εμπνευση

All posts tagged εμπνευση

Φθινοπωρο

Published 25 by yvris

Ναι το ξερω ειναι ακομα Αυγουστος.. κατακαλοκαιρο, καμια σχεση με πρωτοβροχια κλπ. Κι ομως φετος σα να εχω πιασει αυτο το συναισθημα απο πιο νωρις.

…αυτο το συναισθημα που ερχεται καθε χρονο με την αρχη του φθινοπωρου, της εμπνευσης και της ανυπομονησιας για κουρνιασμα μεσα στο ζεστο σου σπιτι με ενα φλιτζανι τσαι, ενω εξω βλεπεις τη βροχη να πεφτει. Το συναισθημα της αγκαλιας και του να νιωθεις και να κρατας ενα λιγνο κορμακι κατω απο ενα χοντρο σκεπασμα… Το συναισθημα του οιστρου και του ανασκουμπωματος να κανεις καινουργια πραγματα με τη νεα σχολικη χρονια που αρχιζει, και φετος να πετυχεις ολους τους στοχους σου, να δημιουργησεις, να αφησεις το στιγμα σου σε αυτον τον κοσμο, τωρα που ειναι τα καλυτερα σου χρονια.

…σε αυτη τη χρονια, με τις λιγοτερες δυνατες ελπιδες, με τη λιγοτερη δυνατη εμπνευση, με τη μεγαλυτερη απο ποτε απαισιοδοξια, κι ομως το συναισθημα εχει ηδη χτυπησει απο τοσο νωρις, με ενταση που προβλεπεται να μεγαλωσει με τα πρωτοβροχια.

Το πιο ομορφο πραγμα που μου ειπαν τελευταια: Μπορεις να παρεις πηλο και με αυτον να φτιαξεις ενα βαζο, ή μια γλάστρα, το αποτελεσμα μπορει να ειναι διαφορετικο στην οψη αλλα ειναι παντα το ιδιο υλικο.

Λες να βρηκα αλλον εναν απο εμας; (reference εδώ)
(Κοιτα να δεις κι εγω τη λεξη πηλος ειχα χρησιμοποιησει τοτε… τυχαιο;!)

Welcome, πρωτοβροχι

Published 21 by yvris

*(Βαλτε τα κομματια να παιζουν καθως διαβαζετε το ποστ)

To εχω ξαναπει, και το ξαναλεω.. Η ανοιξη μπορει να ειναι η αγαπημενη μου εποχη, ομως το φθινοπωρο το λατρευω. Εχει κατι ξεχωριστο στην ατμοσφαιρα.. Μπορει να ειναι η μυρωδια της βροχης που ποτιζει το χωμα ή ο νοτισμενος αερας, μπορει να ειναι το γεγονος οτι το εχουμε ολοι συνδεσει με την αρχη του σχολειου –> την αρχη της χρονιας και ολα τα καινουργια σχεδια που θα κανουμε πραγματικοτητα μεχρι το επομενο καλοκαιρι. Ο,τι κι αν ειναι, εγω καθε χρονο αυτη την εποχη δεν αισθανομαι θλιψη που τελειωνει το καλοκαιρι, αλλα αντιθετα εμπνεομαι. Και νιωθω μια ανυπομονησια να βαλω σε ροτα ολα αυτα τα οποια σχεδιαζω μεσα στο κεφαλι μου. Και ονειρευομαι, πολυ ονειρευομαι… τα χρυσοκιτρινα πεσμενα φυλλα που θα εχουν πλημμυρισει αυτη την εποχη τους δρομους του Αμστερνταμ… τη μυρωδια του φρεσκοψημενου εσπρεσο που σε αγκαλιαζει οταν μπαινεις σε μια καφετερια… ή το να χουχουλιαζω, κοιταζοντας τη βροχη εξω απο το παραθυρο μου, καθως ακουω παλια swing με lo-fi ηχο στο πικαπ και πινω ενα φλιτζανι ζεστη σοκολατα, ή ενα τσάι με άρωμα μηλο-κανελα…

Καλη σχολικη χρονια, λοιπον!

υγ. θυμαμαι, ποια ηταν η πρωτη φορα που ενιωσα οτι αγαπαω το φθινοπωρο. Ηταν το καλοκαιρι τεταρτη προς πεμπτη δημοτικου. Ειχαμε περιεργως ξεμεινει στο χωριο και τις πρωτες 3-4 μερες του Σεπτεμβρη… Επιασε μια βροχη, μα τι βροχη! Τοτε ειχαμε ακομα την τεντα απο το καραβοπανο να σκεπαζει τη βεραντα, αναρωτιεμαι τι να εχει απογινει εκεινη η τεντα. Η τεντα οσο πηγαινε μαζευε νερο και λυγιζε, λυγιζε.. και ξαφνικα αρχιζει απο το κεντρο της τεντας να τρεχει το νερο σα βρυση πανω στη βεραντα. Δεν ειχα ξαναδει ποτε κατι τετοιο, νομιζα οτι η τεντα θα συγκρατουσε, θα προστατευε τα παντα. Ειχα μεινει μαγεμενη να κοιταζω το νερο που ετρεχε και να συνειδητοποιω για πρωτη φορα τη μυρωδια της βροχης. κι αυτη η αισθηση μενει ακομα, παντα συνοδευει αυτη τη μυρωδια.

Black tulips

Published 11 by yvris

Λενε οτι ματια που δε βλεπονται γρηγορα λησμονιουνται, οτι οσο πιο πολυ καιρο περνας μακρια απο καποιον, τοσο σιγα σιγα τον ξεχνας.

Τοτε μπορει να μου εξηγησει καποιος πως ειναι δυνατον εμενα να μου λειπεις ολο και περισσοτερο;!

Οσο καιρο κανουμε να μιλησουμε, οσο περναει καιρος χωρις να σε δω, αντι να σε ξεχναω και να σε βγαζω απο τη ζωη μου, αντι να ξεθωριαζεις μεσα μου, τοσο πιο εντονη γινεται η επιθυμια μου να ξαναβρεθουμε, να σε αγγιξω, να σε δω! Αλλες φορες με τη μορφη της νοσταλγιας για τις μερες που περνουσαμε μαζι ενω αλλες σαν oνειροποληση για τις καινουργιες στιγμες που θα ζησουμε μαζι στο μελλον..

Πριν μερικες μερες τσακωθηκε η Γ. με τον Μ., το ζευγαρι αυτο που το πρωτο τους ραντεβου κρατησε 5 μερες. Και ο τσακωμος τους μου θυμισε τους ηλιθιους τσακωμους εγωισμου που ειχαμε στις αρχες μας. Δεν περιμενα ποτε οτι θα το ζουσα αυτο τοσο εντονα, τον τσακωμο ενος αλλου, οτι θα μου δημιουργουσε τοσο δυνατα συναισθηματα! Οτι θα πονουσα τοσο πολυ, με την αδυναμια τους να το χειριστουν και με την σφοδρη μου επιθυμια να τους βοηθησω να το ξεπερασουν, αφου εγω ξερω! Ξερω πως ειναι να αγαπιεσαι τοσο δυνατα και ομως να αναλωνεσαι σε καβγαδες επιβεβαιωσης. Για δυο μερες δεν περπατουσα, μαλλον πετουσα, ή ακομα καλυτερα αιωρουμουν σαν πνευμα σε αυτον τον κοσμο ενω το μυαλο, η καρδια και ολο μου το ειναι βρισκονταν 4 χρονια πισω, σε εκεινες τις μερες που πρωτογνωριστηκαμε. Που δεν ειχαμε καταλαβει ακομα ο ενας για τον αλλο οτι ειναι φιλος και οχι εχθρος η αντιπαλος. Που προσπαθουσαμε και οι δυο μεσα στην ελξη μας και το φοβο μας για απορριψη να κανουμε επιθεση, την καλυτερη αμυνα, για να μην αφησουμε τον αλλο να δει τα σημεια μας που θεωρουσαμε αδυναμα. Προβολες των δικων μας ανασφαλειων πανω στον αλλο, λες και ηταν καθρεφτης.. Εσυ φοβοσουν οτι ησουν ανεπαρκης, οτι δεν μπορουσες να σχετιστεις με μια γυναικα. Εγω φοβομουν οτι θα με βρεις ασχετη και αδαη σε πολλα θεματα, οτι θα με θεωρησεις ηλιθια και οτι δε θα μπορω να εξαπτω το ενδιαφερον σου, οτι θα με βαρεθεις και φυγεις. Με αποτελεσμα εσυ να με διωχνεις ενω εγω να προσπαθω να υποβιβαζω τις γνωσεις και τις αποψεις σου, χτυπωντας ετσι στο μονο σημειο που νομιζες οτι ειχες, κανοντας σε να με διωχνεις ακομα περισσοτερο. Κοκορομαχιες. Κι ομως μια ελξη να μας τραβαει τον ενα πανω στον αλλο σα μαγνητες. Ηταν δυνατον να κρατησει αυτο για πολυ;

Κι ομως το ξεπερασαμε, αγαπη μου, ενα βραδυ σε ενα παγκακι, που ανοιξαμε τις καρδιες μας, ευθραυστες σαν κρυσταλλα, ο ενας στον αλλο και ξεγυμνωσαμε τους φοβους μας μιλωντας με ειλικρινια. Που αναγνωρισαμε στο προσωπο του αλλου το συμμαχο, που νιωσαμε ανακουφιση κι ενα καινουργιο δεσιμο καθως μοιραστηκαμε τους φοβους μας και που διστακτικα ενωσαμε τα χειλη μας σε ενα καινουργιο φιλι. Και που δωσαμε, εμπιστευτηκαμε τα κρυσταλλακια αυτα ο ενας στα χερια του αλλου, τα κρατησαμε και τα ζεσταναμε στην αγκαλια μας με προσοχη να μη σπασουν. Για τους επομενους μηνες.

Για τους επομενους μηνες συγκατοικησαμε. Στο σπιτι σου και στο δικο μου. Κοιμομασταν μαζι, ξυπνουσαμε μαζι, βαλαμε τις αλυσιδες στο αμαξι μου για να παμε να παιξουμε χιονοπολεμο μαζι. Μοιραστηκαμε τις στιγμες μαζι, τον ερωτα, τη χαρα μαζι, το γελιο και τα ανεκδοτα και τα κομικς μαζι, τη χαλαρωση μαζι, τις νεες γνωσεις κι εμπνευσεις μας μαζι, τις γαμημενες φρικες μας και τα αγχη μας μαζι! Τις δημιουργιες μας γαμωτη μου μαζι, ξερεις τι εμπνευση ησουν (και εισαι!) για μενα; Ξυπνουσαμε μαζι και πηγαιναμε στο στουντιο μαζι για να παιξουμε μουσικη μαζι. Κι ομως δεν πνιγαμε ποτε ο ενας τον αλλο, δεν ασφυκτιουσαμε απο την παρουσια του γιατι ειχαμε τη ζωη μας, τις ενασχολησεις μας και το χρονο για τον εαυτο μας. Ακομα και τις μερες που δεν τις περνουσαμε μαζι ομως, ημασταν μαζι, οπως εισαι μαζι μου και τωρα.

Ειναι αστειο γιατι τοτε που ζουσα τις υπεροχοτερες στιγμες μαζι σου σκεφτομουν κι εγραφα σ’αυτο το μπλογκ για καποιον αλλο και δε μου περασε ποτε απο το μυαλο οτι θα μπορουσα να γραψω κατι σε σενα, ισως γιατι παντα τα λεγαμε ολα ακομα και χωρις να μιλαμε. Κι ομως να τωρα που γραφω κατι για σενα, σε σενα που πιστευα οτι δε θα γραψω ποτε! Δεν ηξερα τοτε ποσο και αν σε πονουσα, κι αν αυτο ειχε να κανει με μενα η με σενα, ησουν βλεπεις παντα τοσο δυνατος μεσα στα μπερδεματα σου. Αλλα δεν ξερω αν θα ξερεις ποτε, η αν θα ξεχασεις, ποσο με αλλαξες. Και ποσο εισαι μεσα μου. Δεν ειναι μονο οι γνωσεις που απεκτησα κοντα σου και οι καινουργιες συνηθειες που μου κολλησες γιατι μου αρεσαν. Ειναι οι συζητησεις μας με την εγκεφαλικη επικοινωνια σε αλλο επιπεδο. Ειναι ο τροπος που μου εμαθες πολλες φορες να σκεφτομαι. Να αναζηταω την πηγη και να κοιταζω τη μεθοδολογια. Και καθε φορα που βλεπω τον κοσμο μεσα απο το νεο αυτο μου βλεμμα νιωθω την παρουσια σου εκει. Μεσα μου.

Και καταλαβαινω και βιωνω εντονα, οσο πιο βαθια και εντονα γινεται, αυτο που λενε «εισαι κομματι μου».

Το δευτερο βραδυ με βρηκε εξω απο το σπιτι του Μ., να τον κοιταζω απο το παραθυρο του και να νιωθω την επιθυμια να τον βρω, να τον παρω αγκαλια και να του εξηγησω πως ειναι τα πραγματα, πως τα βλεπει αυτη απο την πλευρα της και ποια ειναι τα λαθη που κανει αυτος. Να του εξηγησω οτι τον αγαπαει οπως ειναι και γι αυτο που ειναι, και οτι δε χρειαζεται να της αποδειξει τιποτα, ποσο μαλλον με τον τροπο που προσπαθει να το κανει. Να τη δει σαν το συμμαχο που θα παρει απο το χερι και θα αντιμετωπιζουν τη ζωη μαζι και οχι σαν τον αντιπαλο που θα τον κρινει. Οτι δεν τον βρισκει ανεπαρκη.

Ομως δεν εκανα τιποτα. Δεν νομιζω οτι θα εκτιμουσε η Γ. το να ανακατευτω στον καβγα τους. Δεν ξερω αν θα το εκτιμουσε και ο Μ. οτι εκεινη μου τα εχει πει, ουτε και νομιζω να με θεωρουσε αντικειμενικο παρατηρητη εφοσον ειμαι φιλη της. Εμεινα λοιπον να τον κοιταζω για λιγο ακομα απο το δρομο, βλεποντας τον απο το παραθυρο του να καθεται μπροστα στον υπολογιστη, προφανως περιμενοντας μηνυμα της..

Δεν ξερω αν αυτο που αναπολω ειναι αυτο που ειμαι εγω οταν ειμαι διπλα σου, η αν απλα θελω να ξαναζησω εκεινες τις μερες.. Ξερω ομως οτι μου λειπεις εσυ. Και ξερω οτι αν βρεθουμε εχουμε ακομα εκεινη την επικοινωνια. Και ξερω οτι σ’αγαπω. Και οτι μ’αγαπας κι εσυ.

Sτις καινουργιες στιγμες, λοιπον, που μας περιμενουν μαζι!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.