιριες και δρομους ανοιχτους μπροστα σου. Εδω, μας τους κλεινουν στα μουτρα, επειδη ειναι μαλακες. Μας στερουν το μελλον μας, μας στερουν τις ελπιδες και τα ονειρα. Ομως εγω δε σταματω να ονειρευομαι, κουφαλες.

Ο ηλιος ομως… ο ηλιος… Την προηγουμενη εβδομαδα, βγηκα απο το σπιτι καποια στιγμη το μεσημεροαπογευμα. Εσκαγε ο τζιτζικας, η απολυτη χαυνωση. Ο ηλιος κυριολεκτικα με εκαιγε, απλα και μονο το να στεκομαι με εκανε σωματικα να υποφερω, τοση καψα. Θα μπορουσε να ηταν μαρτυριο. Κι ομως εκεινη τη στιγμη, ξερεις τι ηταν αυτο που ενιωσα;

Δικαιωση. Ενιωσα δικαιωμενη.

Ο ηλιος εκαιγε τα παντα γυρω μου, η ασφαλτος αχνιζε απο τη ζεστη, το δερμα μου τσουρουφλιζοταν, σε καμια περιπτωση δεν ηταν ενα ευχαριστο συναισθημα. Κι ομως εγω εκεινη τη στιγμη ενιωθα δικαιωμενη, για την επιλογη μου να ερθω εδω.

Γιατι τετοιο ηλιο δε θα εβρισκα πουθενα αλλου, ενω ολα τα αλλα μπορω να τα φτιαξω.

Ειμαστε στην ομορφοτερη χωρα του κοσμου, στο οικοπεδακι που κραταει ο Θεος για τη συνταξη. Προχτες, οταν βγηκαν τα αποτελεσματα που βγηκαν στις εκλογες, και ειδα για αλλη μια φορα τα ονειρα μου να πετανε μακρια απο μενα και να ισοπεδωνονται κατω απο μια τεραστια χοντρη σολα που λεγεται καπιταλισμος και υποδουλωση, οταν για αλλη μια φορα ενιωσα να τρωω την πορτα σα χαστουκι στα μουτρα μου, ηταν η πρωτη φορα που απο οταν γυρισα αναρωτηθηκα μηπως εκανα λαθος. Μηπως οι ευκαιριες που αφησα πισω ηταν πολυ καλες για να τις χασεις, αφου εδω δεν προκειται να μου προσφερθουν αντιστοιχες.

Οσο και να αναρωτιομουν ομως, βαθια μεσα μου ηξερα οτι εδω ειναι αυτο που ζηταω, και που με κανει να ειμαι ηρεμη.

Θα ηθελα να μπορουσα να σας παρω ολους, να σας φερω να ζησετε εδω. Να πηγαινουμε για σουβλακια και μεζεδες, να μαζευομαστε στο σπιτι μου για επιτραπεζια ή ξερωγωτιαλλο και να τα πινουμε και να χασκογελαμε, να παμε ολοι μαζι στη Μανη. Μου λειπετε πολυ.

Αλλα ξερεις τι; Τιποτα δε με εμποδιζει να φυγω οποιαδηποτε στιγμη στο μελλον το θελησω. Αλλα μεχρι τοτε, Ελλαδα, κλεινε μου εσυ την πορτα στα μουτρα οσες φορες θελεις. Εγω ειμαι εδω για να κανουμε την αλλαγη μαζι.

Γιατι εγω δε γυρισα για κανενα Σαμαρα και για κανεναν αλλο μαλακα. Γυρισα για τα γιασεμια, τις νεραντζιες και τις παρεες στα μπαλκονια.

Αυτη ειναι η Ελλαδα μου, και οσο και να προσπαθειτε να με διωξετε, δε φευγω.

Σ’αγαπω, Ελλαδα. Σ’ευχαριστω για τον ηλιο σου, τη θαλασσα, τα νησια και για αυτες τις ομορφες μερες.

2 comments on “Beautiful days

  • Ξέρεις κάτι; Η δημοσίευσή σου μου έφερε στο μυαλό το τραγούδι του Ξυλούρη, Ανάθεμα π’αγάπησα το χώμα σου. Παρακάτω το ερμηνεύει ο Γ. Χαρούλης, άλλος γνωστός Κρητικός τραγουδιστής.

    Έχεις δίκαιο σε όσα λες, πολλοί από εμάς δεν αντέξαμε την σαπίλα και αδράξαμε κάθε ευκαιρία που μας δόθηκε να πάμε στο εξωτερικό. Κάποιοι από εμάς δεν έχουν επιστρέψει ακόμη αλλά πονάνε κάθε μέρα που είναι μακριά από την πατρίδα, καθώς αυτός ο Ήλιος μόνο στην Ελλάδα είναι τόσο λαμπρός και τόσο ζεστός… κι αυτό το απέραντο γαλάζιο πουθενά δεν το έχω δει τόσο έντονο.

    Χαιρετίσματα από Μελβούρνη

    • Μελβουρνη εισαι, λοιπον… Ακομα πιο μακρια απ’ο,τι το Αμστερνταμ, δεν ξερω πώς την παλευεις. Δεν ημουν ποτε φανατικη με την Ελλαδα, μεχρι που εφυγα, και ειναι αυτη η νοσταλγια και η αγαπη για την πατριδα που την καταλαβαινουν μονο αυτοι που εχουν ζησει εξω.
      Παντως, ενω παλιοτερα τα πραγματα ηταν πιο δυσκολα, πιστευω πως η δικη μας γενια εχει πολυ περισσοτερες δυνατοτητες να φτιαξει τα πραγματα. Μια γενια που εχει ζησει στο εξωτερικο κι εχει τις απειρες ευκολιες που προσφερει το ιντερνετ. Νομιζω πως τωρα ειναι ο καιρος να μπει ολη αυτη η συσσωρευμενη γνωση σε εφαρμογη – στον τοπο μας, να γινει η κατασταση καλυτερη. Kαταλαβαινω καποιον που εχει φυγει χρονια στο εξωτερικο κι εχει φτιαξει τη ζωη του εκει. Με πληγωνουν ομως οσοι φευγουν τωρα..

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: