ινδια

All posts tagged ινδια

Tariff Story Part III – Ινδοι ταξιτζηδες!

Published 24 by yvris

(Part 1 εδω, Part 2 εδω)

Αν θεωρειτε οτι στην Ελλαδα υπαρχει το στερεοτυπο του «ταριφα», πού να δειτε τι παιζει στην Ινδια! Ο ταξιτζης θεωρειται κατεξοχην εγκληματιας, ειναι απαγορευτικο το να παρεις ταξι απο το δρομο γιατι θεωρειται ντε φακτο οτι θα καταληξεις βιασμενη/σκοτωμενη/με ενα νεφρο να λειπει κλπ. Ταξι παιρνεις μονο απο εταιρια (ραδιοταξι δηλαδη), ή εναλλακτικα rickshaw που θεωρειται γενικα λιγοτερο ακινδυνο. Επισης η τιμη ειναι κατι που διαπραγματευεσαι: η καλυτερη επιλογη που εχεις ειναι να πεισεις τον οδηγο να βαλει το ταξιμετρο να γραφει (πραγμα που δε δεχονται ολοι), αλλιως συμφωνεις την τιμη εκ των προτερων με παζαρι, γνωριζοντας οτι η τιμη που σου προτεινει αυτος ειναι τουλαχιστον η 10πλασια της πραγματικης αξιας της διαδρομης (αυτης που θα εγραφε το ταξιμετρο ας πουμε).

Ειμαι λοιπον στην Bangalore και θελω να παω σε μια συγκεκριμενη γειτονια. Σταματαω το rickshaw και του λεω να βαλει το ταξιμετρο. Λεει οχι, παω να φυγω να παρω αλλο, με φωναζει πισω, μου λεει «600 ρουπιες». Του λεω εγω 60. Οχι, μου λεει, τι 60, ειναι μακρια! Απο δω απο κει κανονιζουμε 140 ρουπιες. Με παει στον προορισμο μου, τον πληρωνω, ολα καλα. Μετα, τελειωνω τη δουλεια μου και πρεπει να γυρισω πισω στο σπιτι. Σταματαω ενα αλλο rickshaw και συμφωνει να βαλει ταξιμετρο. Με γυριζει εκει που με ειχε παρει ο προηγουμενος, κοιταω το ταξιμετρο και τι ειχε γραψει; 30 ρουπιες!

Δε γαμιεται! Στην τελικη 140 ρουπιες αντιστοιχουν σε περιπου 2 ευρω, για μια διαδρομη 20λεπτη. Και ποιος χεστηκε. Εννοειται οτι στον 2ο εδωσα και τιπ.

Αλλα εχω μια ιστορια απο εναν αλλο ταξιτζη στην Ινδια, η οποια εχει περισσοτερο ζουμι. Πιο πολυ απ’ολα μου την εδωσε η συνεχης προσπαθεια να με κοροϊδεψει, παρα οτιδηποτε αλλο. Στην πολη Jaipur της Ινδιας, λοιπον, η πιο ομορφη πολη που πηγα στην Ινδια, αλλα με τη χειροτερη συμπεριφορα ανθρωπων απο τις 4 πολεις που γυρισα.

Αυτος ηταν ταξιτζης που μας εκλεισε το ξενοδοχειο, αρα γενικα θεωρουνταν ασφαλης. Αρχικα η ιδεα ηταν οτι θα μας πηγαινε στο καστρο της Jaipur (λεγεται Amber Fort, αξιζει να το κοιταξετε, ειλικρινα κοβει την ανασα) και μετα θα μας γυρναγε πισω στην πολη, να επισκεφτουμε το γραφικο της παζαρι (κατι σαν το Μοναστηρακι, στην πιο αυθεντικη εκδοση). Oταν ομως τελειωσαμε απο το καστρο και του λεμε να μας παει στο παζαρι, μας λεει κατι για μια κολεκτιβα που εμπορευεται ρουχα και υφασματα και πληρωνει fair trade τιμες στους παραγωγους, ενω οι συμμετεχοντες μοιραζονται εξισου τα κερδη, και οτι εχει πολυ ποιοτικα υφασματα και μεγαλη ποικιλια και να ριξουμε μια ματια, αφου ειναι διπλα στο καστρο. Δε χαναμε και τιποτα, οποτε λεμε οκ, ας παμε. Πραγματι, και ομορφα ηταν και ποιοτικα, οποτε καναμε καποια ψωνια απο εκει, και λεμε ας παμε στο παζαρι αυριο.

Αυτο βεβαια που δεν ειχαμε καταλαβει ακομα ηταν το οτι αυτος επαιρνε προμηθεια για καθε πελατη που πηγαινε εκει, και νομιζαμε απλα οτι ρωτωντας τη γνωμη του ντοπιου που ξερει θα πηγαιναμε σε καλυτερη αγορα. Αλλα οσο να’ναι, απο την αγορα δεν ειχα παραπονο. Εκει που αρχισε πραγματικα να ειναι εκνευριστικος ο τυπος, ηταν την αλλη μερα. Που ηταν και η τελευταια μας, οποτε σκασιλα του να μας κανει καλη εντυπωση πλεον, αφου δε χρειαζοταν πια να εξασφαλισει οτι θα τον συμπαθουσαμε και θα τον παιρναμε και την επομενη μερα (Με τους ταξιτζηδες εκει ειναι καπως σα να κλεινεις τον προσωπικο σου σωφερ, τον εκλεισες για μια μερα σημαινει οτι τον εκλεισες για ολη τη διαμονη σου. Μαλιστα, και να πας να παρεις αλλο ταξι, οι αλλοι οδηγοι θα πουνε «οχι, σας εχει αναλαβει ο ταδε, εμεις δε σας παιρνουμε»).

Ξυπναω λοιπον την τελευταια μας μερα στη Jaipur, με σκοπο να παω μια βολτα στο παζαρι, για το φολκλορ της φασης εστω, και μετα να παρουμε το αεροπλανο για Δελχι. Ερχεται ορεξατος ο οδηγος μας, και του λεω να με παει στο παζαρι. Μου λεει, ποιο παζαρι; Του λεω, το κεντρικο παζαρι της πολης. Μου λεει:
-Κοιτα, εχω ενα φιλο που εχει ενα μαγαζι με παρα πολυ ωραια κοσμηματα, ολα χειροποιητα, τα φτιαχνει μονος του και σε πολυ καλες τιμες. Θελεις να παμε εκει; Το παζαρι δεν εχει ανοιξει ακομα αυτη την ωρα. (ψεμα, το ειχα ψαξει απο την προηγουμενη μερα).
-Οχι, ευχαριστω, θελω να παω στο παζαρι.

Προχωραει καμια 200αρια μετρα πιο περα, περναει ενα φαναρι και στριβει σε μια γεφυρα, σταματαει δεξια, γυρναει, με κοιταει και λεει:
-Λοιπον; αποφασισες τελικα; πού θελεις να παμε;
Εγω εχω αρχισει να τα παιρνω γιατι μου τη δινει να με θεωρουν ηλιθια, και του λεω:
-Σε παρακαλω, πηγαινε με στο παζαρι, αλλιως θα παω να παρω καποιον αλλον που θα με παει.

Ο τυπος εχει αρχισει να γινεται πραγματικα νευρικος, προφανως γιατι φοβοταν οτι θα εβλεπα τη διαφορα αναμεσα στις τιμες του παζαριου, και στις τιμες της κολεκτιβας που ηταν σχετικα υψηλοτερες και θα τον εκραζα ασχημα. Λες και δεν το ηξερα ηδη! Αλλα αυτος προσπαθουσε με καθε τροπο να μη με παει στο παζαρι. Οδηγαει, λοιπον, για καποια ωρα, και μετα σταματαει σε ενα μερος που δεν εμοιαζε καθολου με πολυβουο παζαρι στο κεντρο της πολης. Αντιθετα, ηταν ενα διωροφο καταστημα σε καποια πολυ ησυχη απομακρυσμενη γειτονια που ειχε μονο σπιτια. Μου λεει:

-Να, εδω ειναι το μαγαζι του φιλου μου που σου ελεγα! Παμε εδω μεχρι να ανοιξει το παζαρι! Εχει πολυ καλα κοσμηματα σε πολυ καλες τιμες!
-Βρε καλε μου ανθρωπε σου λεω δεν ενδιαφερομαι να αγορασω κοσμηματα! Θελω να κανω μια βολτα να δω το παλιο κεντρο και το (γαμημενο) παζαρι! Σε παρακαλω παμε εκει γιατι εχω κι ενα αεροπλανο να προλαβω!
-Μα στο παζαρι ουτε εχει να δεις τιποτα, ουτε εχει κατι να αγορασεις..
-Εγω θελω να δω το παζαρι. Αλλωστε κι εσυ εκει μου ειπες οτι θα με πας. Μηπως εχεις καποιο προβλημα με αυτο;

Μετα απο ολη αυτη την ιστορια, με παει επιτελους στο γαμωπαζαρι, τεσπα εκανα κατι πολυ ωραια ψωνια που δεν ειναι το θεμα μας, παμε μετα στο ξενοδοχειο, παιρνουμε και το φιλο μου και παμε στο αεροδρομιο. Η τιμη που συμφωνουμε για το αεροδρομιο ειναι 500 ρουπιες (400 μας ειπαν απο το ξενοδοχειο οτι ειναι η maximum τιμη, λεμε νταξ δε γαμιεται, ας πουμε οτι πληρωνουμε και για τις αποσκευες). Φτανουμε στο αεροδρομιο, κι εκει εκτυλισσεται το τελευταιο μερος του δραματος.

Δινουμε στον τυπο κολλαριστο πεντακοσαρικο που μολις βγηκε απο το μηχανημα. Το κοιταζει ξυνισμενος με ενα μισοκλαμενο υφος και μας λεει οτι δεν το παιρνει γιατι ειναι σκισμενο, και να του δωσουμε αλλο. Το πεντακοσαρικο ηταν καινουργιο, ο φιλος μου το κοιταει με εκδηλη την εκπληξη στα ματια του, και του λεει «Αυτο ειναι, δεν εχουμε αλλο, ή παιρνεις αυτο και πληρωνεσαι, ή αν δεν το θες δεν το παιρνεις».

Ο τυπος συνεχιζει να κλαιγεται, λεει να παμε σε ενα απο τα ταμεια του αεροδρομιου να το αλλαξουμε για να του δωσουμε ενα καλο. Αρχικα αρνουμαστε να μας δουλευει ετσι στη μαπα μας, μετα λεμε παμε να το αλλαξουμε μπας και γλιτωσουμε απο τον τυπο. Παμε σε ενα γκισε και τους λεμε να μας αλλαξουν το πεντακοσαρικο γιατι και καλα ειναι σκισμενο, το κοιτανε αυτοι, κοιτανε εμας σα να ειμαστε τρελοι, μπαινουν στο νοημα και λενε «Πειτε του οδηγου σας να ερθει εδω να το αλλαξει αυτος, να του πουμε δυο λογακια».

Παμε πισω στον τυπο, του λεμε «Δεν το αλλαζουν και λενε να πας εσυ εκει να το αλλαξεις ο ιδιος».

Παλι αρχιζει να κλαιγεται, και λεει:

-Καλα, θα σας κανω τη χαρη να το παρω παρολο που ειναι χαλασμενο, αν μου δωσετε κι αλλες 100 ρουπιες.

Bitch, please!

100 ρουπιες ειναι περιπου 1.5 ευρω, το ξερω, μπορουσαμε να τα δωσουμε. Αλλα ρε παιδια, φτανεις σε ενα σημειο, που δεν ειναι τα λεφτα το θεμα. Ειναι η κοροϊδια. Ο τυπος δε θα επαιρνε δεκαρα τσακιστη παραπανω, τελος! Απο δω, απο κει, το καταλαβε επιτελους κι εφυγε γκρινιαζοντας. Συγνωμη κιολας!

Η συνεχεια της ιστοριας ειναι οτι η πτηση ακυρωθηκε γιατι δεν ειχε αρκετες κλεισμενες θεσεις (αρα τσαμπα ημουν με την ψυχη στο στομα στο παζαρι, αλλα μια μερα θα ξαναπαω, πού θα μου παει!), και τελικα πηγαμε στο Δελχι με ιδιωτικο ταξι! Εκεινος ο ταξιτζης ομως ηταν πολυ ενταξει, οποτε η ιστορια τελειωνει εδω!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.