Οποτε τα κοκορετσια στο Φινο, τα κρασια στο μουχαμπετι, οι ζεστες σοκολατες με παρεα στην Καμαρα, τα μεζεδακια στην Αθωνος, οι κρεπες στη Ναυαρινου, οι νυχτερινες βολτες στην παραλια, τα τσουρεκια στην Αριστοτελους και οι σοκολατοπιτες, τα ροκαδικα και τα χωμενα τζαζομαγαζακια οχι τελος. Αλλα απο την επομενη φορα ως φιλοξενουμενη, οχι σπιτι μου. Αλλη κατασταση.

Ειναι ο καιρος και οι μυρωδιες οπως την τελευταια φορα που εζησα εδω τον ερωτα, και μου σκανε φλασιες απο τοτε. Παντα ο ερωτας αφηνει το σημαδι του σε ενα μερος, και μετα δεν μπορεις να το δεις οπως πριν. Και ηταν δυνατος ερωτας, κι ας μην του φερθηκα καλα. Για μενα η Σαλονικη θα ειναι παντα το μερος που εζησα τον ερωτα. Και με την ιδια την πολη. Και τοτε μυριζε τσιγαρο και καυσαεριο και θεσσαλονικιλα, αλλα τελειως αλλο σκηνικο απο την Αθηνα, αλλη αισθηση και αλλη ατμοσφαιρα για να ανθισει ερωτας εδω..

Σημερα πηγα και στο σουπερ μαρκετ για να αγορασω πραγματα για το πακεταρισμα και μου σκασανε δυο ειδων φλασιες ταυτοχρονα, μια απο τα ελληνικα προϊοντα στο σουπερ μαρκετ που εχω καιρο να δω ως φοντο και επιλογες, και μια απο τις φορες που πηγαιναμε στο σουπερ μαρκετ παρεα. Ειχαμε σταμπαρει τις δικες μας στανταρ μαρκες και τα δικα μας στανταρ προϊοντα με τα οποια καναμε τα δικα μας στανταρ φαγητα που τα καναμε μονο εμεις και ηταν τα δικα μας, και ειχαμε τις δικες μας τσαντες, τις δικες μας διαδρομες και τον δικο μας τροπο που καναμε τα ψωνια, αγαπη μου… Ηταν τοσο εντονη η αναμνηση που με πηραν τα δακρυα. Παει και αυτο. Η κοινη μας ζωη και οι συνηθειες σε πρωτο πληθυντικο..

Το τελος μιας εποχης, λοιπον.

Η αρχη μιας αλλης.

Καλος πολιτης, φανταρακι μου <3

2 χρονια στο εξωτερικο σημαινει μια τελειως διαφορετικη ζωη εκει. Δεν ειναι διακοπες. Αλλοι φιλοι, αλλη καθημερινοτητα, αλλα στανταρ μπαρακια που πηγαινεις ξερω γω, αλλη δουλεια, αλλες σχεσεις, αλλη μπαντα. Και τωρα ολα αυτα τα αφηνεις πισω και αποτελουν πλεον παρελθον και οχι καθημερινοτητα. Και αυτο σημαινει οτι πρεπει να φτιαξεις καινουργια καθημερινοτητα. Απο την αρχη. Αλλα μαθηματα, αλλα μερη, αλλοι ανθρωποι, αλλες συνηθειες.

Και οι 2 μηνες στην Ινδια που παρεμβληθηκαν. Εφτιαξα αλλη ρουτινα εδω, καθε μερα στη δουλεια, με συγκεκριμενους συναδελφους που για 2 μηνες ηταν η οικογενεια μου και τωρα θα ειναι απλα μια επαφη στο φεησμπουκ. Εμαθα καλα την πολη και πως να κυκλοφορω και σε ποια μερη να πηγαινω, εμαθα πως να κανω το μαθημα καλα και να κυλαει με τα απειθαρχα αλλα γλυκυτατα ινδακια. Και πανω που εχτισα τη ρουτινα μου, προσαρμοστηκα, συνηθισα και γουσταρα κιολας, να με παλι στο δρομο.. Μου φαινεται οτι ειμαι rolling stone τελικα. Αραγε αυτη τη φορα θα ριζωσω;

Προς το παρον, πολλα σχεδια. Για τα υπεροχα πραγματα που με περιμενουν δε με περιμενουν αλλα θα φτιαξω εκει. Τα νεα μαθηματα που θα παρακολουθησω, την παλια μου μπαντα, τη νεα μου μπαντα, την αγγειοπλαστικη, τη διευθυνση χορωδιας, την κιθαρα, τη στιχουργικη. Τη δυνατοτητα επιτελους να πηγαινω θεατρο!! Τους παλιους φιλους που θα ξαναβρω (καποιους μετα απο πολλα χρονια καθοτι ξενιτεμενοι κι εκεινοι) και που ευτυχως οι περισσοτεροι σημαντικοι (Δ, Ν, Β, Α, Κ) εχουν μεινει στην Αθηνα, σε μια φαση που ολος ο κοσμος φευγει.

Και απο το Αμστερνταμ; τι παιρνω μαζι μου; τι κραταω, περα απο τις αναμνησεις; Κραταω δυο καινουργιες δυνατες φιλιες που οπως δειχνουν τα πραγματα ηρθαν για να μεινουν. Κραταω μια δουλεια που θα μου δινει ενα καλο (για τα ελληνικα δεδομενα) μισθο εξ αποστασεως σε μια εποχη που ειναι πολυ δυσκολο να βρεις κατι στη χωρα μου. (Βασικα και γαμω τις φασεις αυτη η δουλεια). Και κραταω και μια σχεση, εξ αποστασεως πλεον. Αναρωτιεμαι ποσο θα κρατησει αυτο. Οσες φορες κρατησα εξ αποστασεως σχεση (εννοωντας στο εξωτερικο, οχι Αθηνα-Λαμια) η αληθεια ειναι οτι το μετανιωσα. Και τις 2 φορες. Αλλα τωρα υπαρχει ενα μπακγκραουντ 2 χρονων. Αλλα δεν ειναι η αποσταση που με τρομαζει τοσο οσο ο εαυτος μου. Δεν ειναι οτι θα θελω να κανω κατι με αλλους αντρες σωνει και ντε. Αυτο που θελω ειναι η ελευθερια να μπορω να το κανω, και κακα τα ψεματα οσο ανοιχτη και να ναι η σχεση σου την ελευθερια του single δεν την εχεις. Γι’αυτο και μετανιωνω την τελευταια εξ αποστασεως σχεση, περαν του οτι ο τυπος ηταν εγωισταρος μαλακας. Γιατι θα ηταν πολυ καλυτερο για μενα να ειχα 2 μηνες ελευθερη στο Αμστερνταμ στις αρχες – στην τελικη τι κερδισα και απο αυτη τη σχεση; Γενικα θα ηταν πολυ καλο να μαθω να χωριζω, εχω δωσει αρκετη απο τη ζωη μου σε αλλους αντι να την κραταω για μενα.. Γι’αυτο τωρα ερχομαι Ελλαδα αντι να παω Λονδινο με τον B.

Και τωρα πρεπει να φτιαξω ολακερο προγραμμα παλι απο την αρχη. Δευτερα αυτο, Τριτη αυτο, Τεταρτη το αλλο και παει λεγοντας. Η καθημερινοτητα μου καινουργια. Δε θα ξυπναω το πρωι μαζι με τον Β. τρωγοντας πρωινο στριμωχτα στο μικρο τραπεζακι αλλα μονη μου με το λαπτοπ μου, και το μεσημερι δε θα μαγειρευουμε μαζι ουτε θα τρωει τις εκαστοτε μαγειρικες μου εμπνευσεις τις οποιες παντα γουσταρε στο τελος. Τωρα θα μαγειρευει η γιαγια μου και οποτε μαγειρευω εγω θα εχουμε ελληνικο φαϊ γιατι κατι ταιλανδεζικα και κατι ινδικα που καναμε ο πατερας μου δεν τα γουσταρει. Νεα settings στον υπολογιστη, να δειχνει ωρα Ελλαδας και ωρα Λονδινου.. Τωρα δε θα πηγαινω με το ποδηλατο παντου αλλα μονο ως το κεντρο και απο κει και περα με αμαξι, που πλεον δεν εχω. Και θα συχναζω σε αλλα μερη, τα οποια δεν ξερω αν ειναι οπως τα αφησα.. Γιατι κακα τα ψεματα, τις πρωτες φορες που κατεβαινα Αθηνα ενιωθα λες και ειναι το σπιτι μου και στο Αμστερνταμ εκανα διακοπες, τωρα πια νιωθω σαν να κανω διακοπες στην Αθηνα.

Και το σπιτι μου που ειναι; Δεν ξερω. Αυτη τη στιγμη δεν ειναι πουθενα. Και μ’αρεσει.

Σχεδια, σχεδια, πολλα σχεδια, αραγε μου θα πετυχουν; Λιγο excitement και λιγο φοβο. Αυτο σημαινει οτι ειμαι ετοιμη να απογειωθω!

Αραγε εκανα καλα που αφησα το Αμστερνταμ; Ο χρονος θα δειξει. Ετσι κι αλλιως με το ενα ποδι εξω ειμαι παλι…

ps. Μαλακα ξερεις τι φαϊ μας σερβιρισαν στο αεροπλανο ρε; Αρνακι κατσαρολας με πατατες και φασκομηλο ρε..! Πω πω τελειως ελληνικη γευση, κι ας μην ειναι ελληνικη η εταιρια. Μου θυμισε τις διακοπες στο Πηλιο το 2006.. και το γεγονος οτι το Πηλιο και τα Μετεωρα αποτελουν ξανα πιθανους προορισμους, αν δε θελω να παω στο χωριο. Διοτι πλεον θα ειναι διπλα! (αν και δεν εχω καποιον να το μοιραστω..) Και στο δρομο πλεον θα ακουω ελληνικα! Ερχομαι, ρε!!!

Η Ινδια:

H κινηση στους δρομους της Ινδιας:

Oι συγκατοικοι / συναδελφοι μου:

Τα παιδακια με τα οποια δουλευω:

Το internet στην Ινδια:

… και το ταξιδι που εχω μπροστα μου:

Hope you enjoyed! Αντε με το καλο και στα δικα σου!

Για παραδειγμα τις δυναμικες μεταξυ ανδρων και γυναικων, ακομα και αν καποιος απο τους δυο (ή και οι δυο) ειναι γκέι! Ο ελβετος φιλος μας εκει ειναι γκέι οσο δεν παει παραπανω και η φιλεναδα μου ειναι σε φαση που ψαχνεται με τον προσανατολισμο της, γιατι μεχρι στιγμης οι αντρες δεν τη φτιαχνουν ιδιαιτερα (μπορει να ειναι ομως και λογω απειριας στο σεξ). Παρατηρησα ομως στη Ζυριχη οτι η φιλεναδα μου, το γλυκο μικρο κοριτσακι με το παιδικο προσωπο, ξαφνικα οταν ημασταν με αλλους αντρες μεταμορφωνοταν σε μια γυναικα με τα ολα της που φλερταρε και προσπαθουσε να με “παραγκωνισει”! καλα εμενα σκασιλα μου, γκομενω εχω, δεν πηγα για να βρω. Αλλα μου εκανε εντυπωση που αντι να προσπαθησει να με βαλει σε μια παρεα που εκεινη ηδη ηξερε, προσπαθουσε να γινει το κεντρο της προσοχης. Στο μεταξυ μιλαμε για μια κοπελα με την οποια εχω συγκατοικησει και εχουμε πολλες φορες να βρεθει σε μια παρεα με αντρες μαζι, τους οποιους ομως ηδη γνωριζαμε. Και παντα ηταν λιγο ντροπαλη, λιγο καθοταν στην ακρη και απεφευγε τα “φλας”. Αλλα πες παει στο διαολο που μεταμορφωνοταν με τους αλλους. Αυτο το πραμα που γινοταν η ανταγωνιστικη γυναικα ακομα και οταν ημασταν μονες μας με τον γκέι πού το πας; Δηλαδη ακομα και καποιος που νομιζεις οτι γνωριζεις απο την καλη και απο την αναποδη, και οτι ειναι το γλυκο κοριτσακι, η μικρη σου αδερφη, μπορει σε διαφορετικο setting με διαφορετικους ανθρωπους και διαφορετικους “στοχους” να γινει ξαφνικα τελειως αλλος ανθρωπος.

Ενα αλλο πραγμα που παρατηρησα στη Ζυριχη, ή μαλλον επιβεβαιωσα, ειναι οτι η (σωματικη) ελξη ξεκιναει τελικα απο εγκεφαλικες καταστασεις και απο συναισθηματα.. Ηταν πρωτογνωρο και πανεμορφο το να αισθανομαι ελξη, να θελω να αγκαλιασω και να φιλησω, ενα αγορι που σεξουαλικα δε θα γινοταν κουκου (αφου ειπαμε δε γουσταρει γυναικες) και να νιωθω την ιδια ελξη απο την πλευρα του παρολα αυτα! Επειδη αισθανομασταν τοσο κοντα. Ωραιο πραμα αυτη η ελξη. Ερχεται σαν αυρα με μαγικη χρυσοσκονη και αγκαλιαζει απο τους ωμους τα δυο (τρια, τεσσερα..) ατομα που την αισθανονται, που μονο αυτα τη βλεπουν, μονο αυτα νιωθουν οτι ειναι εκει, και τους ενωνει σε ενα συμπλεγμα που μονο αυτα γνωριζουν οτι ειναι μερος του. Και ας μην εκφραστει με λογια. Απεραντη τρυφεροτητα εκεινες τις μερες, μεταξυ των τριων μας. Ανετα γινοταν ενα σκηνικουλι μεταξυ μας, οχι για την καβλα. Για την ανταλλαγη ενεργειας.

Συνεχιζω με αλλες δυναμικες. Αυτές που σε κανουν να γουσταρεις ενιοτε το γκομενο της κολλητης σου. Οχι γιατι εισαι κακια και θες να της τον φας. Αλλα γιατι μεσα απο τις τοσες περιγραφες της και τον θαυμασμο της για αυτον και τα τρυφερα σκηνικα τους που σου διηγειται σε κανει να τον βλεπεις με τα δικα της ματια… οποτε λογικο να τον αισθανεσαι πιο κοντα σου απ’ο,τι πραγματικα ειναι. Τον ξερεις αλλωστε πλεον πολυ καλα, μεσα εξω, ισως και καλυτερα απ’ο,τι ξερει ο ιδιος τον εαυτο του (οσο να ναι οι γυναικες εχουμε περισσοτερο insight και empathy απο τους αντρες, συνηθως). Ειναι ο ιδιος μηχανισμος που σε κανει, οταν αυτη τελικα τον διαολοστειλει, να τον βλεπεις πλεον σαν το μαλακα που απογοητευσε την κολλητη σου και να σου κανει κι εσενα οτι δεν ειναι αρκετος σαν αντρας. Και χανεις το ενδιαφερον σου στο ατομο, ακομα και αν ηταν γαματος και θα κανατε γαμω τις παρεες. Ενω αν πραγματικα τον γουσταρες θα ησουν σε φαση “α ειναι ελευθερος τωρα, παμε”. Πως διαολο το λενε οι ψυχολογοι αυτο; Προβολη; Μεταβιβαση; Whatever.

Και εννοειται το γνωστο παλιο σκαλωμα που τρως οταν μαθεις οτι ο πρωην σου εχει καινουργια γκομενα. (Γρ. αυτο δεν παει σε σενα, στα @@ μου. Αυτο που παει για σενα ειναι ενα αλλο ποστ με τιτλο Walking past the Abbey Road λιγο παρακατω, ψαξε το μια που εκανες τη βολτα απο δω. Κι επισης μια κατηγορια στο ποστ “Ανθρωποι και ανθρωποι”, την ενεπνευσες εσυ). Ακομα κι αν εστειλες εσυ τον πρωην, ακομα κι αν δεν ησουν ποτε ερωτευμενη μαζι του, καπου σου χτυπαει ενα καμπανακι, no? Σε φαση “αραγε ειναι αυτη καλυτερη απο μενα;” (που δεν ειναι), σε φαση “ελα μωρε απο απελπισια την εχει” ή “σιγα μην ειναι μαζι της οπως ηταν μαζι μου” (που ενιοτε οντως δεν ειναι). Δε γινεται ομως με ολους τους πρωην! Αλλα δεν εχω καταφερει ακομα να βρω το pattern: ολους τους πρωην μου εν γενει τους εχω “στειλει” εγω (εμενα δε με χωριζουν.. ή τους χωριζω ή δε μου καθονται, για να μην πειτε οτι τρωω σκαλωμα λογω της χυλοπιτας), και εχω φαει το σκαλωμα και με καποιους που ημουν τρελα ερωτευμενη (και αντιστοιχα με αλλους που ημουν ερωτευμενη δεν το φαγα), και με καποιους που δεν ημουν ποτε (και αντιστοιχα για αλλους αδιαφορησα). Ελα μωρε ιδιοκτησιακα καταλοιπα ειναι αυτα, στο μυαλο μου οποιος θελει μπορει να ειναι με οποιον θελει ακομα κι αν εχει αλλη σχεση, αλλα αν μπορει κανεις να μου εξηγησει γιατι με συγκεκριμενους πρωην θα με ενδιεφερε, ευχαριστω.

Τελευταιο ειναι ενα πιο εσωτερικο dynamic, δεν αφορα τοσο σε μια σχεση οσο σε ενα ατομο. Ειναι αυτη η δυναμη επιβιωσης που εχει καποιος μεσα του που δεν την ξερει αλλα ξαφνικα βρισκει τροπους να αναδυεται οταν τα πραγματα γυρω του πανε σκατα. Αυτο παει στη μικρη μου αδερφη. Λιγους ανθρωπους εχω συναντησει με σκεπτικο και αυταρκεια σαν τη δικη της, 22 χρονων και αποφασισμενη να μην τρωει λεφτα απο τους δικους της πια. Αλλα να μη βρισκει δουλεια στο αντικειμενο της, και να πιανει δουλειες της πουτσας για να μην ειναι εξαρτωμενη, τρεις δουλειες, και να ξερει ολες τις τρυπες του συστηματος υπερ της, και να εχει δικτυωθει παντου. Το μικρο γλυκο κοριτσακι, να παιζει τους παντες και τα παντα στα δαχτυλα της, κι ας επεφτε ξερη στο κρεβατι το βραδυ απο την κουραση.

Κλεινω με το “περιστατικο” που με εκανε να ανασυρω απο το μυαλο μου το ποστ. Εδω προσεξτε δυναμικες:

Τα προσωπα της ιστοριας: Ο πρωην 1, ο πρωην 2 και η πρωην κολλητη (ναι δυναμικη 1: ειναι ολοι πρωην). Η πρωτη εχει γραψει ενα στατους στο φεησμπουκ και οι αλλοι δυο απο κατω εχουν σχολιασει. Εγω το διαβαζω και γελαω.

Το μπακγκραουντ τωρα.

Πρωην 1: Ο λεγομενος τοξικος πρωην. Οχι επειδη ειναι αυτος στον οποιο ξαναγυρναω αλλα επειδη οσο ειχαμε τη σχεση ηταν τοξικη. Ο πρωην με τον οποιο χωριζαμε μετα απο επικους καβγαδες για να τα ξαναβρουμε τελειως δραματικα λιγο καιρο μετα, ειχαν πεσει ξυλο, προσβολες, ιστοριες. Δεν υπαρχει εχθρα μεταξυ μας (αλλωστε με παρακαλαγε μεχρι κ 4 χρονια μετα το χωρισμο να τα ξαναβρουμε). Αλλα πολυ ευχαριστως δε θα ηθελα να διασταυρωθω μαζι του για κανενα λογο ΠΟΤΕ πια. (Με αυτον δεν ειμαστε friends στο ρουφιανο ενω με τα αλλα δυο προσωπα ειμαστε, ο θεος να μας κανει).

Πρωην 2: Με αυτον η σχεση ηταν σουπερ και ο χωρισμος φιλικος, αλλα μετα το χωρισμο εκανε κατι καφριλες και με απογοητευσε τελειως σαν αντρας, οποτε δε χανουμε και τιποτα. Θεωρητικα μιλαμε αλλα στην πραξη δε συμβαινει.

Πρωην κολλητη: Φιλες παιδιοθεν, προ μερικων ετων ριξαμε εναν ωραιοτατα καβγα και “χωρισαμε” λογω σημαντικων διαφορων στη νοοτροπια. Αυτη ειναι της φασης Μυκονος και τι ρουχα φορας, εγω σορι αλλα κοιταζω λιγο λιγοτερο επιφανειακα πραγματα οταν επιλεγω τις παρεες μου.

Ποια ειναι τωρα η πλακα;

Καταρχας η πρωην κολλητη δεν χωνευοταν ουτε με τον πρωην 1 (αυτος γενικα της την επεφτε οσο τα ειχε μαζι μου – ειπαμε ντε τοξικος – αυτη τον ειχε απορριψει 100 φορες γιατι της εκανε πολυ φλωρος και οταν η σχεση μου μαζι του χειροτερεψε – ναι της την επεφτε και στις “καλες” μας μερες – ως κολλητη μου αλλα και ως λογικος ανθρωπος δεν τον πηγαινε γιατι εβλεπε οτι ηταν ψυχοπαθης) αλλα ουτε και με τον πρωην δυο (γιατι αυτη τοτε εκανε διαφορες ιστοριουλες τυπου να παιρνει ecstasy και να φασωνεται με οποιον να ναι στα κλαμπακια, μην κοιτατε που τωρα μας το παιζει κυριλε καλο κοριτσι και “εγω δεν ξερω για τι πραγμα μιλας”, και αυτος οπως ηταν λογικο την εκραζε ως επιφανειακη, κι εγω επειδη δεν ημουν και ιδιαιτερα εξυπνη ελεγα στον καθενα τι ελεγε ο αλλος για αυτον με αποτελεσμα να αλληλοθαβονται και να μην πηγαινονται). Αλλα παρολα αυτα ειναι φιλαρακια στο φεησμπουκ. Τι ωραια που μας φερνει κοντα!

Κατα δευτερον, αν και υποτιθεται οτι τα ειχαμε ξαναβρει μετα τον τσακωμο, παρολο που δεν ξαναγιναμε ποτε κολλητες, η ρουφιανα σβηνει τα σχολια που της αφηνω (γιατι τι;) αλλα εχει κολλητηλικια με τους πρωην μου, με τον εναν εκ των οποιων κανουν και πριβε συζητησεις και εχει παει και στην καφετερια του (αφου τωρα ειναι “επιτυχημενος επιχειρηματιας”) ενω εγω δεν τον εχω καν friend, ενω με τον αλλο αλληλοευχονται και χρονια πολλα σε γιορτες και γενεθλια, ενω ουτε για το τυπικο της υποθεσης δε μου εχουν ευχηθει εμενα!

Κατα τριτον, ο πρωην 1 και ο πρωην 2 μισιουνταν θανασιμα. Ο μεν 1 μισουσε τον 2 γιατι θεωρουσε οτι με ειχε κλεψει απο αυτον. Ασχετο που ειχαμε χωρισει 6 μηνες πριν τα φτιαξω εγω με τον 2. Ειπαμε, ψυχοπαθεια. Σε σημειο που πηγε κι εμαθε κουνγκ φου για να τον σαπισει στο ξυλο – δεν το ειπα εγω, εκεινος το ειπε. Ο δε πρωην 2 δε χωνευε τον πρωην 1 διοτι εκεινος με επαιρνε τηλ κλπ για να τα ξαναβρουμε ενω ημουν ηδη με τον 2. Και γιατι ηξερε τι ειχα περασει με το μαλακα.

Αναρωτιεμαι αν τωρα που εκαναν και οι δυο σχολιακια στο ιδιο στατους της πρωην κολλητης συνειδητοποιησαν ποιος ειναι ποιος κλπ. Με τρωει το χερι μου να παω να αφησω σχολιακι, αλλα προς το παρον κρατιεμαι. Οχι για καναν αλλο λογο, επειδη ειναι και στον τοιχο της μαλακως και μη νομιζει οτι ασχολουμαι μαζι της (αλλα εγω φταιω που μου το πεταξε στο feed ο ρουφιανος;) Ωρες ωρες σκεφτομαι να τη σβησω να μην τη βλεπω και χαλιεμαι αλλα την κραταω λογω περιεργειας.

Ωραιο πραγμα το φεησμπουκ. Μας φερνει ολους πιο κοντα.

Ειμαι στο αεροπλανο για Ινδια και ακουω την Ανοιξη απο τις 4 εποχες του Vivaldi. Ακομα ουσιαστικα δεν το εχω συνειδητοποιησει το οτι αυριο (τι αυριο, αποψε..) δε θα ειμαι στο Αμστερνταμ αλλα σε ενα αχανες, αγνωστο μερος οπου ΟΛΟΙ θα μιλανε με τη γλυκουλα προφορα του J και της S, οτι δε θα ξυπνησω με τον Β στο πλευρο μου, οτι δε θα μπορω να παω για καφε με τη G και οτι η προηγουμενη ζωη μου ΤΕΛΟΣ!

Και θελω εδω και καιρο να γραψω για τα dynamics, τον τροπο που αλλαζουν τα συναισθηματα σου, οταν προκειται (παλι) να αφησεις ενα μερος.

Πριν μερικους μηνες δεν ηξερα τι ηθελα να ειναι το επομενο βημα. Εχω βεβαια την ευκαιρια της Αμερικης, τωρα που το πανεπιστημιο με εχει παρει, αλλα τα λεφτα ειναι παρα πολλα για να παω, ακομα και που εχω γαμηθει στη δουλεια τους τελευταιους μηνες. Ομως, το να διαβαζω τα νεα στην Ελλαδα και να βαζω τα κλαματα, δεν ειναι κατι που “πρεπει” να συμβαινει και “πρεπει” να πιεσω τον εαυτο μου να το “ξεπερασει”. Κι ετσι, αποφασισα οτι θελω να γυρισω πισω. Για την ωρα τουλαχιστον.

Το ολο θεμα ξεκιναει απο τη στιγμη που το αποφασισα και μετα. Ξαφνικα τα παντα εδω, τα οποια πριν δεν τα προσεχα ισως (καλα, οχι ολα) αρχισαν να “μου λειπουν”. (Παρενθεση εδω: Διαβασα τις προαλλες στο μπλογκ του Fabio μια πολυ ωραια φραση: να κρατας μονιμα μαζι σου την αισθηση του “τουριστα”, ακομα και αν μενεις μονιμα σε ενα μερος να νιωθεις οτι το βλεπεις πρωτη φορα και να συνεχιζεις να το ανακαλυπτεις. Νομιζω πως αυτο εχω κανει με το Αμστερνταμ. Η παραγραφο απο δω και περα να διαβαστει απο κει που αποκοπηκε, σαν να μην υπηρχε παρενθεση ). Φταιει βεβαια και οτι μας εκανε αυτον τον καταπληκτικο καιρο μεχρι τον Ιουνιο, και ηταν τοσο ομορφα οπου πραγματικα δεν ηθελα να φυγω αλλα να ειμαι εδω καθε μερα, να βγαινω εξω για πικνικ στο παρκο και βολτα στα καναλια, να κοιταζω τη φεγγαραδα και να κανω βραδινους περιπατους στην ησυχια η στα μπαρακια για κανα τζαμαρισμα.

Και πραγματι. Γιατι να θελει κανεις να γυρισει σε μια χωρα που τα επομενα χρονια θα παει κατα διαολου, σε μια χωρα που η ιδια διωχνει τα παιδια της, και να παιρνει 590 ευρω το μηνα ανασφαλιστος και με απληρωτες υπερωριες, και με τη μονιμη απειλη “εισαι και τυχερος που βρηκες δουλεια”; Οταν εδω ας πουμε μπορεις να παιρνεις ως ανειδικευτος 12,5 ευρω την ωρα, η οταν βρισκεις δουλεια και ο πρωτος σου μισθος ειναι δυομισι χιλιαρικα; (εδω εννοω στο Αμστερνταμ, οχι στο αεροπλανο) (ειδατε τι λεω που δεν το εχω συνειδητοποιησει ακομη;) Με τοσο καλη προνοια για τους ανεργους και τους χαμηλομισθους (καλα ασχετο που τωρα πανε να την αλλαξουν κι εδω). Και με τοσες ομορφιες γυρω σου, και με πραγματα που δουλευουν, και που θες ενα τεταρτο για να πας στη δουλεια σου (οποια και αν ειναι αυτη) και οχι 1 ωρα; Αχ Αμστερνταμ, με τα τυρακια σου…

Αλλα εμενα με τρωει το σαρακι. Ναι, η χωρα μου καταστρεφεται σιγα σιγα και ναι, τα επομενα χρονια θα ειναι δυσκολα για ολους, και δεν ξερω αν θα ευκολεψουν κιολας μετα. Αλλα εγω δεν μπορω να παρατηρω την καταστροφη της χωρας μου σαν απλος θεατης αποξω, οπως κανω τωρα (γιατι καλες οι δρασεις που καναμε εδω αλλα οπως και να το κανεις περιορισμενες). Γιατι με ποναει αυτο. Γιατι εγω ποναω για αυτη την κωλοχωρα. Και κακα τα ψεματα, κατι εθνοαηδιες δε με ενδιεφεραν ποτε, η ιδεα της Ελλαδαρας για μενα δεν υπαρχει, σκασιλα μου και απο το σχολειο ακομα για σημαιες, παρελασεις, εθνικα ιδεωδη. Για μενα Ελλαδα δεν ειναι ουτε μια σημαια ουτε κανενα καθαροαιμο DNA και αηδιες. Για μενα Ελλαδα ειναι οι φιλοι μου, ο τοπος που μεγαλωσα, η οικογενεια μου.. οι παραλιες και τα νησια, η Θεσσαλονικη, και ναι, αυτο ειναι η πατριδα μου (μια απο τις πολλες τελοςπαντων). Και αυτο δεν μπορω να το βλεπω να καταστρεφεται. Ειδικα χωρις να κανω τιποτα. Ναι, μπορει να με θεωρειτε βλαμμενη που γυριζω, αλλα ετσι ειναι.

Βεβαια, αυτο αρχικα δε θα ηταν μερος του ποστ, αφου το ποστ το εχω στο μυαλο μου κανα διμηνο τωρα, αλλα μου προεκυψε σημερα το πρωι χωρις να το περιμενω, και αφου δεν εγραψα πριν φυγω να και η αλλη αποψη. Βεβαια λοιπον ειναι πολυ παραξενο για μενα να παρακολουθω αυτες τις αλλαγες των συναισθηματων που ουτε που ηξερα οτι ειχα. Αρχικα να μου λειπει τραγικα η Ελλαδα και να κλαιω, μετα οταν αποφασισα οτι θα γυρισω ξαφνικα να μου λειπει το Αμστερνταμ, και τωρα τις τελευταιες μερες πριν φυγω ξερετε τι αισθανομουν;

Απολυτως τιποτα. Μεχρι σημερα το πρωι, και σε μεγαλο βαθμο και ολη την ημερα, ειμαι τελειως numb. Ουτε που καταλαβαινω τι τρεχει. Νιωθω λες και αυριο το πρωι θα παρω ενα τηλ τη G και θα παμε για ice coffee. Φταιει σιγουρα και το απιστευτο αγχος με τα εισιτηρια και τις βιζες που δε με αφησε να κατσω καθολου και να συνειδητοποιησω τι γινεται. Και ξαφνικα απο αγχος και numbness ξαφνικα παλι σημερα να παταω κατι ξαφνικα κλαματα που ουτε που ηξερα οτι υπηρχαν εκει. Και μετα πολυ εντονο κλαμα. Και μετα numb παλι.

Επειδη ομως πριν το τελος πως μοιαζει η σιωπη με αγαπη μεγαλη, να τι θα μου λειψει απο το Αμστερνταμ:

Νουμερο 1 και μαλιστα με μπολντ: Οι φιλοι μου. Ισως φταιει η αποσταση απο το σπιτι που δρα σαν καταλυτης στις σχεσεις αφου ειμαστε σε ξενο περιβαλλον, αλλα το εχω ξαναπει οτι εδω γνωρισα καταπληκτικους ανθρωπους. Οχι μονο ξαναβρεθηκα σε αποσταση καφε απο την κολλητη μου, αλλα γνωρισα και καινουργια ατομα, τα οποια μου φερθηκαν αψογα παρολο που δε με ηξεραν πολυ καιρο, με τα οποια τωρα εχω δεθει παρα πολυ. Αποτελουν πλεον την καθημερινοτητα μου και θα ειναι πολυ παραξενο που πλεον δε θα μπορουμε να παμε διπλα για ενα προ η στο μυλο για μια μπυρα σε 5′… Ειμαι ομως τυχερη, γιατι εκανα σχεσεις που τις θεωρω αδελφικες πλεον.

Νουμερο 2 και αυτο επισης με μπολντ, Η μπαντα μου!! Κλασικα, τα πραγματα που μου λειπουν παντα ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις και η μουσικη. Αλλα αυτη η μπαντα μπαινει χαλαρα στις καλυτερες μπαντες που εχω ποτε συνεργαστει, γιατι α) παιζαμε ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ, β) μπορουσαμε και ΤΖΑΜΑΡΑΜΕ, γ) μεσα σε ελαχιστο χρονο βγαλαμε δικα μας κομματια, τα οποια προσωπικα μου αρεσαν κιολας. Ηταν πολυ ομορφο να ειμαι μερος της παραγωγικης διαδικασιας, και απεριγραπτο μετα το να βλεπω το κομματι μου να τραγουδιεται μπροστα σε κοσμο και να αρεσει. Και τα κομματια που εγραφε ο F, μπορει να μην ηταν δικα μου αλλα ειναι αυτη η μοναδικη αισθηση οτι τραγουδας ενα κομματι πρωτος και εισαι το ατομο που θετει τη μελωδια, που αν μετα καποιος αλλος τραγουδησει θα τραγουδησει το μικρο τσαλιμακι που εσυ κανεις με τη φωνη σου σαν τη στανταρ μελωδια.

Σε αυτη την παραγραφο πρεπει να προστεθει και η γαματη μουσικη σκηνη του Αμστερνταμ, η οποια περα του οτι για μενα ειναι μεγαλο σχολειο, εχει τη δυνατοτητα να παιζεις ειδη που μου αρεσουν, τα οποια στην Ελλαδα δεν παιζονται δυστυχως.. Εδω ας πουμε ανετα εβαζα σε ενα σετακι Come together απο Beatles, Money απο Pink Floyd και All along the Watchtower απο Hendrix και εβλεπα απο κατω κοινο να χτυπιεται. Αντε στην Ελλαδα να τα παιξεις αυτα για να δεις τι; τους αλλους απο κατω να στεκονται με το ποτο στο ενα χερι και το τσιγαρο στο αλλο και μετα να σε χειροκροτανε λες και ειναι συναυλια κουαρτετου εγχορδων. Χωρια το τζαμαρισμα και χωρια ολοι οι θεοι φανκομπλουζαδες απο Αμερικη με τους οποιους μοιραστηκα τη σκηνη.

Νουμερο 3, θα μου λειψει πολυ το γεγονος οτι εδω (αντε παλι με το εδω..) τα πραγματα ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ. Οι συγκοινωνιες ειναι σωστες, το περιβαλλον ειναι σωστο, αυτοκινητα και κινηση δεν υπαρχουν, γινεται ανακυκλωση των παντων, βρισκεις γαματα προιοντα δευτερο χερι, και πας και για ενα πικνικ στο παρκο το οποιο υπαρχει και δεν ειναι χωμα με συριγγες και σκατα σκυλων.

Σκατουλες, αυτο που θα μου λειψει πιο πολυ απ’ολα ειναι το να απλωνω το χερι μου και να αγγιζω τον Β διπλα μου, και να χωνω τη μυτη μου στο στερνο του και να νιωθω τα χερια του γυρω μου μεσα στην αγκαλια του, αλλα αυτο δεν ειναι κατι που θα φυγω εγω και θα μεινει στο Αμστερνταμ. Ειναι κατι που επισης φευγει.

Για να λεμε βεβαια τα συκα συκα και τη σκαφη σκαφη, να και κατι που δε θα μου λειψει καθολου: Ο ΚΩΛΟΚΑΙΡΟΣ!

Ειλικρινα, δεν ηταν πραμα αυτο. Αυτος δεν ηταν Ιουλιος και αυτο δεν ειναι Αυγουστος.

Αλλα επειδη τωρα κοιταμε μπροστα και οχι πισω, ερχομαι Αθηνα, που εισαι ασχημη, γκριζα και βρωμικη αλλα εισαι πλανευτρα. Ερχομαι μπαντα μου, ερχομαι αμαξι μου, ερχομαι μπαντα που θα φτιαξω. Ερχομαι βολτες κατω απο την Ακροπολη και μυρωδια απο ανθισμενες νεραντζιες. Ερχομαι φιλαρακια μου! Ερχομαι γαμημενη Αθηναικη σκηνη, ετοιμασου!

Αλλα προς το παρον, ερχομαι Δελχι!!

Εδω και καποιο καιρο εχω σταματησει να βγαινω στο τηλεφωνο, γιατι καθε φορα τσακωνομαστε. Μου λετε οτι ειμαι εδω περα και κανω διακοπες αντι να τελειωνω το μαστερ. Βεβαια, το λετε αυτο γιατι δεν ξερετε, αφου δε σας εχω πει, οτι εγω εδω δουλευω δυο δουλειες αυτη τη στιγμη προκειμενου να βγαινω, και οτι αυτος ειναι ο λογος που δε σας εχω ζητησει λεφτα απο τα Χριστουγεννα (και οχι οτι εχω κανει “καλη διαχειριση”).

Ομως υπαρχουν και καποια αλλα πραγματα που πρεπει να σας πω: Σταματηστε να με κρινετε και να μου τη λετε για το σχολειο!!

Ο καθενας μας εχει μεσα του εναν κριτη που ειναι ο χειροτερος απ’ολους: τον εαυτο του. Ξερω πολυ καλα που εχω αποτυχει και τι ΔΕΝ εχω κανει, δε χρειαζεται να μου το θυμιζετε. Μου το θυμιζει ο εαυτος μου και μαλιστα πολυ καλα. Εσεις ομως δεν ξερετε σε τι πατο εφτασα περυσι, ποσες ωρες περασα κλαιγοντας γιατι ενιωθα οτι ειμαι αποτυχημενη και οτι δεν μπορω να κανω κατι για αυτο, και πως τελικα χρειαστηκε να παω σε ψυχολογο για να ξεκολλησω απο κει, να δω τη ζωη μου πιο ολιστικα και να φτασω τωρα σε αυτη την αντιμετωπιση που εσεις μεσα στην αγνοια σας ονομαζετε “χαλαρη”. Ξεκολληστε! Απο το σχολειο ακομα, εφερνα παντα τους καλυτερους βαθμους, ημουν η πρωτη στην ταξη, για να ακουω παντα τι; “ε, μπορεις και καλυτερα”. Ναι, αλλα δε θελω καλυτερα!! Θελω να κανω πολλα πραγματα απο λιγο και οχι μονο τα μαθηματα μου! Κι απο την αλλη εχω σιχαθει να ακουω αυτο το “μπραβο αγαπη μου” μονο οταν τα πηγαινω καλα στα μαθηματα. Κι εχω φτασει στο σημειο (απο το σχολειο ακομα) να μη θελω να σας λεω ουτε οταν τα παω καλα, για να μην ακουω αυτο το σιχαμενο “μπραβο αγαπη μου. Μπραβο που εισαι καλο στρατιωτακι και κανεις αυτο που πρεπει και αυτο που θελουμε”. (Θα μου πειτε τωρα οτι εγω διαλεξα το μαστερ, αλλα πρωτον ειναι μεγαλη ιστορια το πως και το γιατι, και δευτερον περα απο το μαστερ διαλεξα κι αλλα πραγματα, αλλα… Πηρα ας πουμε πτυχιο μουσικης με αριστα! Ξερει κανεις ποτε εδινα, τι εδινα, ποσα και τι ειδους μαθηματα περιλαμβανει και ποσα χρονια ηταν η φοιτηση; Παρεμπιπτοντως αυτο το πτυχιο ηταν πιο ακριβο απο το μαστερ μου).

Δεν το θελω αυτο το “μπραβο αγαπη μου”. Δε θελω να “με αγαπατε” γιατι τα παω καλα στα μαθηματα. Θελω να με αγαπατε γιατι ειμαι αυτη που ειμαι και γιατι ειμαι και ΓΑΜΩ τα ατομα, ή καθολου. Υπαρχουν κι αλλα πραγματα στη ζωη περα απο το πανεπιστημιο. Και πιστεψτε με, οταν φυγω απο δω δε θα θυμαμαι το 7αρι που πηρα στο Χ μαθημα, ουτε θελω να θυμαμαι τις μερες που τιμωρουσα τον εαυτο μου μεσα στα ψυχολογικα σκατα γιατι πιστευα οτι δε μου αξιζε κατι καλο.

Θα θυμαμαι ομως το βραδυ που τραγουδησα για μια φιλη μου το τραγουδι που εγραψα γι’αυτην και μου ειπε οτι της εδωσα ανατριχιλες για μια ζωη.

Δε χρειαζομαι κανεναν να μου θυμιζει τι ΔΕΝ εχω κανει και τι θα μπορουσα να κανω καλυτερα. Το κανω μονη μου αυτο και πολυ καλα μαλιστα. Αυτο που ολοι χρειαζομαστε ειναι καποιον να μας θυμιζει ποσο γαματοι ειμαστε, οταν ενεργοποιειται ο μηχανισμος μεσα μας που μας κανει να νιωθουμε σκατα. Και να το εννοει. Ευτυχως, εχω αρκετους ανθρωπους γυρω μου που το κανουν αυτο για μενα, κι εγω γι’αυτους. Αν εσεις δεν μπορειτε, καλυτερα να σωπασετε.

ΥΓ: Το γραμμα αυτο δημοσιευεται λιγο ετεροχρονισμενα.. εκτοτε τα πραγματα πανε αρκετα καλυτερα, μεχρι τον επομενο γυρο υποθετω…

Yes, you..! Σε σένα μιλάω! Open your arms, I’m coming home. Και όταν έρθω, θα έρχομαι να σε παίρνω τα βραδιά με το αμάξι για νυχτερινές βόλτες… Και θα αράζουμε σε λοφάκια με θέα στα φώτα της πόλης, και θα ακούμε Beatles, Floyd και ο,τι άλλο θες, μέχρι να μας βρει το ξημέρωμα.

Μου λείπεις.

Σ’ΑΓΑΠΩ

Together we stand, divided we fall…

ΥΓ:  Τι δισκάρα..! Τι κομματάρα..! Τι σολαρα..!

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μιά καταδίκη είναι γραφτή
Κ’ είν’ η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμένη.
Ο νους μου ως ποτέ μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
Ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
Που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.
Για τα αλλού – μη ελπίζεις – Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
Στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γην την χάλασες.

          Ξημερωνει. Εξω ηδη ο ουρανος εχει αρχισει να παιρνει αυτο το γαλαζιο-σκοτωμενο χρωμα. Ομως εδω, στο μικρο μου δωματιακι, εχω κατεβασει τα στορια και προσπαθω να παρατεινω οσο μπορω, στην πραγματικοτητα και οχι στο μυαλο μου, την ομορφοτερη ωρα της ημερας: τη νυχτα. Την ωρα αυτη, πριν το ξημερωμα, που ειναι αρκετα αργα ωστε να μην κυκλοφορει πλεον κανενας στο δρομο, αλλα και αρκετα νωρις ωστε να μην εχει προλαβει η πολη να δειξει την ασχημια της στο πρωτο πρωινο φως.
          Την ωρα αυτη, που η πολη ειναι δικη μου. Ειλικρινα, δεν ξερω πώς και αν θα μπορουσα ποτε να μεταδωσω σε καποιον το ποσο γαληνια νιωθω εκεινη την ωρα, που περπατω μονη μου, αναμεσα στα δεντρα, και μπορω απο πανω να κοιταζω τ’αστερια, και να διακρινω αστερισμους. Νιωθω ηρεμη, και νιωθω παραξενα ολοκληρωμενη…

 
 Παραξενο. Το κειμενο αυτο το εγραψα στο ημερολογιο μου πριν απο 7 ολοκληρα χρονια. 7 χρονια! Κι ομως, θα μπορουσα να το εχω γραψει μολις πριν λιγο. Ολα εκτος απο ”την ασχημια της πολης” δηλαδη, γιατι εχω την ευτυχια να ζω σε μια πολυ ομορφη πολη αυτον τον καιρο. Αλλα ειναι αστειο τελικα το ποσο πολυ και ταυτοχρονα ποσο λιγο μπορει να αλλαξει ο ανθρωπος. Και ταυτοχρονα, ειναι εξισου ενδιαφερον κατι που παρατηρησα για πρωτη φορα περυσι: Το πώς η Ανοιξη μπορει να ειναι ακριβως ιδια, σε διαφορετικα μερη του κοσμου. Και ναι, ειναι διαφορετικη ως προς πολλα πραγματα, πχ εδω δεν εχουν νεραντζιες φυτεμενες στο δρομο να σου σπανε τη μυτη, εχουν αλλες μυρωδιες, αλλες διαφορετικες κι αλλες ιδιες. Το “ιδια” αναφερεται στον τροπο που αυτη η γαμημενη εποχη σε κανει να νιωθεις, και αυτος ειναι ο ιδιος. Και γι’αυτο σε κανει να νιωθεις σπιτι σου.

 Ε ναι μ’εχει πιασει η Ανοιξη! Ηλιος, λουλουδακια μελισσουλες και τα σχετικα, ανθισμενα λουλουδια, μυρωδιες – κι ας μην ειναι νεραντζιες. Ειναι σαπουνια απο ανθη νεραντζιας σε ενα βιολογικο παζαρι σε ενα παρκο ομως, που σε φερνουν σπιτι.. Απο τελη Μαρτιου μας εκανε εναν υπεροχο καιρο, δε μιλαμε απλα οτι δεν ειχε ψοφοκρυο και μπορουσα επιτελους να βγαινω λιγο απο το σπιτι χωρις να μου παγωνουν αυτια/δαχτυλα/μυτη/ποδια. Μιλαμε για καιρο παραλιας (και φυσικα ηταν και αυτη στο προγραμμα). Αλλα περα απο τη μερα, πλεον ακομα και οι νυχτες ειναι μαγικες. Δηλ βγαινω εξω με το ποδηλατο, πως παλια εβγαινα αυτοκινηταδα στην Αθηνα και ενιωθα στο κορμι μου να χτυπαει ο παλμος της πολης. Ετσι κι εδω.

Ειναι και που μετακομισαμε τελευταια και μενουμε σε μια κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-η γειτονια! Αληθεια, αυτη η γειτονια τα σπαει. Ειναι που ζουν εδω διαφορετικης προελευσης ανθρωποι (και πολλοι φοιτητες γιατι εχει φοιτητοσπιτα) και οχι οι καθαροαιμοι ξανθοι Ολλανδοι, και οι εδω γειτονες εχουν τη ζωντανια και την εγγυτητα και τη θαλπωρη των Ελληνων. Γυριζω σπιτι μου το βραδυ και ρε φιλε μου φτιαχνει η διαθεση και μονο που περναω απο το δρομο και βλεπω τα μαγαζια, βλεπω κοσμο εξω να πινει μπυρες και οχι νεκρα και ησυχια και υπνος. Εχει ζωη! Εχει μαγαζια με χυμα λαχανικα και λαικη αγορα, κι εχει κοσμο που ξερει να απολαμβανει τη νυχτα του. Εχει γειτονες που τα βραδια κοιτας απο το παραθυρο που βλεπει στην πισω αυλη, και βλεπεις τα φωτα τους αναμμενα. Κι εχει και φεγγαραδα απο το παραθυρο μου.

Την αλλη φορα γυριζα απο νυχτο-ποδηλατοβολτα-κιθαρα-διπλα-στο-καναλι-υπο-το-φεγγαροφως στις 3 τα μεσανυχτα. Μονη μου. Κι ετσι οπως παρκαρω το ποδηλατο μου, κοιταω και ηταν ενας γειτονας (που δεν τον ξερω) στο παραθυρο του και κοιταζε εξω. Και απολαμβανε τη νυχτα. Και μου μιλησε! Και του μιλησα κι εγω, σα να χαιρετουσα παλιο φιλαρακι, και μου’ρθε να του χτυπησω και να μπω μεσα να αραξουμε για κουβεντουλα και να ενωσουμε τις αϋπνιες μας. Πολυ cozy γειτονια..

Οχι βεβαια οτι η προηγουμενη δεν ηταν ωραια. Ηταν ψιλοαμιγους κατοικιας μεν, αλλα γαμουσε απο πολλες αποψεις. Ειχε μια ησυχια και μια γαληνη τη νυχτα.. ηταν διπλα σε παρκο/δασακι και εδινε την εντυπωση οτι εισαι σε καποιο χωριο, σε καποιο μερος διακοπων. Ψιλοαποκομμενος απο το αστικο κεντρο αλλα σε 5-10 λεπτα βρισκοσουν στο κεντρο των παντων οποτε ηθελες. Πραγματικα πολυ εντονη αυτη η αισθηση διακοπων. Κι ας ειχα να παω στη δουλεια Κι αυτη σα διακοπες ηταν!

Το αλλο υπεργαματο που ειχε εκεινο το σπιτι (εκτος απο την κουζινα του.. για πολλες δημιουργιες) ηταν οτι βρισκοταν διπλα σε σταθμο τρενων. Και κατι εχουν οι σταθμοι που με κανουν να νιωθω απιστευτα ρομαντικα. Ισως ειναι που καθε φορα που ταξιδεψα με τρενο ο προορισμος ηταν τοσο γλυκος, που εκανε γλυκο και το ταξιδι. Και φυσικα (για μενα μιλαμε) το 99% απο τα τρενο-ταξιδια μου ηταν παντα μεταμεσονυχτια, και αυτη η αισθηση που εχεις οταν ο καρβουνιαρης εκανε σταση σε καποιον απομακρυσμενο καμενο σταθμο (ξερωγω Λιανοκλαδι), με τις μυρωδιες της νυχτας ανακατεμενες με τις μυρωδιες του τρενου και τις μυρωδιες της εξοχης, την προσμονη σου για να φτασεις στο γλυκο προορισμο και την αγουροξυπνηλα των νυχτερινων ταξιδιωτων, αναβιωνε καθε φορα που ακουγα μεσα στην ησυχια της νυχτας το χαρακτηριστικο “τσαφφφφ” απο ενα τρενο που κανει σταση..

Και σε κεινο το σπιτι απολαυσαμε απιστευτες φεγγαραδες.

Ενα αλλο πραγμα ομως που με εχει συγκινησει πολυ, περα απο την Ανοιξη, ειναι οι ανθρωποι. Μπορω να πω οτι εδω δεν εχω γνωρισει πολλους ανθρωπους. Ειναι ενας σταθερος πυρηνας 5 ατομων, συν η μπαντα. Κι επισης δεν τους ξερω τοσο καιρο, αφου με τα 2/3 εξ αυτων αρχισαμε τη στενη παρεα μετα το καλοκαιρι. Αρα δεν ξερω αν μπορω να πω οτι ειμαστε φιλοι και οχι γνωστοι. Κι ομως ρε φιλε ο τροπος που εχουν σταθει διπλα μου, με πραξεις, και στα δυσκολα και στα ευκολα, και ο τροπος που εχουν παντα προσφερθει απλοχερα να βοηθησουν..! Ειναι κατι που δεν το συναντας ευκολα απο ανθρωπους που ξερεις τοσο λιγο. Και πολλες φορες η καλοσυνη τους μου φερνει δακρυα (ειμαι και λιγο ευσυγκινητη κλαψουλα), γιατι δεν το περιμενω. Οπως το να προσφερουν σπιτι για τους φιλους σου που επισκεπτονται, γιατι στο δικο σου εχεις προβλημα, η να σε βοηθησουν να μετακομισεις, η ακομα και η γιαγιακα απο τη χορωδια που με καλεσε σπιτι της να κανω Πασχα για να μην ειμαι μονη μου μακρια απο την οικογενεια μου.. Speechless.

Κατα τα λοιπα, ειμαι σε πολυ καλη φαση. Τα πραγματα εχουν αρχισει και παιρνουν πια μια πορεια εδω περα. Και αφου την προηγουμενη λιστα στοχων την πετυχαμε ολη, οπως ειπαμε και σε προηγουμενο ποστ, τωρα βρισκομαι στο drafting της επομενης. Δεν την εχω τελειωσει ακομα. Βασικα δεν την εχω αρχισει καν ακομα. Αλλα ειμαι κοντα

η συνεχεια συντομα

*http://www.youtube.com/watch?v=NVWf-JDw8CQ