Γλυκυτατη και πολυ αγαπημενη φιλη μου διηγηθηκε προσφατα την καταρα που την κυνηγαει με τα κατοικιδια, την οποια κατοπιν αδειας της μοιραζομαι μαζι σας. Προσοχη στους πολυ φιλοζωους με ευαισθητα στομαχια, καποια σημεια μπορει να σας αναστατωσουν.
Η γλυκια μας (ας την πουμε) Ελμάιρα λεπον, αρχικα ειχε χρυσοψαρα, τα οποια ως ειθισται πεθαινανε το ενα μετα το αλλο. Μικρο το κακο, θα πειτε, τα χρυσοψαρα ειναι γνωστο οτι πεθαινουν πολυ ευκολα. Ωραια, παμε λοιπον στο επομενο κατοικιδιο!
Το επομενο κατοικιδιο που απεκτησε η φιλη μου, αν θυμαμαι καλα τη σειρα, ηταν μια γατα. Γλυκια, τρυφερη, παιχνιδιαρα, αρρωσταινει απο μια σπανια παθηση γατων και αποδημει εις τοπον χλοερον…
Ερχεται νεα γατα στην οικογενεια. Το χαρμοσυνο γεγονος δεν κρατα πολυ, καθοτι ο αδελφος της Ελμάιρας απο το πουθενα βγαζει μια απιστευτη αλλεργια στο τριχωμα της γατας. Αναγκαζεται η οικογενεια να δωσει τη γατα σε μια θεια. Ειναι και το μονο κατοικιδιο που επιβιωσε τελικα.
Επομενος συντροφος στα παιχνιδια της φιλεναδας μου ηταν ενα μικρο γλυκο σκιουρακι (οκ, εδω μου εφυγε ενα dafuq. Μα που το βρηκε το σκιουρακι στην Αθηνα; τα πουλανε; και τι το κανεις μεσα στο διαμερισμα;!) Μια μερα το λοιπον που ελειπαν οι δικοι της απο το σπιτι, το βγαζει απο το κλουβακι του να ξεμουδιασει λιγο το ζωντανο. Μια που το ‘βγαλε, μια που εξαφανιστηκε αυτο προς το μπαλκονι, κι απο κει φρρρρτ στο μπαλκονι της διπλανης. Μεχρι να παει η φιλη μου διπλα να χτυπησει την πορτα να εξηγησει την κατασταση και να παρει πισω το σκιουρακι της, ακουει απο μεσα απο την πορτα: “Αααααα ΠΟΝΤΙΚΙΙΙΙΙΙ!!!!! Κα-ΓΚΑΠ!”. Κι αυτο ηταν το τελος του σκιουρου.
Καπου εδω θα αναρωτιεστε με ποια λογικη, αλλα περιερχεται στις αγκαλες της οικογενειας ενα σκυλακι. Χαρες η Ελμάιρα με το σκυλακι, αμεσως κολληταρια γινανε, και το τι αγαπη και φροντιδα του εδινε φαινοταν ακομα στα ματια της καθως μου διηγιοταν την ιστορια τοσα χρονια μετα. Δυστυχως δεν ηταν γραφτο του του σκυλιου. Αρχιζει να χανει τριχες, να αδυνατιζει, να μην τρωει… μεχρι που ηρθε η διαγνωση. Καλπαζον καλαζαρ, το οποιο ηταν τοσο καλπαζον που φαινεται οτι το σκυλακι μαλλον το ειχε απο πριν το παρουν στο σπιτι. Παει και το σκυλακι…
Εδω πλεον η κοπελα εχει αποφασισει οτι αλλο ζωακι δε θα παρει. Ελα ομως που η μοιρα στα φερνει αλλιως. Εχει παει με στενη της φιλη σε πανηγυρι γειτονιας και ειναι ενας τυπος εκει που πουλαει κατι ιγκουανες. Κοντοστεκεται η κοπελα να κανει χαζι, και ειναι μια ιγκουανα που την καλοκοιταει. Απο δω κανει το κεφαλι της η φιλη μου, απο δω και η ιγκουανα. Απο κει κανει ενα βημα προς τα δεξια η φιλη μου, χρραπ δεξια παει και η ιγκουανα. Ε δε γινεται, λεει, ειναι γραφτο, και η φιλη της της την κανει δωρο. Αγαπες και λουλουδια! Η Ελμάιρα και η ιγκουανα ειναι αχωριστες!
Παει λοιπον την αλλη μερα στο πετ σοπ για να της αγορασει το αντιστοιχο κλουβακι να μενει (εμαθα στην κουβεντα εκεινη οτι το κλουβακι λεγεται τερραριο ή τερραριουμ. Λογικο!) Μπαινει μεσα στο μαγαζι εχοντας την ιγκουανα πληρως εξημερωμενη και αραχτη πανω στο κεφαλι της. Αγοραζει το καλυτερο τερραριο και την καλυτερη ποιοτητα φαγητου, και βγαινει εξω φορτωμενη και περιμενει τον πατερα της να την παρει με το αμαξι. Εκει που περιμενει εχει μια μικρη εκτασουλα με γκαζον, διπλα στο πεζοδρομιο σα να λεμε (ουτε καν κανονικη πλατεια). Με το που βλεπει η ιγκουανα ομως το γκαζον, χρρρααπ βαζει μια τρεχαλιτσα και φευγει απο το κεφαλι για να βρεθει στο φυσικο περιβαλλον. Μετα μην την ειδατε! Ναι, οσο δυσκολο κι αν φαινεται να χαθει ενα ζωακι μεσα σε τοσο μικρη εκταση, κι ομως! Η φιλη μου με τον πατερα της εψαχναν για 1.30 ωρα τα 5 τετραγωνικα μετρα γκαζον, κι εφυγαν εχοντας εξαντλησει καθε πιθανοτητα να βρουν το ζωντανο, χωρις ομως να το βρουν δυστυχως.
Βλεποντας την Ελμάιρα μας ετσι περιλυπη (να την κλαιν οι ρεγγες δηλαδη), η φιλη της αποφασιζει να της παρει αλλη ιγκουανα προς αντικαταστασιν της χαμενης. Και πραγματι. Η φιλη μου συμβιωνει με το ζωακι της για τους επομενους μηνες αρμονικα. Για οσους δεν το γνωριζουν τωρα, τα τερραρια για ιγκουανες πρεπει να περιεχουν και μια ειδικη λαμπα που τους παρεχει ακτινοβολια UVA και UVB, στην οποια πρεπει να εκτιθενται για συγκεκριμενη διαρκεια καθε μερα. Η φιλη μου εκεινη την εποχη δουλευει σε ενα μαγαζι. Φευγει για δουλεια ενα βραδυ και αναβει τη λαμπα, με σκοπο να τη σβησει γυρνωντας απο τη δουλεια. Ας πουμε οτι κατι συνεβη στη δουλεια και επρεπε να μεινει παραπανω, κι αρα δεν μπορεσε να επιστρεψει στην ωρα της για να τη σβησει. Δε θα ας πω τι εγινε με το ιγκουανα. Οποιος αντεχει, ας το γκουγκλαρει να το μαθει μονος του.
Εκτοτε δεν ξαναπηρε αλλο κατοικιδιο, οπως ευκολα μπορειτε να φανταστειτε.
Για να μη σας πικρανω ομως, θα κλεισω με το παρακατω βιντεακι:
Εμπνευσμενη απο το εκπληκτικα καλογραμμενο και εθιστικο μπλογκ της Ειρηνης (το τσεκαρω 4-5 φορες τη μερα για να δω αν εχει αναρτησει καινουργια ιστορια!) αποφασισα να μοιραστω κι εγω μια εμπειρια αποτυχημενης προσεγγισης που μου συνεβη προσφατα. Απο κουλα πεσιματα εχω διαφορες ιστοριες να μοιραστω, αλλα νομιζω η συγκεκριμενη κερδιζει το Οσκαρ γελοιοτητας – κατι αντιστοιχα γελοιο μου ειχε συμβει στο λυκειο, που δικαιολογειται. Αλλα οχι ρε παιδια και σε ηλικιες ανω των 30!
Λοιπον… Η ιστορια με τον τυπο κραταει κανα-εναμιση μηνα. Πρωτη προσεγγιση εκανε αυτος, εγω γουσταρα γενικα αλλα δεν ειχα αποφασισει ακομα αν ηθελα να το προχωρησω, για δυο λογους. Πρωτον, γιατι οπως εχετε δει, ειμαι σε σχεση κι επρεπε πρωτα να ξεκαθαριστει το κατα ποσον αυτη ειναι ελευθερη η αποκλειστικη – πραγμα που ξεκαθαριστηκε. Δευτερον, γιατι οταν κανω κατι με καποιον, θελω να υπαρχει ενας αλφα βαθμος οικειοτητας, επικοινωνιας και σεβασμου. Τα ξερα γαμησια δε με ενδιαφερουν. Θελω την ωρα που το κανουμε να αισθανομαι οτι μοιραζομαι με τον αλλον κατι ομορφο, θελω να με θαυμαζει γι’αυτο που ειμαι μεσα μου και θελω να ξερω οτι με παει ως ανθρωπο, οτι θα εβγαινε μαζι μου για παρεουλα και για να τα πουμε χωρις να παιζει το κοκο μετα. Κοινως, το καλυτερο μου ειναι η φαση fuck buddies, να ισχυει ομως και το buddies. To σεξ γινεται πολυ ανωτερο οταν υπαρχει οικειοτητα και επικοινωνια.
Δεδομενων λοιπον αυτων των δυο συνθηκων, δινω λιγο χρονο στην κατασταση να εξελιχθει και να γνωριστουμε λιγο καλυτερα. Στη διαρκεια ομως αυτης της φασης, ο τυπος πεφτει σε μερικα απανωτα φαουλ! Καταρχας, σε κουβεντουλα που κανουμε εντος παρεας, εχει εναν παρα πολυ υπεροπτικο τονο, και απεναντι σε ολους αλλα ειδικα απεναντι σε μενα με ενα στυλακι “τι να μας πεις κι εσυ”. Και ολα αυτα ενω συζητουσαμε ενα θεμα για το οποιο εμφανεστατα δεν ειχε ιδεα, ενω ειναι κατι με το οποιο εγω εχω ασχοληθει και διαβασει παρα πολυ, κι εκανε συνεχως λογικα σφαλματα αλλα δεν παραδεχοταν ουτε το αδικο ουτε την αγνοια του. Δευτερον, ειχε δειξει καποια σαφεστατα σημαδια τσιγκουνιας. Τριτον και χειροτερον, κανονιζουμε καφεδακι και με στηνει 1.30 ωρα, στο τελος της οποιας μου στελνει μηνυμα οτι “τελικα μωρε πηγε σπιτι” χωρις καν να απολογηθει.
(Ηχος απο γαϊδουρακι απο το τηλεπαιχνιδι Κοντρες/Κοντρα πλακε, οποιος θυμαται)
Αυτο το τελευταιο ηταν η σταγονα που ξεχειλισε το ποτηρι και ξενερωσα, καθε ερωτικη διαθεση και χημεια που μπορει να ειχα μου εφυγε τελειως. Επειδη ομως τον συνανταω συχνα και μεσα σε παρεα αλλα και στον επαγγελματικο μου ευρυτερο χωρο, αποφασιζω να βγω μια τελευταια φορα μαζι του να ξεκαθαριστει η κατασταση, προκειμενου να υπαρχει μια καλη διαθεση μεταξυ μας αντι να υπαρχει μια μετεωρη ξινιλα. Ενω εχουμε πει να παμε εξω, με διαφορες μπινιες τυπου “δεν εχω προλαβει να ετοιμαστω” προσπαθει να με παρασυρει σπιτι του. Εμενα σκασιλα μου γιατι εχω αποφασισει να του πω 5 πραματα, και του τα λεω ειτε μεσα ειτε εξω. Σκαει με διχαλο και μπιχλιτσες αναμεσα στα δαχτυλα των ποδιων, εμφανως αμπανιαριστος. Κι ενω με εχει εκει περα, τι κανει ρε παιδια ο αθεοφοβος; Βαζει να δει τα γκολ απο τον αγωνα της προηγουμενης μερας.
(Δευτερο γαϊδουρακι!)
Οταν με το καλο τελειωνουν τα γκολ, πιανουμε την κουβεντα. Εχετε ακουσει προφανως οτι ο Νο 1 κανονας οταν εισαι με γκομενα ειναι να την αφηνεις να μιλαει εκεινη, να (παριστανεις οτι) την ακους και ενδιαφερεσαι για ο,τι λεει, της κανεις ερωτησεις για τον εαυτο της κλπ. Ε λοιπον, καμια σχεση, και υποτιθεται οτι εχει γαμησει γενικα στη ζωη του ο τυπος! Αντιθετως, ξεκιναει κατι μονολογους-σεντονια, κατα βαση γεματους προσβολες για μενα.
Στον πρωτο μονολογο λοιπον, μαθαμε οτι: Η σχεση μου ειναι αρρωστημενη, επειδη πιστευω στις ανοιχτες σχεσεις και στις ελευθερες επιλογες. Προσπαθω να το παιζω προχω ενω εχω βαθιες ανασφαλειες και ψυχολογικα προβληματα. Η κτητικοτητα ειναι το ωραιοτερο κομματι του ερωτα, και για να τα λεω αυτα προφανως και δεν εχω ερωτευτει ποτε, και κριμα που εχω χασει τοσο ωραια πραγματα στη ζωη μου. Οτι ολοι οι ιστορικοι μεγαλοι ερωτες ηταν παντα αναμεσα σε δυο χωρις να υπαρχει ανοιχτη σχεση – οταν του ζητησα ενα τετοιο ιστορικο παραδειγμα, μου ειπε τους ιστορικοτατους και καθολου λογοτεχνικους ηρωες Ρωμαιο και Ιουλιετα. Ο δε Σαρτρ με τη Σιμον ντε Μποβουαρ ηταν δυο ασοβαροι δηθεν φιλοσοφοι.
Μαλιστα. Το να ειναι αρρωστημενη κατασταση η κτητικοτητα προφανως και δεν του περναει απο το μυαλο, ουτε επισης το οτι καποιος μπορει να εχει διαφορετικες απο τις δικες του αποψεις για τις σχεσεις και τον ερωτα. Και βεβαια, ειναι προφανες οτι δεν εχω ερωτευτει ποτε, μα απο που το καταλαβε ο μεγας ψυχαναλυτης! Εγω σε ολη αυτη τη φαση εχω γενικα ενα ειρωνικο χαμογελο και λεω “ναι, ναι”, διοτι και οταν πηγαινα να μιλησω δε με αφηνε.
Στο δευτερο μονολογο, μαθαινουμε οτι: Η ελληνικη κριση καταρχας ειναι μονο ελληνικη και δεν εχει καμια σχεση με την παγκοσμια οικονομικη κριση, κι επισης δε συμβαινει πουθενα αλλου. Δεν ειναι μια κριση οικονομικη αλλα ειναι κριση του Ελληνισμου, και ειναι αξιακη. Συμβαινει δε επειδη απομακρυνθηκαμε απο τα λογια των ποιητων, και αν διαβαζαμε ολοι λιγο παραπανω τους ποιητες, η κριση δε θα συνεβαινε.
Εγω εκει συμφωνω μεν οτι η κριση ειναι και αξιακη, προφανως, αλλα προσπαθω να του εξηγησω επισης οτι και οι αξιες μιας κοινωνιας (συγκεκριμενα ο καταναλωτισμος που ανεφερε) δεν ειναι αυτοφυεις, αλλα στενα συνδεδεμενες με το οικονομικο συστημα – συγκεκριμενα τον καπιταλισμο. Του προτεινω δε κι ενα καταπληκτικο βιβλιο πανω στο θεμα, το οποιο σας το προτεινω κι εσας: λεγεται “Η εργασια, ο καταναλωτισμος και οι νεοπτωχοι”, του καθηγητη Zygmount Bauman. Μιλαει για την εξελιξη των κοινωνικων αξιων κατα τη μεταβαση απο την κοινωνια των παραγωγων στην κοινωνια της καταναλωσης. Η απαντηση του εκει ηταν οτι ποτε δεν τον ενδιεφεραν τα οικονομικα και τα μαθηματικα (?!) με τα οποια ασχολουμαι εγω η τεχνοκρατισσα, και οτι εφοσον εχει διαβασει τους ποιητες δε χρειαζεται να διαβασει τιποτε αλλο αφου οι ποιητες τα εχουν πει ολα. Οτι εγω δεν ξερω τι μου γινεται αφου δεν εχω διαβασει ποιητες, και οτι ο Σεξπιρ εχει πει – σιγα μην εχω διαβασει εγω Σεξπιρ για να ξερω! Εκει παιδια εχασα λιγο το ειρωνικο χαμογελο και τα πηρα, διοτι χωρις να θελω να τον τρομαξω, εγω διαβαζα Σεξπιρ απο το πρωτοτυπο κι εκανα συγκριτικη αναλυση του γραπτου κειμενου και δυο διαφορετικων ταινιων πανω στο εργο ΣΤΑ 15 ΜΟΥ! Κοινως, οταν αυτος πηγαινε εγω ερχομουνα. Οταν ομως προλαβα να ψελλισω οτι φυσικα κι εχω διαβασει και ποιητες, και Σεξπιρ, η απαντηση του ηταν οτι ε ναι, βεβαια, υπαρχει και η ημιμαθεια.
Μαλιστα ξανα. Το συμπερασμα του 2ου μονολογου ειναι οτι ειμαι αμορφωτη, ημιμαθης, οτι ειμαι τεχνοκρατισσα επειδη διαβαζω πολιτικη φιλοσοφια, και οτι αν διαβαζαμε λιγο παραπανω ποιητες δε θα ειχαμε κριση. Λαλαλαλα….
Kαπου εκει παιρνω το λογο και του λεω οτι ειναι λιγο σνομπ. Λεει οτι βεβαιως και ειναι σνομπ! Και μαλιστα το δικαιουται να ειναι! Οχι μονο γιατι αυτος εχει διαβασει πολυ για να κατασταλαξει στις αποψεις που εχει. Αλλα γιατι αυτος εχει κι ενα ανωτερο αισθητικο κριτηριο απο τους υπολοιπους ανθρωπους, το κριτηριο του μουσικου, το κριτηριο του καλλιτεχνη. Το οποιο ειναι ανωτερο, το ‘παμε; και αρα του δινει το δικαιωμα να ειναι σνομπ. Μια που λεμε ομως πραγματα που ενοχλουν, για να ειναι κι αυτος απολυτα ειλικρινης μαζι μου, πιστευει οτι ειμαι πολυ μετρια μουσικος ενω θα μπορουσα να ειμαι καλη, και οτι αν αυτος ηταν σε μια μπαντα σαν τη δικια μου θα ντρεποταν να το διαφημιζει. Αλλα βεβαια, αφου δεν εχω και τιποτα καλυτερο, το δικαιολογει. Εκει καπου του εξηγησα οτι δημιουργικα δεν ειμαι καλυμμενη και ετοιμαζω ενα προτζεκτ, για να λαβω την απαντηση οτι παραειμαι μεγαλη για να μην εχω κανει τιποτα και θα επρεπε να εχω παρουσιασει κατι ηδη.
Πωω παιδια το σκεφτομαι ακομα και τσαντιζομαι! Δηλαδη ειμαστε σοβαροι που θα μου μιλησει ετσι; Και ποιος ειναι αυτος για να κρινει; Καπου ομως εκει αποφασισε οτι εχει ερθει η ωρα να κανει την κινηση του, και περιμενε προφανως οτι εγω δεν εχω κανεναν αυτοσεβασμο και θα του κατσω, μετα απο ολες αυτες τις προσβολες. Αμα βλεπατε με τι σιγουρια εκανε την κινηση! Μα ειλικρινα, τι γκομενες εχει συναντησει στη ζωη του και του εχουν κατσει με αυτη την αθλια προσεγγιση, για να εχει τοση αυτοπεποιθηση;
Εκει λοιπον εισεπραξε μια ωραιοτατη και πολυ σταθερη χυλοπιτα, οπου εκατσα και του εξηγησα ενα ενα ολα τα πραγματα που ειχε κανει και με ειχαν ξενερωσει. Τον εκανα σκουπιδι και καλα του εκανα, και παραημουν κι ευγενικη δυστυχως. Ενδεικτικες ατακες απο τη βραδια:
Αυτος: Μα αφεσου ελευθερη, μη βαζεις ορια στον εαυτο σου (και καλα επειδη εχω σχεση)
Εγω: Μα ο φιλος μου ειναι οκ να κανω κατι μαζι σου. Εγω δε θελω!
ή σε αλλη φαση:
Αυτος: Δεν ειναι αληθεια οτι δεν ηθελα να ερθουμε πιο κοντα, να γνωριστουμε καλυτερα, και οτι δε με ενδιαφερεις σαν ανθρωπος! Προφανως το σεξουαλικο πηγαζει παντα απο το πνευματικο! (τωρα ποιο πνευματικο, αφου με αυτα που ειπε πριν εδειξε οτι δε με ειχε σε καμια εκτιμηση;) Αλλα σεβομουν το γεγονος οτι εισαι με καποιον και δεν θελω να μπαινω αναμεσα σε ζευγαρια.
Εγω: Μαλιστα. Δηλαδη με το να βγουμε για ενα καφε να γνωριστουμε, μπαινεις αναμεσα σε μενα και το φιλο μου. Με το να μου βαζεις χερι ομως και να θες να απαυτωθουμε δεν μπαινεις!
Επεσαν βεβαια και κατι ΤΡΑΓΙΚΕΣ ατακες που εχω να ακουσω απο το λυκειο, τυπου “Μα αφου δε θες να το κανουμε, ασε με τουλαχιστον να σε κανω να τελειωσεις με το στομα μου. Ειμαι πολυ καλος! Δε θα χρειαστει να κανεις τιποτα εσυ, απλα να αφεθεις. Μα γιατι δε θες; Κακο ειναι; Δεν ειναι κατι κακο!”
Βρε γελοιε ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ, αν μια γκομενα ΘΕΛΕΙ να κανει σεξ μαζι σου, δε θα χρειαστει να την πεισεις με επιχειρηματα, ουτε να την παρακαλεσεις. Θα το κανει απο μονη της!
Στο σημειο λοιπον που κρινω οτι εχω ξεκαθαρισει τη θεση μου, του εχω πει οσα ηθελα να πω και δυστυχως δε βλεπω να διατηρειται ενα καλο κλιμα μεταξυ μας, σηκωνομαι να φυγω. Οπου εκτυλισσεται η εξης σκηνη: Ο τυπος με εχει κολλησει στον τοιχο και προσπαθει να με φιλησει, αλλα βρισκει συνεχως μαγουλο. Οποτε τι κανει; Λεει “ασε με τουλαχιστον να σου κανω αυτο που ειπαμε” και παιδια ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΓΛΕΙΦΕΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ!!!!!
Βρισκω ευκαιρια και ξεφευγω απο τη λαβη και παω να φυγω, ενω αυτος σηκωνεται γρηγορα γρηγορα και παει να με φιλησει ξανα. Οταν και παλι του γυρναω μαγουλο, πεταει ενα τσαντισμενο “οχ καλα νταξει”, και παει λιγο παραπερα κρατωντας μου μουτρα.
Οκ φιλε, κερδισες, τωρα θα σου κατσω!
Εκει ηταν που σηκωθηκα κι εφυγα, ευτυχης που γλιτωσα τα χειροτερα. Κριμα μονο που γκρεμισε τοσο ασχημα την καλη ιδεα που ειχα γι’αυτον… Πολυ κριμα.
Τελικα ο καθενας εχει στη ζωη του τους ανθρωπους που θελει και του αξιζουν. Και ξερεις κατι φιλαρακι; Ειναι κριμα που το γαμησες τοσο, γιατι σε γουσταρα. Μου ειχες κανει ενα κλικ, πριν σε γνωρισω καλυτερα. Σε σκεφτομουν αρκετα… οταν οδηγουσα το βραδυ στα Βριλησσια και ακουγα μουσικη, σκεφτομουν οτι θα ηθελα να εισαι διπλα μου στη θεση του συνοδηγου. Σκεφτομουν οτι ηθελα να παμε να αραξουμε παρεα στο μερος που αραζα με τον Αντρεα, να κοιταμε τη θεα, να ακουμε μουσικη και να τα λεμε – και το μερος αυτο ειναι πολυ special για μενα, δεν τους παω ολους. Σκεφτομουν οτι ηθελα να παμε μαζι στο χωριο μου, ή ενα τριημερο στη Θεσσαλονικη. Ηθελα να ερθεις στο δωματιο μου, να δεις το χωρο μου, τα μουσικα μου οργανα, τα βιβλια μου, να μπεις εστω λιγο μεσα στη ζωη μου. Αλλα φιλε μου ολα αυτα θα “επρεπε” να γινουν επειδη γουσταραμε, οχι επειδη επρεπε να σου αποδειξω κατι – δεν εχω να σου αποδειξω τιποτα. Και ειναι κριμα, γιατι πιστευω οτι θα ηταν πολυ καλο αν γινοταν μεταξυ μας.
Αλλα το γαμησες και ψοφησε. Η υπερβολικη αυτοπεποιθηση να ξερεις ειναι κακο πραγμα. Μην το παιρνεις τοσο για δεδομενο το οτι η γκομενα θα σου κατσει, γιατι το χανεις, θελει και λιγο προσπαθεια και λιγο ενδιαφερον για να εχει ενδιαφερον. Αν ειχες ερθει σε εκεινο τον καφε, οπου με εστησες γιατι προφανως μεσημερι+καφετερια δε σου εδινε την προοπτικη να γαμησεις εκεινη τη στιγμη, το πιο πιθανο ειναι οτι τα πραγματα θα ειχαν εξελιχτει διαφορετικα μεταξυ μας. Εκτος αν ειχες πεταξει βεβαια τοσο χοντρες χοντραδες κι εκει και με ξενερωνες παλι. Ευτυχως – για μενα – δεν ηρθες. Δεν ενδιαφερθηκες για μενα, ουτε καν αρκετα τοσο ωστε να παριστανεις οτι ενδιαφερεσαι. Και οχι μονο μου εδειξες στεγνα ποσο με ειχες γραμμενη, αλλα με τις μαλακιες που μου πεταξες εκεινο το βραδυ, δυστυχως δε σε εχω σε καμια εκτιμηση πια – κριμα, και σε ειχα. Πιστεψε με, δεν ειμαι καθολου “καμαρωτο μουνι, ξυνο γαμησι”. Οταν ενδιαφερομαι για καποιον, χωνομαι χωρις κανενα δισταγμο. Θελω ομως ο,τι κανω να εχει ουσια. Ενα ξερο γαμησι, να γεμιζε τη νυχτα μου, δε μου εκανε ποτε και δε μου κανει ουτε τωρα κλικ.
Και κατι τελευταιο: Καταλαβαινω οτι εχεις ερθει απο την επαρχια και νομιζεις οτι εχεις πιασει τον πάπα απο τα αρχιδια επειδη πηρες ενα πτυχιο, του κωλου τελος παντων. Αλλα καποια πραγματα που σε εσενα φαινονται extraordinaire, για καποιους αλλους μπορει να ηταν τα αυτονοητα. Μια φιλικη συμβουλη λοιπον, για το καλο σου: Κλεινε το στοματακι σου οταν δε σε παιρνει, και οταν δεν ξερεις ουτε για ποιο πραγμα, ουτε με ΠΟΙΟΝ μιλας, γιατι αλλιως γινεσαι πολυ ρεζιλι. Μα πολυ.
Εχει πολλη πλακα οταν καποιος ταξιδευει στο εξωτερικο και μιλαει στο δρομο ΠΟΛΥ ανετα, πιστευοντας οτι οι γυρω δεν τον καταλαβαινουν, μια που δε μιλανε τη γλωσσα! Σημερα θα μοιραστω τρεις τετοιες ιστοριουλες που τις βρισκω γουστοζικες, και περιμενω να μοιραστειτε και τις δικες σας οσοι εχετε!
Σκηνικο πρωτο, λοιπον, στο Αμστερνταμ. Εχουμε παει σουπερ μαρκετ με τη συγκατοικο, για τα εβδομαδιαια ψωνια. Εκει που περιμενουμε στο ταμειο, ακουγεται μια φωνη απο τη μια ακρη του σουπερμαρκετ:
- Ρε μαλακα, κωλοχαρτο πηρες;
Προτου προλαβω να πεσω κατω απο τα γελια, ακουγεται η απαντηση απο την αλλη ακρη του μαγαζιου:
- Πηραα!
Ο διαλογος συνεχιζει ως εξης:
- Ναι αλλα απο ποια μαρκα; απο την καλη ή απο την αλλη;
- Απο την καλη, ρε μαλακα, τι με περασες;
- Ε οχι μωρε, ελεγα μην πηρες απο αυτη που εχουν στο γυμναστηριο!
- Τι λε ρε μαλακα, σιγα μην επαιρνα απ’αυτην! Δεν ειναι κωλοχαρτο αυτο, γυαλοχαρτο ειναι!
- Σου σκιζει τον κωλο!
Εμεινε μετα η γερμανιδα να απορει γιατι με μαζευε απο τα πατωματα που ειχα πεσει απο τα γελια!
Σκηνικο δευτερο, παλι Αμστερνταμ. Ειμαι στο τραμ κι επιστρεφω σπιτι απο τη δουλεια. Μπαινει παρεα απο 4 Ελληνες, 3 αγορια και 1 κοριτσι, ζευγαρι με εναν εκ τον αγοριων. Το ζευγαρι καθεται πισω μου κι ακολουθει ο εξης διαλογος:
- Ε αντε, ολη την πολη γυρισαμε τοσο περπατημα, επιτελους παμε στο ξενοδοχειο λιγο!
- Ναι, αντε να παμε, και με το που θα μπουμε μεσα, ξερεις ποιο ειναι το πρωτο πραγμα που θα κανω!
- Ποιο;
- Ε θα τρεξω στην τουαλετα επιτελους, τοση ωρα κρατιεμαι! Πωωω τι εχει να γινει! Ατομικη βομβα θα πεσει!
- Αχου, κι εσυ; Κι εγω θελω!
- Ε τωρα μην τσακωθουμε ποιος θα παει πρωτος!
- Οχι μωρε, νταξει, πηγαινε εσυ!
- Ωραια, και θα πας κι εσυ μετα απο μενα, ετσι να ενωσουμε τις μυρωδιες!
……………………………………………………………………………………………..!
Επειδη ομως δεν ειναι σωστο να ξεμπροστιαζω μονο τους αλλους και να κρυβω τις δικες μου πομπες: 14 χρονων ειμαι στο Παρισι με την κολλητη μου σε γκρουπακι, και μας εχουν παει στο καραβακι που κανει βολτα το Σηκουανα. Το αστειο γενικα της παρεας εκεινες τις μερες ηταν το “ε καλα μωρε, αφου δε μας καταλαβαινουν εδω μπορουμε να λεμε ο,τι θελουμε!”, οποτε πηγαιναμε και τη λεγαμε σε αλλους στα ελληνικα (κυριως αλλα ατομα απο το γκρουπακι μας, που ηταν μουλτιεθνικ). Ε νταξει τωρα, 14 χρονων ημασταν, μην περιμενετε το sophisticated χιουμορ!
Anyways, εκει που ειμαστε λοιπον στο καραβακι, μπροστα μπροστα εχει στρογγυλοκατσει ενας χοντρος με μουσι και μου χαλαει ολες τις φωτογραφιες μου, γιατι εμπαινε στο πλανο και η κεφαλα του. Στο πνευμα των ημερων, αρχιζω κι εγω: “Μα τι μαλακας αυτος ο χοντρος με το μουσι! Που πηγε και στογγυλοκατσε ο χοντρος με το μουσι! Θελω να κατσω εκει που καθεται ο μαλακας ο χοντρος με το μουσι!”
Ε, ναι, καλα το καταλαβατε, ο χοντρος με το μουσι ηταν ελληνας. Νταξ δε μας ειπε τιποτα ο ανθρωπος, οταν γυρισε και μιλησε στην παρεα του το καταλαβαμε. Και ναι μεν εγω το ξεπερασα σχετικα γρηγορα το ρεζιλι (σαμπως θα τον ξαναβλεπα ποτε;), αλλα το μαθημα μου εμεινε! Γι’αυτο λοιπον παιδια προσοχη! Και στην ακρη του κοσμου να ειστε, ποτε δεν ξερετε ποιος σας ακουει και αν θα γινετε ποτε ρομπα σε ενα μπλογκ!
Λοιπον αυτη τη στιγμη που μιλαμε ειμαι σε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ διαθεση λογω του οτι ανακαλυψα κατι ΓΑΜΙΣΤΕΡΕΣ μουσικες που δεν ηξερα οτι υπηρχαν! Θα περασω την υπολοιπη εβδομαδα ψαχνοντας να βρω περισσοτερα στο ιδιο ειδος και αποφασιζοντας ποια μου αρεσουν περισσοτερο. Ως τοτε ομως ιδου μια μικρη ιστοριουλα απο τοτε που πρωτομετακομιζα στο Αμστερνταμ ως μεταπτυχιακη φοιτητρια:
Εχουμε παει λοιπον με την κολλητη μου (Ολλανδεζα) σε ενα καταστημα με ειδη σπιτιου για να αγορασουμε ολα τα χρηστικα αντικειμενα για το καινουργιο σπιτι μου, αφου η φοιτητικη εστια το μονο που μου παρειχε ηταν ΕΝΑ πιρουνι, ΕΝΑ κουταλι, ΕΝΑ μαχαιρι, ΕΝΑ πιατο και μια κατσαρολα. Μεταξυ αλλων επρεπε να αγορασω προφανως σκουπα για το πατωμα.
Οι σκουπες ηταν στον 3ο οροφο του καταστηματος. Ανεβαινοντας, βλεπουμε οτι σκουπες ολοκληρες δεν υπηρχαν, το σκουποξυλο και η βουρτσα πουλιονταν ξεχωριστα, με διαφορετικα ταμπελακια τιμων. Υπηρχαν σε 2 στυλ: μια σκετη μπλε και μια με ροζ/μοβ σχεδιακια. Δεν ξερω αν το αντιληφθηκατε ηδη απο το μπλογκ, αλλα λατρευω το ροζ/μοβ! Ομως το σκουποξυλο της μπλε σκουπας φαινοταν πιο φιλικο για τα χερια, διοτι ηταν καλυμμενο με ενα πιο μαλακο υλικο. Αποφασιζω λοιπον να αγορασω το μπλε σκουποξυλο για να ειναι βολικο, και τη ροζ βουρτσα για να μου φτιαχνει το κεφι οταν σκουπιζω. Εφοσον πουλιουνταν ξεχωριστα δεν εβλεπα προβλημα στο να κανω παραταιρο συνδυασμο (το κανω ενιοτε και με τις καλτσες μου).
Καθως ομως παμε να κατεβουμε στο ισογειο για να πληρωσουμε, η υπαλληλος που ηταν υπευθυνη οροφου ειχε διαφορετικη αποψη! “Εεεπ, που πατε εσεις με τις διαφορετικες σκουπες;” μας λεει. “Αυτες πανε σετ, δεν μπορειτε να τις αγορασετε ανακατεμενες!”
“Μα, της λεει η κολλητη μου (στα ολλανδικα ολα αυτα), αφου τις πουλατε ξεχωριστα!”
“Δεν εχει να λεει, ειναι σετ! Πρεπει να τις αγορασεις μαζι, αλλιως το καταστημα θα ξεμεινει με μονα σκουποξυλα και βουρτσες”
“Μα, αν μου ειχε σπασει πχ το σκουποξυλο και ηθελα να αγορασω ΜΟΝΟ το σκουποξυλο, εφοσον πουλιεται μονο του, μου λετε οτι δε θα μπορουσα να το αγορασω;”
“Αλλο αυτο! Αν το αγοραζες μονο του ειναι αλλο. Αλλα εφοσον θες να αγορασεις και τα δυο μαζι, θα πρεπει να παρεις το σετ.”
“Νομιζω πως εχετε αδικο!”
“Καλα, πηγαινετε στο ταμειο και θα δειτε οτι δε θα σας αφησουν να τα παρετε. Εγω το λεω για να σας βγαλω απο τον κοπο να ανεβαινετε να τα ξαναλλαζετε”
Τελος παντων, πορευομαστε στο ταμειο, και μεχρι να κατεβουμε στο ισογειο εχουμε αποφασισει να παρει η μια το σκουποξυλο και η αλλη τη βουρτσα και να προσποιηθουμε οτι δε γνωριζομαστε μεταξυ μας και οτι και καλα τα αγοραζουμε ξεχωριστα, σε περιπτωση που μας ελεγαν τιποτα οι πωλητριες. Παω εγω μπροστα, τις βλεπω να κοιταζουν λιγο περιεργα, τους μιλαω στα αγγλικα, και λενε κατι μεταξυ τους στα ολλανδικα ενω εγω πληρωνω τη σκουπα μου.
Βγαινοντας εξω, μου λεει η κολλητη μου τι λεγανε μεταξυ τους: “Καλα, γιατι μας πηρε αυτη η χαζη απο πανω, και μας ειπε να μην αφησουμε τις κοπελες να αγορασουν τα πραγματα;” “Καλα, μα ειναι τελειως ηλιθια;”
Παιδια δεν επαιζε, η τυπισσα ασχοληθηκε να παρει και τηλεφωνο στο ταμειο, προκειμενου να μην αγορασουμε εμεις την παραταιρη σκουπα!
Οπου σχολιαζει εκει η κολλητη μου, τελειως ευστοχα:
“Ευτυχως που για καθε επιπεδο εγκεφαλικης λειτουργιας υπαρχει κι ενα αντιστοιχο επαγγελμα”.
Επειδη καποια πραγματα στη μουσικη σκηνη ειναι λιγουλακι παρεξηγημενα εδω περα, παρακαλω διαβαστε και κατανοηστε οτι:
1) Ενας τραγουδιστης με μια κιθαρα δεν ειναι one-man-band. Οταν λεμε one-man band εννοουμε κατι σαν αυτον:
(οκ δε φαινεται καθαρα απο τη φωτογραφια αλλα, επειδη τον εχω δει, ο τυπος παιζει κοντραμπασο με το χερι του, ντεφι με το ποδι του και τραγουδαει, ενιοτε δε παιζει και φυσαρμονικα ταυτοχρονα)
και οχι αυτο:
ιδιως δε αν ειναι εντεχνας.
2) Αυτο παει προς τραγουδιστριες κυριως, οχι ολες, καποιες. ΞΕΚΑΒΑΛΗΣΤΕ, ΡΕΕΕΕ! Τραγουδιστριες ειστε, δεν πηρατε και βραβειο Νομπελ, σιγα το σημαντικο που κανατε! Δεν καταλαβαινω προς τι τοσο ψηλα ο αμανες ορισμενες!
Kαι δεν εννοω μονο το μαλακισμενο τουπε και τη νοοτροπια οτι ειστε τοσο γαματες που δε μιλατε σε αλλους, γιατι πού να τους δειτε εκει χαμηλα που βρισκονται σε σχεση με τον αφ’υψηλου θρονο σας. Εννοω και τη μαλακια που εχουν μονο οσες επαφες θεωρουν οτι θα τις προωθησουν, και αλλες τις κλανουν κανονικοτατα, αφου ως διασημες μη χεσω μιλανε μονο με αλλους διασημους και περιφρονουν παλιες συνεργασιες ή φιλιες. Δεν πειραζει, θα το βρουν μπροστα τους
Βασικα ΚΑΙ για τραγουδιστες παει, υπαρχουν παρα πολλοι κουλτουροκαβαλημενοι εκει εξω. Προσεχετε μη σας φυγει ο ποντος απο το καλτσον.
3) Οταν λεμε houseband, εννοουμε κατι σαν αυτο:
και οχι αυτο:
Για να ειναι houseband πρεπει πρωτα να ειναι band, και οχι, ουτε one-man-band ειναι!
4) Αλλη μια παρατηρηση προς τραγουδιστες και τραγουδιστριες: Γαμω το στανιο μου, μην τραγουδατε αγγλικα με ελληνικη προφορα!! Ελεος δηλαδη! Τραγουδιστες ειστε, υποτιθεται οτι εχετε ενα παραπανω ανεπτυγμενο αυτι απο τους υπολοιπους, ακομα και αν δεν ξερετε αγγλικα ΑΚΟΥΣΤΕ τη γαμημενη την προφορα και μιμηθειτε την! Αλλιως γινεστε, περα απο ενοχλητικοι στο ακουσμα, και λιγουλακι γραφικοι.
Προ ολιγου λοιπον γυρισα απο το Μεγαρο οπου ειχα παει να δω το Rise and Fall of the City of Mahagonny. Καλη παρασταση ηταν δε λεω! Αν και το Threepenny Opera μου ειχε αρεσει περισσοτερο.
Αλλα η ιστορια που θελω να πω δεν εχει να κανει με την οπερα αλλα με το Μεγαρο! Ειναι μια ιστορια που θυμηθηκα σημερα, που ειχε συμβει πριν μερικα χρονια που ειχα παει να δω μια αλλη παρασταση! Αλλα πρωτα λιγος προλογος (κι επεξηγηση του τιτλου):
Με την παρεα μου, τους τυπους που συχναζουν στο Μεγαρο και σε τετοια μερη (ξερωγω Λυρικη, κουλτουρο-events, βραδιες ποιησης – προφεροντας απαλα το “π”) τους λεμε “πιασομουσηδες”. Αυτο προερχεται απο την κλασικη κινηση του φιλοσοφου που χαϊδευει το μουσι του την ωρα που φιλοσοφει και πεταει το φιλοσοφικο ήξεις αφιξεις του. Εναλλακτικα λεμε οτι χαϊδευουν τη Μουσα τους. Βεβαια αυτο δε σημαινει οτι σνομπαρουμε τη Λυρικη, το Μεγαρο κλπ κλπ. Οπως βλεπετε κι εγω εκει πηγα, ο δε φιλος με τον οποιο εχουμε βγαλει τον ορο παιζει σε φιλαρμονικη ορχηστρα. Αυτο που κοροϊδευουμε ειναι το attitude που συνοδευει τετοια ατομα, τα οποια πατανε μονο σε τετοια events και πουθενα αλλου, κι εχουν μονιμως τη μυτη ψηλα. Αλλο εμεις: εμεις ειμαστε καφροι. Πηγαινουμε εκει γιατι γουσταρουμε τη μουσικη, και οχι για να το παιξουμε κουλτουριαρηδες, κοκοτες και να πουλησουμε μουρη. Και δεν ειναι το μονο που κανουμε στη ζωη μας, εχουμε πολλες ασχολιες και γουσταρουμε πολλα και διαφορετικα ειδη μουσικης εμεις, γιατι εμεις δεν ειμαστε πιασομουσηδες, ειμαστε ανοιχτομυαλοι εμεις.
Πισω στην παρασταση, λοιπον! Βγαινουμε που λετε εξω στο διαλειμμα κι ειχε εκεινα τα κλασικα μπαρ που ειχαν, εκτος απο καφεδες, αναψυκτικα και κρασια, κατι σαντουιτσακια (υπερτιμημενα) με διάφορα μεσα. Αυτα σερβιρονταν σε πιατακι με δυο μικρα μπριος μεσα. Φτανει λοιπον η σειρα μου στην ουρα και ημουν αναμεσα σε δυο: το ενα ηταν με σολομο και το αλλο αναθεμα κι αν θυμαμαι, με κανα κατσικισιο τυρι θα ηταν ή με κανα προσουτο. Δεν μπορουσα να διαλεξω, αλλα επειδη ηταν υπερτιμημενα, δεν μπορουσα να παρω και τα δυο. Διαλεγω λοιπον στην τυχη αυτο με το σολομο.
Οσο περιμενω τα ρεστα, ο κυριουλης απο πισω μου (καμια 50φευγα και ισως και παραπανω χρονων) λεει στην κοπελα οτι κι αυτος εκεινο με το σολομο θελει. “Αχ κριμα, του λεει η κοπελα, πηρε η δεσποινις (εγω) το τελευταιο με το σολομο, δεν εχουμε αλλα”.
“Τι να κανουμε, λεει ο κυριουλης, ας παρουμε αυτο (ας πουμε) με το προσουτο” (δηλ. τη δευτερη μου επιλογη. Ιδια γουστα ειχαμε με τον κυριουλη τελικα!)
Και φυσικα, επειδη ειμαι τελειως κοιλιοδουλη οπως ξερετε απο προηγουμενα ποστ, ριχνω την ιδεαρα που μου φανηκε τελειως φυσικη:
“Επειδη κι εγω αναμεσα σε αυτα τα δυο ημουν, μηπως θελετε να κανουμε ανταλλαγη το ενα απο τα δυο μπριος; να σας δωσω εγω ενα με σολομο και να μου δωσετε κι εσεις ενα απο τα δικα σας, κι ετσι δοκιμαζουμε και τα δυο!”
Ο πιασομουσης κυριουλης αρχικα εφαγε ΤΡΕΛΟ σκαλωμα, και στη συνεχεια ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ με την ιδεα μου! “Να μοιραστουμε!? Βεβαιως! Μπραβο σας, πολυ εξυπνη ιδεα! Δεν ειχα σκεφτει ποτε κατι τετοιο!”
Εμενα παλι μου ειχε φανει το τελειως φυσικο. Ηταν και η φαση καταληψεις τοτε και το φαϊ που ετρωγα ηταν τις περισσοτερες φορες μοιρασμενο, πολλες δε φορες με αγνωστους, τελειως κοινοβιακες καταστασεις. Πχ ειχε καποιος γενεθλια; εφερνε την τουρτα και μετα τι κομματακια και πιατακια και μαλακιες; Ο καθενας ενα κουταλι και βουρ! Οποτε δε μου φανηκε τιποτε φοβερο σαν ιδεα. Αν το σκεφτεις ομως within the context, πρεπει να ηταν μεγαλο σοκ για τον 55αρη πιασομουση κυριουλη που μαλλον μονο μεσα στο Μεγαρο συχναζε.
Απλα συμπεραινω οτι μαλλον ο κυριουλης ηταν ανυπαντρος. Διοτι αν ειχε στενη σχεση με γυναικα, λογικα θα ηταν εξοικειωμενος με την εφοδο στο πιατο και το “μισο-μισο φαϊ για να δοκιμασω και απο το δικο σου” που ειναι στανταρ οτι κανουν οι γυναικες. Σας υπενθυμιζω αλλωστε:
αλλα επειδη ειμαστε και πολυ κουλτουριαρηδες να ‘ουμ’, και μια που ειμαστε στη φαση Weill, παρτε και λιγη πχοιοτητα!
Αλλα επειδη κατα βαθος ειμαστε παντα 60′s ROCK, η αγαπημενη μας βερσιον του πιο γνωστου κομματιου της σημερινης οπερας:
