όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

Μεγαλωνοντας…

Published 27 by yvris

…και αρχιζεις να μην προλαβαινεις να κανεις τιποτα πια απο αυτα που θελεις…

…και αρχιζουν να σου τη δινουν και να σε ενοχλουν πραγματα που παλιοτερα ουτε καν…

…και αρχιζει να σου τη σπαει πχ ο αλλος που πιανει κουβεντα στο κινητο ενω εχει βγει μαζι σου, που οταν ημασταν μικρα και ειχαμε πρωτοανακαλυψει τα κινητα, το θεωρουσαμε νορμαλ να μιλαμε ολη την ωρα. «Αφου τωρα με βρισκουνε οπου και να ειμαι, δεν μπορω να μην το σηκωσω!» Και αρχιζεις να μην το σηκωνεις, και πλεον το συγχωρεις ΜΟΝΟ σε εφηβους…

…και αρχιζει να σου τη σπαει το να σε παιρνουν τηλ και να βαραει το τηλεφωνο οσο εισαι στο γραφειο (και το ξερουν!), ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ; ειναι και ο συναδελφος στο διπλανο γραφειο, και δουλεια να μην εχεις, αμα πιασεις την κουβεντα 1ον σ’ακουει και 2ον τον ενοχλεις. Δεν μπορεις ολη την ωρα να πιανεις ψιλη κουβεντουλα λες και εισαι σπιτι σου..

…και αρχιζει να σου τη δινει να σε παιρνουν τηλεφωνο για να βγαινεις, σα να μην μπορουν να καταλαβουν οτι α) δεν εχεις φραγκο, β) εχεις δουλεια και προβες, γ) εχεις γαμημενο ξυπνημα το πρωι, δ) εισαι ηδη πτωμα και ε) αν δεν ειχες τα χρεη να σε κυνηγανε δε θα πηγαινες καν στο γαμημενο το γραφειο, θα αραζες κι εσυ σπιτι και ο,τι λεφτα εβγαζες απο τα live θα τα ετρωγες βγαινοντας και πινοντας! Δεν ειναι οτι δε θελεις, ειναι οτι δεν μπορεις, και νιωθεις σαν ο αλλος να στο τριβει στη μαπα, και να μην το καταλαβαινει κιολας, και σου τη δινει που σαπιζει και που θελει να σαπισεις κι εσυ. Και συγνωμη κιολας, βεβαια, δε σου φταιει ο αλλος, φιλος σου ειναι, θελει να σε δει, (κι εσυ θελεις να σαπισεις), αλλα δεν μπορεις γαμωτο, και αρχιζει, παραλογα, να σου τη δινει οταν στο προτεινει…

…και αρχιζεις να τη βρισκεις με το δικο σου νοικοκυριο, με το να ειναι το σπιτι σου καθαρο, βαζεις σκουπα καθε βραδυ μην εχει σταχτες στο χαλι και ειναι βρωμικο, αρχιζεις να τη βρισκεις με το να εχει το καθε πραγμα τη θεση του, να απολαμβανεις το χωρο τακτοποιημενο, να θυμωνεις με το συγκατοικο που τα παραταει ολα οπως να ναι και να του βαζεις τις φωνες, να γουσταρεις με το μικρο γυαλινο μπουκαλακι για το λαδι με τα φυλλαρακια ελιας πανω ζωγραφισμενα και με το καινουργιο ραφι που εγκατεστησες χτες…

…και αρχιζεις σιγα σιγα να γινεσαι σαν τη μανα σου…

Αναλωσιμοι;

Published 24 by yvris

Και ζεις ολα αυτα τα χρονια ανετη στην ησυχια του σαλονιου σου με κλειστες τις πορτες, διπλοσφραγισμενες.

Και κάποτε ερχεται καποιος σε καποια φαση, και γλιστραει μεσα απο μια μικρη χαραμαδα, λιγακι, μια αχτιδα απο το φως του. Και μπαινει απο τη χαραμαδα το φως και απλωνεται, και σε φωτιζει και σε ζεσταινει.

Εσυ την ανοιξες τη χαραμαδα; Μονος του την ανοιξε; Δεν εχει σημασια, σημασια εχει οτι τωρα, μπηκε.

Μπηκε. Και ειναι μεσα, και αρχιζει να βολευεται. Και αρχιζει να εχει σημασια ο,τι λεει. Και αρχιζεις να αναζητας το χερι του να σε αγγιζει οταν ειναι κοντα σου, και οταν δεν ειναι ακομα, και αρχιζεις να ψαχνεις για σημαδια, και οταν δεν τα βλεπεις να ανησυχεις…

Και συνειδητοποιεις οτι, μετα απο χρονια, αφησες καποιον να μπει μεχρι το σημειο που αρχιζεις και φοβασαι το να φυγει.

Τωρα τη γαμησες, φιλεναδα.

Γιατι η αγαπη ειναι φυλαχτο, γι’αυτο.

Published 17 by yvris

Αναδημοσιεύω από την Ειρήνη και το My Happy Ending:

Και, με γνήσια λογική Harry Potter -που μου φαίνεται απόλυτα σωστή- του έλεγα να μην φοβάται τίποτα, γιατί το ότι αγαπήθηκε τόσο θα είναι για πάντα εντυπωμένο πάνω του, σαν φυλαχτό που κανείς δεν μπορεί να του πάρει μακριά. Πάντα να το θυμάται…

you have been loved. (Και που αλλάζει ο χρόνος, το γεγονός παραμένει).

Συναισθηματα

Published 9 by yvris

I’ve had my share, δεν μπορω να πω…

Εχω νιωσει τη χαρα την τοσο μεγαλη και δυνατη που δε χωραει μεσα σου, που σε συνεπαιρνει και δεν εκφραζεται με λογια, και σε κανει απλα να χοροπηδας..

Εχω νιωσει ερωτα, τον ερωτα που σε κατακτα σε καθε παραμικρο χιλιοστο του εαυτου σου μεχρι που γινεσαι ολοκληρη ερωτας, χωρις να εχεις τιποτε αλλο πια δικο σου, και εισαι σιγουρη οτι εχεις βρει το αλλο σου μισο, οτι εδω εισαι και τιποτε αλλο πια δε θες.

Εχω νιωσει πονο. Πολυ πονο. Τον πονο που σε κανει να πεφτεις στο πατωμα, να νιωθεις οτι κατι ξεριζωνεται εκεινη τη στιγμη απο μεσα σου, οτι σου τραβανε τα σπλαχνα και τα βγαζουν εξω, τοσο πονο που δεν μπορεις ουτε να κλαψεις. Που για να καταφερεις να ερθεις σε επαφη με τον κοσμο χαραζεις το σωμα σου, για να *νιωσεις* κατι αλλο εκτος απο τον πονο.

Και προδοσια εχω νιωσει, και ξεφτιλα. Πεσμενη στο δρομο, να κρατας αγκαλια ενα ποδι, σε σενα λατρεμενο, για να μη φυγει μακρια σου, κι εκεινο να σε κλωτσαει, και να σε χτυπαει με μπουκαλια.

Εχω νιωσει ματαιοτητα. Ενα βραδυ που βγηκα στο μπαλκονι μου και κοιταξα το συμπαν στα ματια, κι εκεινο γυρισε και μου ειπε ποσο μικρη ειμαι. Και κρατηθηκα απο το καγκελο και απο ενα τηλεφωνο να μην πεσω.

Εχω νιωσει την καρδια μου να σπαει.

Εχω νιωσει τον τρομο του σκοταδιου, τον τρομο της καταθλιψης και του απολυτου τιποτα.

Εχω νιωσει μαλακας, μεγαλος· πώς ειναι οταν ο αλλος απεναντι σου εχει κακο σχεδιο και σε παιζει. Το τεραστιο «γιατι» που ακολουθει, οταν το παιρνεις ειδηση, αλλα δεν το κατανοεις – ΓΙΑΤΙ; Δεν εχασα την πιστη μου στους ανθρωπους, ακομα…

Εχω νιωσει αγαπη, ποσο μεγαλη αγαπη… απο αυτην που δε χωραει στο στηθος σου και κοντευει να το σπασει, που σε αφηνει να κοιτας στον ουρανο με ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στα ματια σου.

Αυτη θελω. Αυτη θελω στη ζωη μου, αυτη θελω να κρατησω.

Ο ερωτας; Τον εχω αποδομησει και απομυθοποιησει τον ερωτα. Τον εκλογικευσα. Ξερω πια οτι ειναι μια κατασταση που μονοι μας δημιουργουμε μεσα στα κεφαλια μας. Δυστυχως.

Μακαρι να μπορουσα να τον νιωσω, μαναρακι μου. Μακαρι.

Αλλα δεν ξερω αν μπορω πια. Στερεψα. Ερημο, ανυδρο τοπιο, καμενη γη.

Ποιος το περιμενε, εγω..; Που στα 14 ειχα γραψει ενα «ποιημα» (ο θεος να το κανει..) με τον τιτλο «Ερωτευμενη με τον ερωτα». Που πριν 4 χρονια εγραφα αυτο. Που ήθελα ενα πραγμα, πάντα να ειμαι ερωτευμενη. Και στα 28 μου να συμφωνω με το Νιτσε: Ultimately, it is the desire, not the desired, that we love.

Ε, τοση φωτια στο τελος με εκαψε.

Δε θελω το ιδιο για σενα, καρδουλα μου… μακαρι να μην ερθεις εδω… Να θες να νιωσεις, και να μην μπορεις. Να θες να δοθεις ολοκληρωτικα στο κυμα που σε παρασερνει, σε σηκωνει ψηλα και σε πεταει με δυναμη στην αμμο, να μπαινεις μεσα στη φουρτουνιασμενη θαλασσα και να μη θυμασαι πώς γινεται.

Δεν ξερω αν μπορω να ξαναερωτευτω πια. Πανε πολλα χρονια. Τον περιφρονω πια αυτον τον φτερωτο κυριο με τα βελη.

Και δεν ξερω αν θελω…

Αλλα αυτο, τωρα, ειναι οσο πιο κοντα εχω φτασει.

(Και καπως ετσι εγινα, καρδια μου, σαν αυτο που με πληγωσε.)

(Μη μου γαμησεις και την αγαπη, γαμωτο..!)

Πορνη

Published 4 by yvris

Κι έχουν περάσει πέντε χρόνια
που τη ζωή μου σαν ουίσκι πίνεις
και με κυλάς σε βρώμικα σεντόνια
μα τα λεφτά στο μαξιλάρι δε μ’αφήνεις…

© yvris.wordpress.com , 2013

Ξερεις να το ανοιξεις…

Published 24 by yvris

Ισως δε θα επρεπε να τα γραψω αυτα τωρα που ξερω οτι με διαβαζεις… αλλα χεσε με, αμα δεν μπορω να ανοιγομαι και να αδειαζω και εδω μεσα, γι’αυτη τη δουλεια το εχω το ρημαδι. Διαβαζεις με δικη σου ευθυνη.

Τις τελευταιες μερες κατι εχει αλλαξει, το βλεπεις, το ξερεις, κι ας μη το νιωθεις. Λες να φταιει που μυριζεις καλοκαιρι..;

Μικρό κοχυλακι, κλειστο σα στρειδι, ανοιγεις λιγακι, μου δειχνεις το μαργαριταρι σου, κλεινεις παλι και με αφηνεις με τη λαμψη του στα ματια μου. Ποσα μαργαριταρια κρυβεις ακομα μεσα σου να ανακαλυψω; και αραγε θα με αφησεις ποτε να κρατησω ενα απο αυτα στα χερια μου..;

Φοβαμαι μη με απογοητευσεις, ξερεις, οπως οι πολλοι. Οι πολλοι που δε μενουν στη ζωη μας και περνανε και φευγουν, αντιθετα με τους λιγους που μενουν. Και φοβαμαι μη σε απογοητευσω κι εγω. I am far from perfect.

Εχει νοημα να το γραψω; Θελω να μεινεις.

Με τη γευση της καβλας σου στα χειλη, αλμυρη, σαν το νερο της θαλασσας…
…με τη μυρωδια σου στα χερια μου, στο λαιμο μου…
…με τη θυμηση της ηδονης, εκει χαμηλα, να ερχεται και να φευγει, οπως το κυμα στην αμμο, oπως κι εσυ…
…με το κεφαλι και την καρδια μου γεματα μουσικες…

…τι όμορφος τροπος να ξεκινησει η μερα μου!

You’re fucking amazing. Just the way you are.

υγ. This is as far as I can go. For now. Δεν ανοιγομαι αλλο.
Θα σου ελεγα συγνωμη αν σε κατακλυζω… Αλλα αν ηθελα να σου τα πω αυτα, δε θα τα εγραφα εδω.

Ο Μικρος Πριγκηπας και η Αλεπου

Published 17 by yvris

- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα “χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα “σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα “μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι … Nομίζω πως μ” έχει εξημερώσει …

[...]

- Αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ” όλα τ” άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να “ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα “ναι υπέροχα όταν θα μ” έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ” αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.
Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.
- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!

[...]

- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να “ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα …
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
- Θα “ταν καλύτερα να “ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ” αρχίσω να “μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ” αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν” ανησυχώ. Θα “χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα “ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην ψυχή μου τα καλά της … Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

[...]

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να “ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού … Θ” αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!
- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.

[...]

- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:
Δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου … έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου …
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου … επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

******************************************

Θελω τοσο πολυ να σε αγαπησω….

…που στιγμες μου έρχεται να σου το φωναξω, κι ας ξερω οτι ακομα δεν ισχυει.

Ο,τι γινει…

(και να φανταστεις οτι ποτε δεν ειχα αυτο το βιβλιο σε εκτιμηση.)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.