όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

Αντιο…

Published 23 by yvris

Ησουν ομως γκαντεμης, φιλε. Δεν σου εφτανε που επρεπε να υποστεις την ταλαιπωρια απο μικρος, οχι. Επρεπε και την πληρωσεις εσυ, για λαθος αλλου που κατι δεν εκανε καλα… επρεπε αυτο να εξελιχθει ακομα πιο ασχημα, και να σε παρει απο κοντα μας.

Δε σου κρατω κακια που δεν το προσεχες, παλια. Κι εγω στη θεση σου πιστευω θυμο θα αισθανομουνα.

Ομως μου λειπεις, ρε φιλε Νικο. Μου λειπεις. Μου λειπει η καλοσυνη σου, το χιουμορ σου, αυτη η ατελειωτη αγκαλια που ειχες για ολο τον κοσμο και η αναγκη να δωσεις και να παρεις αγαπη, η χρυση σου η καρδια που αγγιξε οποιον σε γνωρισε, το γαμημενο το ταλεντο σου, η ολοκληρωτικη ελλειψη κακιας, που εβγαινε μεσα απο το καθαρο σου βλεμμα, και το στιχο σου…

(ακομα και οταν κραζαμε μαζι τον Κ, κακια δεν εβγαινε απο την αγνη ψυχουλα σου.. α, μαλλον το ξερεις, δεν ηρθε προχτες… δεν νομιζω και οτι θα τον ηθελες, αλλωστε… ;) )

Εσυ θα κανεις παρεα με τον Παυλο, τωρα…

Δε θα ξαναρθεις ποτε στο μαθημα ταλαιπωρημενος χωρις ποτε να παραπονεθεις, δε θα μας ξαναπεις ποτε με χαμογελο “α, ναι, εκαψα εναν ογκο το πρωι”, ποτε μα ποτε με παραπονο, δε θα μας ξαναπεις ποτε “προτιμω να πεθανω εγω παρα να λαδωσω και να παρω τη σειρα καποιου αλλου που να εχει μεγαλυτερη αναγκη το μοσχευμα”. Δε θα μας διαβασεις ποτε στιχους που θα κανουν την καρδια μας να χτυπησει δυνατα μπροστα στο μεγαλειο σου, χωρις να ξερουμε αν αισθανομαστε μεγαλυτερη χαρα ή συγκινηση.

Δε θα ξαναρθεις σε λαηβ να με δεις ξανα, δε θα μου φτιαξεις ξανα το βραδυ με την παρουσια σου εκει, παρα τα οσα περναγες. Δεν ξερεις ποσο σημαντικη ηταν για μενα η δικη σου παρουσια οποτε ερχοσουνα. Δεν ξερεις ποσο μεγαλη διαφορα μου εκανε, σε σχεση με οποιονδηποτε αλλο που ερχοταν για μενα, το οτι ησουν ΕΣΥ εκει.

Δεν το ξερεις γιατι δε σου το ειπα ποτε. Δε σου το ειπα απο βλακεια, “για να μη σε ενοχλησω”, ολες τις φορες που σε σκεφτομουνα μεσα σε αυτο το καλοκαιρι, ολες τις φορες που ηθελα να σου πω οτι παιζαμε το τραγουδι σου, ολες τις φορες που αναρωτιομουν απλα τι να κανεις.

Τι μαλακας που ημουνα, ΕΠΡΕΠΕ να σε ειχα ενοχλησει, Νικο, ποσο το μετανιωνω τωρα… Ελπιζω τουλαχιστον να μην αισθανοσουν μονος σου, ελπιζω να ειχες ολη την αγαπη που αξιζες γυρω σου, ακουσα οτι εφυγες ταλαιπωρημενος, ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ, ελπιζω τουλαχιστον να εφυγες συμφιλιωμενος…

…τοσος κοσμος εκει, για να σε αποχαιρετισει, Νικο, ποσο μας αγγιξες ολους στο μικρο αυτο διαστημα;

Σε ευχαριστω για το αγγιγμα σου στη ζωη μου, φιλε. Το μαγικο σου αγγιγμα. Τιμή μου, φιλε. Θα μεινεις αξεχαστος, παντα με το καθαρο σου βλεμμα με την υπονοια χαμογελου, που κοιταει παντα ισα στην καρδια.

Καλο σου ταξιδι, συμμαθητη, συνεργατη, φιλε Νικολα, καλοκαρδε, ταλαντουχε Νικολα. Εις το επανιδειν, φιλε.

Reunion

Χτες πήρα μια επιστολή με το ταχυδρομείο
το trendy το ηλεκτρονικό και οχι αυτο το κλασσικό 
δίπλα στο θυρωρείο
διαβάζω πως η τάξη μου reunion σχεδιάζει
όχι στην Station one μα σ’ ένα cozy restaurant
με τα κουβερ στα σελοφάν ή στου Ψυρρή η στο Γκάζι

Θα ναι οι γνωστοί μου οι παλιοί παιδιά των Πατησιών
που εσχάτως γίνανε αστοί, δημότες κάτοικοι πολλοί 
βορείων προαστίων
Αυτή τους η συγκέντρωση θαρρώ δεν μου ταιριάζει
σε μια κουζίνα μάρκας Neff της ευτυχίας μας το ευ
να μαγειρεύουν masterchef σε χύτρα που κοχλάζει

Εγώ σ’ αυτή τους τη γιορτή λέω να βάλω βέτο
να τους θυμάμαι σαν παιδιά σε κάθε δρόμο και γωνιά 
σ’ αυτήν εδώ τη γειτονιά που κάποιοι λένε γκέτο

Ηταν ο Πέτρος η Ζωή ο Νίκος κ η Χριστίνα 
η Βίκυ η Σεβαστιανή η Δόμνα η Κωσταντίνα
Μ’ αρεσει πάντα σα θα βγω στον κόσμο να μιλάω
φίλους καλούς μα και γνωστούς απλά να χαιρετάω
Μόνο που τώρα είν ο Aμπντουλ ο Iβαν κι ο Νικολάι
που για την ΑΕΚ σαν με δει γελάει και μου κολλάει

Ετσι περνούν οι Κυριακές το Σάββατο η Δευτέρα
αλλάξανε οι άνθρωποι μα ίδια η καλημέρα

…τι αλλο εκρυβες μεσα σου, φιλε μου…

το σ’αγαπω

Published 15 by yvris

ξερεις, αυτο που εχεις στην ακρη της γλωσσας σου

και που θελεις να το πεις περισσοτερο απο ποτε

και εχεις κρατηθει να μην το πεις περισσοτερο απο ποτε

(καποιες φορες δεν κρατιεσαι και πολυ καλα)

γιατι το φοβασαι περισσοτερο απο ποτε.

(αλλο ενα σημαδι οτι μεγαλωνεις)

2 μηνυματα που θα προτιμουσα να πω κατα προσωπο

Published 29 by yvris

Θα ηθελα πολυ να μπορουσα να σου ευχομουνα “καλή τυχη στην καινουργια σου ζωη”, “καλο ξεκινημα”, “καλο ταξιδι”.

Δεν μπορω.

Και φταις εσυ γι’αυτο.

Μου χρωστας μια συγνωμη, γαμωτο.

Μου τη χρωστας και καποτε πρεπει να μου τη δωσεις.

Και τωρα αυτο μειωνει τις πιθανοτητες.

Οποτε να σου πω κατι; Καλυτερα μην ξαναγυρισεις ποτε. Αλλιως θα περιμενω τη συγνωμη μου.

(Ποσο κριμα… να εχεις απο μενα αυτη την ενεργεια να σε συνοδευει, και οχι καποια αλλη… κριμα… )

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Μου πετας κατα καιρους τετοιου τυπου δηλωσεις. Και δεν εχω αποφασισει ακομα αν ειναι ενδειξη δυναμης; αδιαφοριας; αποστασης; ανεξαρτησιας; η απλα φοβου; οτι θα φυγω πρωτη εγω;

Δεν ξερω αν σου αρεσει αυτο που θα πω, ισως υπαρξει η μερα που δε θα σου αρεσει πια.

Αλλα δε φευγω. Τελος. Θα φυγω μονο αν με διωξεις.

Μπηκες μεσα, μικρο μου. Τελος. Θα πρεπει εσυ να με διωξεις τωρα.

Αυτο το τραγουδακι για σενα <3

Φθινοπωρο

Published 25 by yvris

Ναι το ξερω ειναι ακομα Αυγουστος.. κατακαλοκαιρο, καμια σχεση με πρωτοβροχια κλπ. Κι ομως φετος σα να εχω πιασει αυτο το συναισθημα απο πιο νωρις.

…αυτο το συναισθημα που ερχεται καθε χρονο με την αρχη του φθινοπωρου, της εμπνευσης και της ανυπομονησιας για κουρνιασμα μεσα στο ζεστο σου σπιτι με ενα φλιτζανι τσαι, ενω εξω βλεπεις τη βροχη να πεφτει. Το συναισθημα της αγκαλιας και του να νιωθεις και να κρατας ενα λιγνο κορμακι κατω απο ενα χοντρο σκεπασμα… Το συναισθημα του οιστρου και του ανασκουμπωματος να κανεις καινουργια πραγματα με τη νεα σχολικη χρονια που αρχιζει, και φετος να πετυχεις ολους τους στοχους σου, να δημιουργησεις, να αφησεις το στιγμα σου σε αυτον τον κοσμο, τωρα που ειναι τα καλυτερα σου χρονια.

…σε αυτη τη χρονια, με τις λιγοτερες δυνατες ελπιδες, με τη λιγοτερη δυνατη εμπνευση, με τη μεγαλυτερη απο ποτε απαισιοδοξια, κι ομως το συναισθημα εχει ηδη χτυπησει απο τοσο νωρις, με ενταση που προβλεπεται να μεγαλωσει με τα πρωτοβροχια.

Το πιο ομορφο πραγμα που μου ειπαν τελευταια: Μπορεις να παρεις πηλο και με αυτον να φτιαξεις ενα βαζο, ή μια γλάστρα, το αποτελεσμα μπορει να ειναι διαφορετικο στην οψη αλλα ειναι παντα το ιδιο υλικο.

Λες να βρηκα αλλον εναν απο εμας; (reference εδώ)
(Κοιτα να δεις κι εγω τη λεξη πηλος ειχα χρησιμοποιησει τοτε… τυχαιο;!)

Μεγαλωνοντας…

Published 27 by yvris

…και αρχιζεις να μην προλαβαινεις να κανεις τιποτα πια απο αυτα που θελεις…

…και αρχιζουν να σου τη δινουν και να σε ενοχλουν πραγματα που παλιοτερα ουτε καν…

…και αρχιζει να σου τη σπαει πχ ο αλλος που πιανει κουβεντα στο κινητο ενω εχει βγει μαζι σου, που οταν ημασταν μικρα και ειχαμε πρωτοανακαλυψει τα κινητα, το θεωρουσαμε νορμαλ να μιλαμε ολη την ωρα. “Αφου τωρα με βρισκουνε οπου και να ειμαι, δεν μπορω να μην το σηκωσω!” Και αρχιζεις να μην το σηκωνεις, και πλεον το συγχωρεις ΜΟΝΟ σε εφηβους…

…και αρχιζει να σου τη σπαει το να σε παιρνουν τηλ και να βαραει το τηλεφωνο οσο εισαι στο γραφειο (και το ξερουν!), ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ; ειναι και ο συναδελφος στο διπλανο γραφειο, και δουλεια να μην εχεις, αμα πιασεις την κουβεντα 1ον σ’ακουει και 2ον τον ενοχλεις. Δεν μπορεις ολη την ωρα να πιανεις ψιλη κουβεντουλα λες και εισαι σπιτι σου..

…και αρχιζει να σου τη δινει να σε παιρνουν τηλεφωνο για να βγαινεις, σα να μην μπορουν να καταλαβουν οτι α) δεν εχεις φραγκο, β) εχεις δουλεια και προβες, γ) εχεις γαμημενο ξυπνημα το πρωι, δ) εισαι ηδη πτωμα και ε) αν δεν ειχες τα χρεη να σε κυνηγανε δε θα πηγαινες καν στο γαμημενο το γραφειο, θα αραζες κι εσυ σπιτι και ο,τι λεφτα εβγαζες απο τα live θα τα ετρωγες βγαινοντας και πινοντας! Δεν ειναι οτι δε θελεις, ειναι οτι δεν μπορεις, και νιωθεις σαν ο αλλος να στο τριβει στη μαπα, και να μην το καταλαβαινει κιολας, και σου τη δινει που σαπιζει και που θελει να σαπισεις κι εσυ. Και συγνωμη κιολας, βεβαια, δε σου φταιει ο αλλος, φιλος σου ειναι, θελει να σε δει, (κι εσυ θελεις να σαπισεις), αλλα δεν μπορεις γαμωτο, και αρχιζει, παραλογα, να σου τη δινει οταν στο προτεινει…

…και αρχιζεις να τη βρισκεις με το δικο σου νοικοκυριο, με το να ειναι το σπιτι σου καθαρο, βαζεις σκουπα καθε βραδυ μην εχει σταχτες στο χαλι και ειναι βρωμικο, αρχιζεις να τη βρισκεις με το να εχει το καθε πραγμα τη θεση του, να απολαμβανεις το χωρο τακτοποιημενο, να θυμωνεις με το συγκατοικο που τα παραταει ολα οπως να ναι και να του βαζεις τις φωνες, να γουσταρεις με το μικρο γυαλινο μπουκαλακι για το λαδι με τα φυλλαρακια ελιας πανω ζωγραφισμενα και με το καινουργιο ραφι που εγκατεστησες χτες…

…και αρχιζεις σιγα σιγα να γινεσαι σαν τη μανα σου…

Αναλωσιμοι;

Published 24 by yvris

Και ζεις ολα αυτα τα χρονια ανετη στην ησυχια του σαλονιου σου με κλειστες τις πορτες, διπλοσφραγισμενες.

Και κάποτε ερχεται καποιος σε καποια φαση, και γλιστραει μεσα απο μια μικρη χαραμαδα, λιγακι, μια αχτιδα απο το φως του. Και μπαινει απο τη χαραμαδα το φως και απλωνεται, και σε φωτιζει και σε ζεσταινει.

Εσυ την ανοιξες τη χαραμαδα; Μονος του την ανοιξε; Δεν εχει σημασια, σημασια εχει οτι τωρα, μπηκε.

Μπηκε. Και ειναι μεσα, και αρχιζει να βολευεται. Και αρχιζει να εχει σημασια ο,τι λεει. Και αρχιζεις να αναζητας το χερι του να σε αγγιζει οταν ειναι κοντα σου, και οταν δεν ειναι ακομα, και αρχιζεις να ψαχνεις για σημαδια, και οταν δεν τα βλεπεις να ανησυχεις…

Και συνειδητοποιεις οτι, μετα απο χρονια, αφησες καποιον να μπει μεχρι το σημειο που αρχιζεις και φοβασαι το να φυγει.

Τωρα τη γαμησες, φιλεναδα.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.