Γιαγιακα…

Μεσα στο σκοταδι σου ψαχνεις για λιγο φως..

Θελεις κατι να μου πεις, μα δεν ξερεις πως

Το νοημα τους χανουνε οι λεξεις

οσο κι αν θελεις παραμυθια να μου πλεξεις.

Πως γινεται μοναχα σε μια μεσα βραδια

Ν’ αλλαξουν ολα τοσο, μα τοσο ξαφνικα

Ποσο μου λειπουν τωρα συνηθειες σου μικρες!

Θα ‘θελα για μια μερα να γυριζε το χτες..

Μεσα στο σκοταδι σου να βρεις παλι το φως

θελω να σε βοηθησω, μα δεν ξερω πως.

Αλλα θα ειμαι δω, να σου κρατω το χερι

μεχρι μια μερα να ‘ρθει, πισω να σε φερει.

Κρατησου λιγο ακομα και μην τα παρατας, θα το ξεπερασουμε…

Nostalgia pt. II

Δύο κομμάτια, και τα δύο γραμμένα απο ένα φίλο μου, τα οποία κατά καιρούς με έχουν εκφράσει σε βαθμό να νομίζω ότι τα έγραψε έχοντας στο μυαλό του εμένα! (να που φαίνεται το ταλέντο του καλού τραγουδοποιού )

Δυο κεριά

Δυο κερια αναμμενα αλλα απ’το βραδυ αφημενα
Ξυπνα μοναχη ενα ακομα πρωι
Δεν περιμενει, τον καφε ζεσταινει και στο μπανιο μπαινει
Για κεινη τη μερα ειναι ακομα αρχη

Βγαινει στο δρόμο κι ενα κρυο τη χτυπαει στον ωμο
Και τοτε θυμαται μια στιγμη μακρινη
“Σου ειπα κρυωνω κι εσυ μου εδωσες ενα φιλι μονο
Μα τοτε μου φανηκε πως αυτο μου αρκει”

Ειναι αληθεια παραξενο να θελεις κατι μα ποτε το χερι να μην απλωνεις
Να μενεις σ’ενα ονειρο, μ’αυτο να ζεις
και μ’αυτο καθε μερα τον εαυτο σου να σκοτωνεις..

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Η μερα περναει κι η σκεψη απο κεινον δεν το κουναει
Κι αυτη η οθονη αδειανη συνεχως
Σχολαει το βραδυ, οσο κι αν ψαχνει δεν υπαρχει σημαδι
Ο ουρανος της ειναι πια σκοτεινος

Αυτο το σημερα ειναι το χτες που αυριο θα σκεφτεις πως εχεις χαρισει
Κρατα την ανασα σου, οσο κι αν το θες
ο χρονος για σενα δε θα σταματησει

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Λιγο πριν πεσει προσπαθει σε ενα χαρτι να χωρεσει
Οσα δεν μπορεσε ποτε να του πει
Με δυο κερια, το μονο φως που εδω και μηνες κρατα
Μεχρι ο υπνος να την παρει αγκαλια..

Στα δικα μας τα μερη

Στην αδεια πολη σα φαντασμα ξαναγυρναω
Στο βημα σου παταω κι ολο κατι ζηταω
Κατι απο σενα που με κανεις και ποναω αποψε
Που οι δρομοι μ’οδηγουν στα δικα μας τα μερη

Ηταν γλυκο μεσημερι κι ο ηλιος σε ζωγραφιζε σκυφτο
να μου κρατας το χερι, μα τωρα ποιος ξερει
Που χανεσαι, ποιος ανεμος ξανα θα σε φερει, αποψε
που οι δρομοι με γυρνουν στα δικα μας τα μερη

Ησουν στα ασπρα ντυμενος και χορευες μαζι μου ολη τη βραδια
Και σα θεος ξεπεσμενος μ’ερωτα φορτισμενος
Σου φωναζα να με κρατας μα εσυ ησουν χαμενος
κι αποψε οι δρομοι μ’οδηγουν στα δικα μας τα μερη

Μα καποτε ηρθε το βραδυ και χαθηκες μες στη νυχτια
Και σαν του κοσμου ψεγαδι ν’αναζηταω το χαδι
Κατι που να θυμιζει το δικο σου σημαδι αποψε
Που οι δρομοι με γυρνουν στα δικα μας τα μερη…

Ταξίδι στο χωροχρόνο – Ποιήματα δρόμου σε ασπρόμαυρο φόντο

Σημερα εχω πολλα να πω… Υπαρχουν πολλα πραγματα μεσα μου που θελω να εκφρασω. Δεν εχουν βρει ομως ακομα το δρομο τους προς το χαρτι (ή το πληκρολογιο αν προτιματε).

Γι’αυτο απλα θα αναδημοσιευσω. Απο την παραπανω εκδοση, δυο ποιηματα τα οποια με εκαναν να νιωσω…

Γεννηθήκαμε χωρίς όνομα

Γεννηθηκαμε χωρις πατριδα

Γεννηθηκαμε χωρις φυλή,

χωρις θρησκεια, χωρις ταυτότητα.

Και μας εδωσαν ονομα.

Μας εδωσαν πατρίδα, θρησκεια, ταυτότητα.

Μας εδωσαν δικαιωματα

κι ετσι εγειραν υποχρεωσεις απεναντι τους.

Μας εμαθαν να διαλεγουμε ο,τι γυαλιζει, μας διδαξαν ότι αυτο που αξιζει ειναι αυτο που δεν εχει ο αλλος.

Μας επεισαν οτι για να προοδευσουμε πρεπει να ακολουθησουμε τα δικα τους ονειρα για το μελλον μας, να πιστεψουμε στα δικα τους ιδανικα, στους δικους τους περιορισμους, μας εμποτισαν με τις ανασφαλειες που ηθελαν και μας τρομαξαν.

Η Δημοκρατια τους απετυχε.

Η Δημοκρατια τους ειναι αυτη που διαχωριζει.

Ειναι αυτη που ομαδοποιει και φυλακιζει.

Η συγχρονη Δημοκρατια τους δεν ειναι παρα ενα χρυσοκεντητο κλουβι που μας προστατευει απο ολη την κακια της ανθρωπινης φυσης.

Χωρις νομους μας ειπαν θα σκοτωνουμε, θα βιαζουμε, θα κλεβουμε και θα κανουμε κακο στον αλλον για να προαγουμε το δικο μας συμφερον. Ομως η κλεψια, ο φονος, ο βιασμος, η ασεβεια προς την προσωπικοτητα και την ελευθερια του αλλου δεν ειναι παρα αρρωστιες που γεννησε το δικο τους συστημα πλουτοκρατιας και ψευδοελευθεριας.

Γιατι να κλεψω απ’τον αλλον οταν οι υπολοιποι δε θα με κρινουν με βαση αυτα που φοραω, γιατι να σκοτωσω τον αλλον όταν ο θανατος του δεν θα φερει τιποτα παρα τυψεις στη συνειδηση μου; Γιατι να βιασω και να μην σεβαστω την ελευθερια του αλλου όταν δε θα εχω τη θρησκεια, την ιδεολογια κι ολα τα δηθεν ενοποιητικα τους ευφυολογηματα να με ωθουν;

Ο,τι μας ενωνει

την ιδια στιγμη μας διαχωριζει.

Ο,τι μας χαροποιει την ιδια στιγμη ριχνει στη δυστυχια καποιον αλλον.

Καθε μπουκια στο στομα μας δεν ειναι παρα ενα ποτηρι κλεμμενο νερο απο καποιον αλλον,

καθε στιγμη οικογενειακης γαληνης στο καινουργιο αμαξι δεν ειναι παρα η μπουλντοζα που γκρεμιζει το σπιτι ενος πολυτεκνου γιατι δεν ειχε χρηματα να πληρωσει την τραπεζα.

Ετσι δρα, ετσι ζει κι ετσι αναπνεει η Δημοκρατια τους, μεσα απ’την αντιθεση επιβιωνει η κοινωνια τους.

Γεννηθήκαμε χωρίς όνομα, χωρις πατριδα, χωρις φυλή και χωρις θρησκεια.

Για ποσο ακομα θα υποδουλωνουμε το σωμα και το πνευμα στις δικες τους επιταγες;

Ελευθεροι ειμαστε πιο ομορφοι.

Ελευθεροι μπορουμε να ζησουμε πιο αγαπημενοι.

Θοδωρης Κ.

Εμενα οι φιλοι μου δεν ειναι πουλια

απλως μαυροι

μαυροντυμενοι κουκουλοφοροι

γνωστοι-αγνωστοι

γνωστοι ως “παρακρατικοι ταραξιες”

μα αγνωστοι για την ανθρωπια τους.

Εμενα οι φιλες μου δεν ειναι συρματα

απλως τεντωμενες

τεντωνονται προς την ουτοπια

και ας λενε οι “σοφοι” της κοινωνιας

πως ειναι αλητειες αυτα.

Εκεινες συνεχιζουν να τεντωνονται.

Ελισαβετ

Rain

Βρέχει λες και κλαίει ο ουρανός

που δεν είσαι κοντά μου

μα όπως πέφτει το νερό

ξεπλένει την καρδιά μου

Σε κοίταζα να φεύγεις

με βήματα αργα

κι εγώ μονάχη έμεινα

στην αστροφεγγιά

και όσα δεν ειπώθηκαν

με τον αγέρα σκόρπισαν

όπως σκορπάν τα φύλλα

μα το κλάμα είναι λυτρωτικό

κι απο σένα θα λυτρωθώ

βαρέθηκα πια να κλαίω

αγάπη μου, αντίο.

 

Στίχοι που είχα γράψει κάποτε παλιοτερα.. πριν κάποιους μήνες. Για την ακρίβεια πιο πολύ προσχέδιο στίχων, με την προοπτική να το δουλέψω κάποτε  (και όπως είδατε δεν το έχω κάνει ακόμα, χεχε). Αλλά σήμερα ένιωσα να με εκφράζουν, με κάποιο περίεργο τρόπο. Οχι σα συνέχεια αλλά κάθε στίχος ξεχωριστά χτυπάει και σε μία διαφορετική μου σκέψη, ένα διαφορετικό συναίσθημα από αυτά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες.

Νεα πόλη, νέα σχολή, νέα μέρη, νέα κατάσταση… Ε ναι λοιπον, είναι ωραία. Μαγικά. Κάθε στιγμή που περνάει είναι ξεχωριστή, γιατί όταν είσαι στο Αμστερνταμ, και μόνο που περπατάς τριγύρω σε κανει να γουσταρεις. Ειναι τοσο ομορφα εδώ! Τα κανάλια, τα σπίτια, τα δέντρα. Ο αέρας! Η ατμόσφαιρα αυτής της πολης, της τόσο πολλυσυλλεκτικης και τόσο πολυπολιτισμικης.. Οι μυρωδιές απο τα κεμπαπτζιδικα αναμειγνυονται με τη σχεδον θαλασσινη μυρωδια απο τα καναλια και συνθετουν ένα αρωμα σε νοτες τζαζ! Οι ανθρωποι τριγυρω σου δινουν την ιδεα οτι ειναι μονιμα σε διακοπες – εδω δεν ειναι πολη, μονο ενα τεραστιο κεντρο. Τα σχεδια σου, οι οριζοντες, οι δυνατοτητες που σου προσφερονται εδω..

Αυτα που ανακαλυπτεις για τον εαυτο σου παρατηρωντας τις αντιδρασεις σου σε  νεες συνθηκες.

Και πανω απο ολα η ιδεα οτι υπαρχουν κι αλλοι εδω που βρισκονται στη φαση σου. Ισως δεν τους εχεις βρει ακομα, αλλα εδω ειναι, και σε περιμενουν να πας απο κει, στη ζεστη και ομορφη εστια τους, οταν νιωσεις νταουν γιατι μπορει να το εχουν νιωσει και αυτοι.

Γιατι ναι λοιπόν, είναι και δύσκολα εδώ.

Είναι δύσκολα να είσαι μακρια απ’την ασφάλεια που είχες συνηθίσει.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να σε πάρει αγκαλιά όταν πονάς.

Είναι δύσκολα να μην έχεις αγάπη γύρω σου.

Είναι δύσκολα να μην έχεις κάποιον να πας για μπύρες.

Είναι δύσκολα όταν έχεις να τα βγάλεις πέρα με μια τεράστια ύλη.

Είναι δύσκολα οταν προσπαθεις να τα καταφερεις μονάχη.

Είναι δύσκολα όταν νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει.

Είναι δύσκολα όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς.

Είναι δύσκολα όταν σκέφτεσαι όλα αυτά που άφησες πίσω.

Είναι ΠΟΛΥ δυσκολα για την ακριβεια όταν σκεφτεσαι αυτα που αφησες πισω 

Είναι δύσκολα όταν είσαι μονος.

 

Αλλά πρέπει να σπασει το κουκουλι για να βγει η πεταλουδα… ετσι δεν είναι;

No pain, no gain…

Γι’αυτο κι εγω δε θελω να κοιταω πισω τωρα. Δε θελω να σκεφτομαι αυτα που αφησα, και να με σκοτωνουν. Δε θελω να σκεφτομαι αν θα τα ξαναβρω. Δε θελω να μου λειπουν, δε θελω να μου λειπεις, δε θελω να σε σκεφτομαι. Δε θελω να σκεφτομαι την αγαπη που αφησα, αλλα αυτη που θα βρω. Δε θελω να κοιταζω πισω με νοσταλγια, παρα μπροστα με προσμονη. Θελω να ανοιξω τα φτερα μου και να βρω αυτο που θελω καπου στην πορεια.

 

Καποια πουλια τραγουδουν για λευτερια

Καποια φευγουν και πετουν ψηλα..

Συγχώρεσέ με…

Στο ΑμστερΝταμ ξημερωνει κι εγω παω για υπνο.

.

Σκέψεις πάνω στο χρόνο…

«Χρόνος είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά..» έχουν τραγουδήσει οι Kill the Cat. Κι εγώ, σε μια ψιλοαπογοητευμένη φάση, το ομολογώ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα σχετικά με το χρόνο.

Γιατί έχουμε ασχοληθεί τελικά τόσο πολύ μαζί του; Μάλλον γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να ορίσουμε. Και κατ’ επέκταση το μόνο πράγμα που έτσι και το χάσουμε δεν μπορούμε με τίποτα να το ξαναβρούμε / αναπληρώσουμε. Εξ ου και κάτι παλιότερες δημοσιεύσεις μου περί κατανομής του χρόνου και κόστους ευκαιρίας.

Τελικά ένα από τα μεγαλύτερα κακά που μπορεί να συμβεί σε κάποιον (και παράλληλα ο ένας από τους δύο μεγαλύτερούς μου φόβους) είναι να χάσει το χρόνο του. Δηλ. να τον σπαταλήσει. Να γυρίσει να κοιτάξει πίσω και να πει «Μαλακία έκανα». Ακόμα και να ξεκάνεις τη μαλακία δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω και να ζήσεις «σωστά». Και όπως έχει ειπωθεί ξανά,  η ζωή είναι μια συλλογή εμπειριών, οι οποίες όμως στο τέλος θα μας είναι τελείως άχρηστες αφού θα τις έχουμε μεν μαζέψει αλλά δε θα έχουμε μια δεύτερη ζωή να τις αξιοποιήσουμε. (Προς όσους πιστεύουν στη μετεμψύχωση: ΟΚ, ίσως να έχουμε, αλλά στην τωρινή ζωή σας θυμάστε τίποτα από την προηγούμενη ώστε να το αξιοποιήσετε;)

Γι’αυτό κι εγώ (to quote myself as well) προσπαθώ να περνάω κάθε στιγμή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλ. με τον τρόπο που θα με κάνει να περάσω καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Αν βρω κάτι ή κάποιον που με κάνει να περνάω όμορφα επιδιώκω να βρίσκομαι εκεί – τώρα το αν είναι η εκάστοτε επιλογή σωστή, ο χρόνος θα δείξει.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λένε. Αλήθεια. Η στιγμή είναι πιο σημαντική από τη γενική έννοια «χρόνος», καθότι αυτή ζεις κι ευχαριστιέσαι – τα άλλα είναι αναμνήσεις ή όνειρα, και καλό είναι να είναι όμορφα και αυτά αλλά θα είναι μόνο εάν το φροντίζεις αυτό τη στιγμή που ακόμα είναι στιγμές.

Ο χρόνος είναι σχετικός, έχουνε πει. Κι αυτό αλήθεια. Τείνει να περνάει πιο γρήγορα όταν κάνεις κάτι ευχάριστο. Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο.

Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

Σε ένα παλιότερο ποστ είχα πει πως δε ζητάω δεσμεύσεις, υποσχέσεις, παραμύθια, μονογαμίες και λοιπές ιστορίες όταν θέλω κάποιον – το μόνο που θέλω είναι ένα κομμάτι του χρόνου του. Για να έχω τη συντροφιά του σε ένα κομμάτι του δικού μου χρόνου, αφού με κάνει να νιώθω όμορφα όντας δίπλα του και άρα να περνάω καλά.

Μήπως τελικά ζητάω πολλά;

ps: πάρτε και τους στίχους των Kill the Cat γιατί μου έχει κολλήσει το τραγούδι τώρα:

Κάθε σου ώρα είναι μοναδική
Μα οι κλέφτες του χρόνου δε σου χαρίζουν ούτε μια στιγμή

Κάθε σου ώρα κι ένα λουλούδι σου τραγουδάει μέσα στην καρδιά
Ο χρόνος σου είναι η μουσική που πηγάζει από μέσα σου βαθιά
Σου ξεριζώνουν τα λουλούδια, σου βάφουνε τις νότες γκρι
Τα γκρίζα δόλια ανθρωπάκια σου κλέβουν της ζωής τη μουσική

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

Σπάσε όλα τα ρολόγια που έχουνε κουρδίσει αυτοί
Με βάση τα δικά τους μέτρα και σε χορεύουν σε φάλτση μουσική
Της δικής σου της κλεψύδρας την άμμο αρπάζουν σαν τρελή
Με ανταλλακτικές αξίες σταμάτα ν’ανταλλάζεις τη ζωή

Μην περιμένεις ούτε μια στιγμή
Οι κλέφτες του χρόνου σου κλέβουν τη ζωή
Ξυπνήστε! Η ώρα δεν προσμένει
Κάποιος την κλέβει, πάει χαμένη

(Μόμο)

Όλα ήταν στη θέση τους!

Όλα ήταν στη θέση τους!

Οι πεινασμένοι στην Αφρική. Οι «ειδικοί» στην τηλεόραση. Οι «κακοί» στη φυλακή. Οι «αναρχικοί» στα Εξάρχεια. Αυτοί που αποφασίζουν στη βουλή. Τα λεφτά μας στα δάνεια. Η αστυνομία στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια μας στις τράπεζες. Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία. Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar. Τα παιδιά μας στο σχολείο. Οι φίλοι μας στο Facebook. Η τέχνη στα μουσεία και στις γκαλερί. Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις. Τα δέντρα μας χριστούγεννα στο Σύνταγμα. Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος. O έρωτας στις 14 Φλεβάρη. Εμείς σε τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ

 

ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Οι πεινασμένοι στη βουλή, οι ειδικοι στα εξάρχεια, οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος, οι αναρχικοί στα μουσεία και στις γκαλερί, αυτοί που αποφασίζουν στις 14 φλεβάρη, τα λεφτά μας χριστούγεννα στο σύνταγμα, η αστυνομία στην Αφρική, τα σπίτια μας πάρκα, οι εχθροί μας στο facebook, τα πάρκινγκ στις τράπεζες.

Η ψυχαγωγία μας στο σχολείο, τα παιδιά μας στα bar, οι επιθυμίες μας στην επόμενη γωνία, η τέχνη μας στα δάνεια (δεν πληρώνω, δεν πληρώνω),

 

Τα δέντρα μας στους δρόμους

Η ομορφιά στους δρόμους

Ο Έρωτας στους δρόμους

 

Εμείς;

Σε τέσσερις τοίχους;

                                                                  τα εξώγαμα του δεκέμβρη

 

Το κειμενο αυτο το βρηκα στο ιντερνετ, δεν ξερω ποιοι το εγραψαν αλλα μοιραστηκε στις 14/2/2009 και ειναι απο τα ωραιοτερα κειμενα που εχω διαβασει.. το αναδημοσιευω για να συμβαλλω στο να το δουν οσο το δυνατον περισσοτεροι.