night vision – 13/4/2008

Published Ιουνίου 3, 2009 by yvris

τα βραδια, τωρα τελευταια, την ωρα που γυριζω σπιτι, οπως παρκαρω και βγαινω απο το αμαξι μεχρι να φτασω στην πορτα μου, ειναι κατι ανθισμενο, ενα λουλουδι, καποιος θαμνος, δεν ξερω, και μυριζει πανεμορφα! Το αρωμα απλωνεται σε ολο το χωρο στο δρομακι πισω απο το σπιτι μου και για τα λιγα αυτα βηματα ειναι σα να κολυμπαω σε ενα κυμα ανοιξιατικης ευωδιας, ενος βραδιου πρωιμα ζεστου, στην απαρχη της αναγεννησης της ζωης, οπως γινεται καθε χρονο τετοια εποχη. Δεν εχω ανακαλυψει ακομα τι ειναι, λεμονια, αγγελικουλα η και γιασεμι ισως, η νυχτολουλουδο η κατι αλλο εσπεριδοειδες – δεν εχω βρει γιατι καθε φορα ειναι σκοτεινα και δεν μπορω να δω. Ειναι ομως ενα αρωμα οικειο, γνωριμο, που κατι μου φερνει στο μυαλο απο μια αλλη εποχη παλιοτερη – πιο αθωα ισως – αλλα δεν μπορω να θυμηθω ακριβως τι· και φυσικα μου φερνει στο μυαλο και εσενα. δεν ξερω πως το εχει καταφερει αυτο το λουλουδακι, ο,τι και να ειναι, αλλα καθε φορα, για τα 20 περιπου δευτερολεπτα που χρειαζομαι για να διασχισω το δρομακι αυτο, ο,τι και να σκεφτομαι πριν ολα σταματανε, και σκεφτομαι απλα εσενα να περπατας διπλα μου αυτο το δρομακι, απο το αυτοκινητο μεχρι την πορτα του σπιτιου μου. Δε σημαινει αυτο οτι σταματαω να σε σκεφτομαι μετα απο τα 20 αυτα δευτερολεπτα, η οτι δε σε σκεφτομαι και αλλες στιγμες, αλλα τις τελευταιες μερες αυτο ειναι τοσο στανταρ που ειναι αξιοπροσεχτο, και μου δινει καθε φορα μια αισθηση γαληνης, και ενα ηρεμο και ζεστο εσωτερικο χαμογελο χωρις καποιο βιαιο ξεσπασμα η καρδιοχτυπi. Eχεις καταφερει να χωριστουν οι μερες σε δυο κατηγοριες: σε αυτες που σε βλεπω και σε αυτες που δε σε βλεπω. ναι ισως δεν περιμενες οτι θα εγραφα κατι τετοιο και τοσο χυμα αλλα ειπαμε αυτο ειναι το μπλογκ οσων δε θα ειπωθουν ποτε στη μαπα, και επειδη γνωριζουμε και οι δυο τι τρεχει και οτι μαλλον τα πραγματα ειναι καλυτερα να παραμεινουν μονο σε αυτο το μπλογκ, θα ειμαι οσο χυμα θελω κι αμα θες μη με διαβαζεις· στο κατω κατω γι’αυτο το χω, για να εκφραζομαι εγω και να μη με ακουνε. Αμα ηθελα να ακουστουν αυτα που γραφω θα τα ελεγα…
Παντως δεν εχω και πολλα αλλα να πω. Με κανεις και γελαω, απο ολες τις αποψεις, αυτο μονο. δεν ειμαι ομως η γυναικα-γραμματοσημο, ποτε δεν ημουν. Μ’αρεσει να με προσεχουν, και παω εκει που με προσεχουν. Εσυ απο την πλευρα σου μπορεις να εισαι παντα οπως εκεινη την κυριακη…?

παρε ενα τριανταφυλλο

rose

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: