όσα δεν ειπώθηκαν..

All posts in the όσα δεν ειπώθηκαν.. category

βλακειες

Published 21 by yvris

και πού εισαι τωρα που θελω να μιλησω με εναν ανθρωπο για τα κουλα που συμβαινουν στη δουλεια και να με καταλαβει;

να αναλυσουμε τους συσχετισμους, τις δυναμικες, το πώς οι φελλοι επιπλέουν και οι αληθινοι μενουν στο περιθωριο, και η δουλεια που κάνεις δε μετράει;

με ποιον θα τα πω εγω αυτα;

και πού εισαι τώρα που οι νύχτες στο χαλάνδρι και στα βριλήσσια είναι μαγικές, όπως πάντα;

πού είσαι όταν βγαίνω από το στούντιο με ένα φεγγάρι ολοφώτεινο στον ουρανό και τα λουλούδια να μοσχοβολάνε και δεν είσαι εκει;

και ποιον θα παίρνω τώρα εγώ τηλέφωνο όταν είμαι στη γειτονια σου;

γαμώτη σου…

Κι εσυ, Βρουτε;

Published 5 by yvris

Δεν πειραζει. Καταλαβαινω. Δεν χειριζονται όλοι οι άνθρωποι τα πράγματα όπως εγώ, ούτε είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.

Άλλωστε σε ξέρω. Πολύ καλά. Ξέρω τα ζόρια που τραβάς στο κεφάλι σου, ξέρω το χαος και την εντροπία μέσα σου, ξέρω πώς λειτουργεις και σ αγαπω γι’αυτο που είσαι, σχεδόν unconditionally. Σε ξέρω.

Να πω πως δεν το περίμενα; Θα πω ψέματα.

Να πω πως δεν πικράθηκα; Πάλι ψέματα θα’ναι…

Οδηγιες χωρισμου

Published 21 by yvris

Οταν χωριζεις δυο πραγματα ειναι κατα βαση αυτα που σε πονανε που χανεις. Το ενα ειναι η καθημερινοτητα με τον αλλο, οι μικρες στιγμες και συνηθειες που μοιραζοσασταν μαζι. Που πας να τις κανεις μονος σου και κατι σου λειπει, κατι δεν ειναι σωστο. Το αλλο ειναι ολα αυτα που ειχες σχεδιασει να κανεις μαζι του, και τα ειχες βαλει στο προγραμμα σου και ειχες ηδη αρχισει να τα ονειρευεσαι. Κανεις δε θελει να απαρνηθει τα ονειρα του.

Γι’αυτο αν συντομα σκοπευετε να βγαλετε καποιον απο τη ζωη σας, ή αν δεν ειστε σιγουροι τελος παντων και θελετε καποιο χρονο να το σκεφτειτε, εαν βλεπετε οτι υπαρχει αυτη η πιθανοτητα σας παρακαλω πολυ

1. Φροντιστε σιγα σιγα να βγαλετε τον εαυτο σας απο την καθημερινοτητα του, μειωστε τις στιγμες που περνατε μαζι. Τη μια προφασιστειτε μια δουλεια, την αλλη μια υποχρεωση, σταδιακα και με τροπο που να ειναι πιστευτες (γιατι αλλιως εχει το αντιθετο αποτελεσμα) και οχι απο βαριεστημαρα, μεχρι να αρχισει να ξεχναει το πως ειναι η καθημερινοτητα μαζι σας… Να γεμισει τις ωρες του με αλλα πραγματα.

2. Μην κανετε σχεδια μαζι του. Μην αναφερεστε στο μελλον και στις διακοπες σας το καλοκαιρι. Δεν του φτανει του ανθρωπου που χανει εσας, θα πρεπει να πργραμματισει και τα παντα του απο την αρχη, σκεπτομενος κιολας παραλληλα “τι ωραια που θα ηταν αν αυτο το καναμε μαζι…”

Οσο για το σεξ, δεν ξερω. Δεν ξερω αν λεει να υπαρξει ενα ωραιο μεγαλο αποχαιρετιστηριο γαμησι, ή αν ειναι καλο να περιλαμβανεται μεσα σε αυτα που θα ξεχαστουν σιγα σιγα. Ας αποφασισει ο καθενας αναλογα.

Και αφηστε τα μεγαλα λογια. Δεν υπαρχει αναγκη για μεγαλεπηβολες δηλωσεις, ουτε για να πληγωσετε τον αλλο, ουτε ομως να πειτε ψεματα. Να θυμαστε: ο καθενας δικαιουται να γνωριζει το λογο. Δωστε του αυτο του το δικαιωμα. Πειτε του γιατι. Με οσο το δυνατον πιο ομορφο τροπο.

broken

Published 16 by yvris

απο τα 5 σταδια της απωλειας, νομιζω σημερα μπηκα στην καταθλιψη…

(οχι οτι εχω ξεπερασει ακομα το σοκ και το θυμο)

απλα σημερα νιωθω να σπαω.

δεν ξερω αν αντεχω αλλο. δεν ξερω πώς.

Προσπαθω. Κανω μεγαλη προσπαθεια να τα βαλω ολα πισω.

Αλλα δεν αρκει, κι εσυ δε με βοηθας…

Καθε μερα ξυπναω και ζω εχοντας στο πισω μερος του μυαλου μου οτι σημερα θα ειναι η μερα που θα γινει κατι επιτελους απο τη μερια σου. Καθε μερα σου δινω μια ευκαιρια ακομα, να κανεις κατι για μενα, να νιωσω οτι ενδιαφερεσαι να μην ειμαι ετσι σα σπασμενο λουλουδι, να ειμαστε καλα. Να ανθισω παλι, να κοιταζω στα ματια σου και να βλεπω αγαπη, και οχι εναν ακομα που με πληγωνει, να μπορω να χαμογελαω ανεμελα στην αγκαλια σου οπως παντα..

Και καθε μερα φτανει στο τελος της, και παλι τιποτα… παλι ειμαστε στα ιδια… Και μετα μου λες “παλι τα ιδια;”, αλλα πώς να μην ειμαστε στα ιδια; αλλαξε κατι για να αλλαξει η κατασταση;

Και προσπαθω να το βαλω πισω, να κρυψω ολη τη θλιψη και την απογοητευση μου, να μην εχεις διπλα σου τη Μεγαλη Παρασκευη. Προσπαθω, να τα βαλω ολα πισω, να ξεχασω το τι εγινε με αυτους, το αδειασμα, να ξεχασω και το τι περιμενω απο εσενα και παλι δεν ερχεται…

Αλλα δεν μπορω. Δεν μπορω, οταν ολη την ωρα ειναι εκει στο πισω μερος του γαμημενου του μυαλου μου, που μακαρι να μπορουσα να το κανω ο,τι θελω. Δεν μπορω, οταν μπαινω για ντους και πιανω τον εαυτο μου στην ασχετη και υποτιθεται χαλαρωτικη στιγμη μου να σφιγγω και να τριζω τα δοντια μου απο το θυμο μου. Δεν μπορω, οταν γραφω αυτο το γαμημενο κειμενο και δεν μπορω να διακρινω τη γαμημενη οθονη απο τα γαμημενα δακρυα..

Και μετα θυμωνω που πρεπει να κανω ολη την προσπαθεια μονη μου. Θυμωνω που χρειαζεται να κανω προσπαθεια! Θυμωνω που με βλεπεις ετσι και δε σε νοιαζει να το κανεις καλα, ενω ειναι τοσο ευκολο. Τοσο ευκολο, μια μικρη κινησουλα, για να φτιαξουν τα πραγματα. Οχι μονο αυτο που με ποναει με το οτι λεγονται μαλακιες για μενα… αλλα και το μεταξυ μας. Τοσο ευκολο να ξαναγινουν τα πραγματα καλα μεταξυ μας.

Αλλα δεν την κανεις, και μετα γινεται φαυλος κυκλος, και πλεον γινεται το ολο θεμα προβλημα μαζι σου. Γιατι εγω μια μερα ολο αυτο θα το ξεπερασω, θα μου φυγει το σοκ, θα ειμαι καλα με τον εαυτο μου και με αυτα που θα κανω και θα την ξεχασω ολη αυτη τη γαμημενη αδικια. Αλλα εσυ… θα εισαι παντα αυτος που δε με στηριξε. Αυτος που αφηνει να λεγονται τοσο ασχημα λογια για μενα και δε λεει τιποτα. (Πώς μπορεις να αφηνεις να λεγονται τετοια πραγματα για μενα, και να μην αντιδρας..;!) Αυτος που με βλεπει να σπαω, να τρωγομαι, να μην μπορω να κοιμηθω, και δε νοιαζεται να κανει κατι για να ειμαι καλα. Ενω ειναι ο μονος που μπορει να το κανει.

(Ναι το ξερω. Κι εγω μπορω να το κανω. Μονη μου. Αλλα αν ειναι να το κανω μονη μου, τοτε γιατι να εχω καποιον αλλο στη ζωη μου..; )

Kαι μετα τα πιο μικρα γινονται τα πιο μεγαλα.. Μετα δεν εισαι απλα αυτος που δεν ηρθε στο live, εισαι αυτος που εβαλες τους αλλους πανω απο μενα και τους εδωσες το χρονο που μου ειχες ταξει, γιατι προφανως δεν ειχε για σενα αρκετη σημασια. Γιατι θες ολο το χρονο σου να τον δινεις σε αυτους τους μαλακες, και να εισαι και φιλικος και καλος, για να νομιζει ο αλλος ο μαλακας ακομα περισσοτερο οτι καλα μου εκανε. Δεν εισαι απλα αυτος που θελει να κανει κατι αλλο μουσικα, εισαι αυτος που δε θελει να το κανει μαζι μου. Ποσο χαμηλα ειμαι, δηλαδη, στις προτεραιοτητες σου και ποσα πραγματα δεν θελεις να κανεις μαζι μου ή για μενα… και μετα νιωθω μαλακας για το ποσο ψηλα σε εβαλα εγω.. και στενοχωριεμαι ακομα περισσοτερο, και θυμωνω ακομα περισσοτερο, και μετα εσυ βλεπεις ενα γκρινιαρικο, ανισορροπο, θυμωμενο, μουτρωμενο ζωακι αντι για το ζωακι που ξερεις, που σου κανει κουταβιες και μυριζει το λαιμο σου.

γαμωτη μου εσυ μπορεις να το κανεις καλα, κανε το σε παρακαλω, μια χαρη σου ζητησα και δε θα σου ζητησω αλλη, και δεν τη ζητησα απο κακία ή επιβολη αλλα γιατι εισαι ο μονος που μπορει, γιατι δεν αντεχω αλλο.. δεν ξερω ποσο ακομα μπορω να αντεξω ετσι περιμενοντας καθε μερα, και καθε μερα η διαψευση. δεν μπορω αλλο, θελω να ειμαστε παλι καλα. θελω να σε αγαπαω και να με αγαπας και να σε κοιταζω και να λιωνω και να χωνομαι στο λαιμο σου και να κλεινω τα ματια. να μην τα κραταω ανοιχτα.

κανε το καλα. δε θελω να χασω και τη δουλεια μου και την καθημερινοτητα μου και την πιστη μου στους ανθρωπους και να χασω ΚΑΙ εσενα. μου πεφτουν πολλα μαζι.

αν ηταν επιλογη μου, προφανως και ουτε εγω θα ηθελα να ημουν ετσι τωρα…

μου λειπεις.

Published 13 by yvris

και δεν ξερω αν σε εκτιμαω πια, δεν ξερω αν μπορω να βαλω πισω μου ολο αυτο το κρεμασμα που νιωθω απο σενα. θα ηθελα να ησουν λιγο πιο αρχιδατος, να μην ακουγα απο το στομα σου δηλωσεις δειλιας, να θεωρουσες οτι αξιζω αρκετα στη ζωη σου για να ρισκαρεις για μενα, ακομα και που δεν προκειται για πραγματικο ρισκο. σφαλμα μου; ισως. δεν εχω συνηθισει ετσι :(

γαμωτη μου. τι πηγα και σε ερωτευτηκα, τι ηθελες και με κυνηγησες κι εσυ, τι επεμεινες να μπεις μεσα, τι μου εδινες τοσες αγκαλιες και με κοιταζες με αυτα τα ματακια σου, πριν δωσεις τα διαπιστευτηρια σου..; “αυτος ειμαι, μεχρι εκει μπορω/θελω να δωσω, μην περιμενεις παραπανω”. μια να μου λες οτι αυτο που εχουμε μπορει να μην τελειωσει ποτε, μια να απομακρυνεσαι και να με χεζεις. και γιατι να σε ερωτευτω εγω πρωτα και μετα να ανακαλυψω οτι τα αρχιδια τα εχεις μονο για να γραφεις πραγματα πανω…

Να ηξερα να μη σε ερωτευομουν, γαμωτη, να μην εφτανα στο σημειο να θελω και να περιμενω πραγματα.

αλλα τωρα μου λειπεις. μου λειπει η παρουσια σου στο χωρο, να λεμε αστεια, μου λειπουν οι κουταβισιες αγκαλιες, τα φιλια μας, τα ματακια σου, το χαμογελο σου, το σφιξιμο πανω σου, να κοιμαμαι μαζι σου, το αραγμα και το κουμπωμα πανω στο λαιμο και τα πραγματα που μπαινουν στη θεση τους, εκει που πρεπει.

ειναι πιο ωραιος ο χωρος με σενα μεσα, γαμωτο. και ο χρονος επισης.

αναγκη vs απογοητευση, ποια θα κερδισει;

γαμωτο, μια χαρη σου ζητησα, μια τελευταια γαμημενη χαρη, εσυ δε διακινδυνευεις τιποτα και ειναι σημαντικο για μενα. θα ηθελα να σε νοιαζει το να μην ειμαι σκατα. αλλα για σενα τελικα δεν ειναι καν τοσο σημαντικο το να με χασεις. αξιζει να με εχεις;

γαμωτο. γαμωτο. γαμωτη μου. υποφερω.

spitzak russel

 

 

 

 

 

 

 

μόνη.

τσαντιλες. πνιγομαι.

Published 10 by yvris

Αυτο το συναισθημα ρε πουστη μου που σε πνιγει το δικιο σου!

Που καθεσαι σα μαλακας και ξαναφερνεις στο μυαλο σου μια προς μια ολες τις στιγμες της τελευταιας συζητησης, και σκεφτεσαι τι θα μπορουσες να εχεις πει και ποτε, και τι να εχεις απαντησει σε τι, και τρελαινεσαι που δεν το πες. Οχι οτι υπηρχε περιπτωση να βρεις το δικιο σου, γιατι για να κανεις κουβεντα με επιχειρηματα πρεπει και ο αλλος να εχει τη στοιχειωδη νοημοσυνη για να τα καταλαβει. Απλα για να το βγαλεις εσυ απο μεσα σου, αυτο ακριβως που ηθελες να πεις. Που δεν το ειπες οχι γιατι δεν το ηξερες, αλλα γιατι σε ειχε φτασει ο αλλος με τις μαλακιες του τοσο πολυ στο αμην, που απλα δεν αντεχες αλλο.

Που συνειδητοποιεις οτι αφηνες ενα μαλακα, αχρηστο και αμορφωτο να σου κανει κουμαντο και δε μιλαγες, και λες “γαμωτη μου, γιατι; γιατι δε μιλαγα νωριτερα;”

Που εχει τοσο λαθος, σε τοσα πολλα θεματα, το ενα πισω απο το αλλο, και που παλι (νομιζει οτι) εχει βγει απο πανω. Και που δεν εχει βγει απο πανω, γιατι και παλι αδικο εχει, αλλα στην τελικη εσυ κρεμαστηκες κι εμεινες χωρις δουλεια. Γιατι σου επαιξε πισωπλατη πουστια, ενω το ξερουν και οι πετρες οτι αξιζεις πιο πολυ απο αυτον. Πολυ πιο πολυ.

Να παει να γαμηθει.

Καπου διαβασα αυτο: Η καλυτερη εκδικηση, ειναι η επιτυχια σου.

Να το θυμαμαι αυτο, κατι τετοιες στιγμες σαν και αυτη. Γιατι οταν θα ειμαι ψηλα και θα κοιταζω κατω, οχι απλα δε θα μπορω καν να τον διακρινω εκει που θα εχει πεσει. Αλλα δε θα θυμαμαι καν την υπαρξη του. Γι’αυτο ας το θυμαμαι τωρα.

Οι υπολοιποι, να χαιρεστε το “συνεργατη” σας. Τον αξιζετε, αλλωστε. Τετοιους ανθρωπους αξιζετε, αμα τους ανεχεστε. Αμα κανετε τις κοτες για τα φραγκα και δεν εχετε αρχιδια, τετοιο “αρχη(δι)γο” αξιζετε να εχετε: Κοτα. Χεστη. Χωρις αρχιδια. Spineless.

Και δε θα τριψω τα χερια μου απο ικανοποιηση τη στιγμη που θα σας πουλησει κι εσας (που ηδη σας πουλησε δηλαδη, που δε διστασε να σας βγαλει να γινετε απροετοιμαστοι ρεζιλι απλα και μονο για να ικανοποιησει το τεραστιο ΕΓΩ του), επειδη ενδεχομενως να τολμησετε να εχετε υπαρξη. Δε θα τριψω τα χερια μου γιατι ουτε καν θα με απασχολει το πού θα ειστε και τι θα κανετε, τοτε. Θα ειμαι απασχολημενη με πολυ ωραιοτερα πραγματα.

Και με πολυ καλυτερους ανθρωπους, που αξιζω στη ζωη μου, και που ΕΧΩ. Και αυτοι που εχω ειναι ΓΑΜΑΤΟΙ. Και ευτυχως που εγινε το ξεσκαρταρισμα. Για να μη χανω και το χρονο μου και την ενεργεια μου με ατομα που δεν αξιζουν, αλλα με τα καλυτερα που ερχονται.

Ποτε θα σταματησουν να με απογοητευουν οι ανθρωποι;

Published 28 by yvris

Αυτο που με τσαντιζει πιο πολυ απο ολα ειναι το να ειναι καποιος αλλος ο μαλακας της υποθεσης και να το ξερουμε ολοι, αλλα καπως να καταληγω να ειμαι εγω.

Δεν πειραζει ομως. Συνηθισμενα τα βουνα στα χιονια. Ουτε η πρωτη φορα ειναι ουτε η τελευταια που καποιος θα με κρεμασει. Ευτυχως αυτη τη φορα μπορω να δωσω πολυ λιγοτερη σημασια απο ο,τι την προηγουμενη.

Αλλα με πειραζει λιγακι το ποσο ευκολα το δεχτηκαν ολοι. Ουτε μια αντιδραση, ουτε μια φωνη οτι “αυτο δεν ειναι σωστο”.

Τι να πω. Τωρα καταλαβαινω γιατι, οταν πρωτομπηκα σε αυτο το γκρουπ, το πρωτο πραγμα που ακουσα ηταν “Μη δεθεις συναισθηματικα. Δες το σα δουλεια. Ελα να παρεις το μεροκαματο σου και να φυγεις”. Και σκεφτομουν τοτε, γιατι; Αφου ειναι τοσο καλα παιδια, μπορουμε να εχουμε τοσο ωραιες προσωπικες σχεσεις. Τωρα καταλαβα γιατι.

Αλλα τι να κανω, δοθηκα και δεθηκα. Ειναι λιγο το οτι οταν συναναστρεφεσαι και συνεργαζεσαι με ανθρωπους ερχεσαι κοντα. Ειναι λιγο το οτι οταν κανεις κατι καλλιτεχνικο και βαζεις ενα κομματι απο την ψυχη σου στη δουλεια σου, ερχεσαι ακομα πιο κοντα. Η μουσικη ενωνει τους ανθρωπους.

Ειναι ομως και λιγο τα ψεματα του παπαρα, που ως ενας αλλος Αντωνης Σαμαρας με γεμισε με καποιες υποσχεσεις προκειμενου να με παρει στο γκρουπ. “Γιατι θελεις και αλλες μπαντες, γιατι δεν το κανεις να ειμαστε ΕΜΕΙΣ η μπαντα ΣΟΥ, να βαλουμε κι αλλα τραγουδια δικα σου, να φτιαξεις κι εσυ το προγραμμα οπως το θελεις.” Αυτα μου λεγε. Εγω με αυτους τους ορους ηρθα.

Και ο,τι εγινε, εγινε γιατι ηθελα να βαλω κι εγω σε αυτη την ομαδα κατι απο την ψυχη μου. Ηθελα να βαλω μεσα κατι δικο μου, κατι που να με εκφραζει εμενα, για να μπορω να εκφραστω καλυτερα, να δωσω καλυτερα, να νιωσω καλυτερα, να εχει κι ενα δικο μου κομματακι μεσα, να εχει λιγο απο την προσωπικοτητα μου, να ειναι εστω και λιγο δικο μου. Να ειναι κατι ομαδικο που να το φτιαχνουμε μαζι, και οχι δουλεια γραφειου, ερχομαστε, εκτελουμε, φευγουμε. Σε ολα τα επιπεδα.. οχι μονο στο καλλιτεχνικο. Στο πιο προσωπικο. Ημουν η μονη που το ειδα λιγο πιο συναισθηματικα, η μονη που εψαξα να κανω φιλους και οχι απλα συνεργατες, η μονη που ηθελε με χαρα να βρισκομαστε και εκτος, η μονη που ανοιξα το σπιτι μου με αγαπη σε ολους, η μονη που προσπαθησα να κανονισουμε μια εξοδο ολοι μαζι, η μονη που ασχοληθηκα να φτιαξω κατι να φερω σε γιορτες και γενεθλια, να κανουμε κατι ΠΑΡΕΑ. Να νιωσουμε ομαδα.

Θα μπορουσα να το εχω δει δουλεια γραφειου. Ερχομαι, παιρνω το μεροκαματο, φευγω. Οπως οι υπολοιποι. Ο καθενας την παρτη του. Να τα γραφω ολα στα αρχιδια μου. Και τιποτα δε θα ειχε γινει τωρα.

Δεν πειραζει ομως. Δεν πειραζει που θα ηθελα κατι παραπανω, δεν πειραζει που εγω θα αντιδρουσα αλλιως αν εβλεπα να κρεμιεται ετσι ενας συνεργατης. Τουλαχιστον μου αρκει που ολοι ξερουν ποιος ειναι ο μαλακας. Μου αρκει που το βλεπουν οτι ο “επαγγελματιας” “συνεργατης” προτιμαει να με διωξει, παρα να κανει ενα βημα πισω προκειμενου να νιωσω κι εγω οτι δινω κατι παραπανω και εκφραζομαι, να νιωσω μια μινιμουμ ικανοποιηση σε αυτη την ομαδα. Οπως κανω εγω βηματα πισω τοσο καιρο για να μην εχουμε θεμα, και με το που τολμησα να φερω μια φορα μια αντιρρηση στον αρχηγο Αντωνη Σαμαρα, επειδη φτανω σε ενα σημειο που πραγματικα δεν αντεχω αλλο γιατι τοσο καιρο κανω το μαλακα και ξανακανω το μαλακα, αντι να συνελθει λιγο να συνεργαστουμε σαν ανθρωποι, διαγραφηκα απο το κομμα. Οτι τι, οτι και καλα επειδη τσακωθηκαμε; Αηδιες, οι ανθρωποι θυμωνουν, τσακωνονται, τα βρισκουν, ο καθενας με τη γκομενα του εχει ριξει πολυ μεγαλυτερους τσακωμους, τα βρηκαν ομως, δεν ειναι ο τσακωμος το θεμα, ειναι το μετα. Το θεμα ειναι οτι δε θελει να κανει πισω, γιατι ειναι θεμα εγωισμου, και γιατι βαριεται.

Και μπορει να μην τους νοιαζει αρκετα για να αντιδρασουν, μπορει να με εχουν στα αρχιδια τους κι εμενα, μπορει να ειμαι η μονη που το ειδα λιγο πιο προσωπικα (κακως) και κακως περιμενα μια κινηση συμπαραστασης ενω απλα να τους νοιαζει να κανουν τη δουλεια τους. Αλλα τουλαχιστον το βλεπουν. Πώς δε διστασε να με κρεμασει τελευταια στιγμη, και πώς δεν ειχε καν τα αρχιδια να μου το πει ο ιδιος. Πώς πηρε την αποφαση μονος του χωρις να ρωτησει κανεναν και χωρις να υπολογισει κανενος τη γνωμη και πώς την επεβαλε σε ολους. Kαι μαλιστα την ΕΠΟΜΕΝΗ μερα, ενω ο ιδιος το ειχε αποφασισει και κανονισει απο ΧΤΕΣ, ειχε ηδη ανακοινωθει ΔΗΜΟΣΙΑ και οχι στους συνεργατες του – μιλαμε για τετοιο αδειασμα και κρεμασμα δηλαδη.

Το βλεπουν, γιατι βλεπουν οτι δεν εχουν τσακωθει ποτε αλλος με αλλον μεταξυ τους, ουτε με εμενα, παρα μονο ολοι εχουν τσακωθει μονο με το μαλακα. Οχι επειδη ειναι ο αρχηγος. Γιατι εχουν συνυπαρξει με αλλους σε αλλες μπαντες που ηταν αλλοι οι αρχηγοι, αλλα δεν τσακωθηκαν ποτε μαζι τους, γιατι εκεινοι ηξεραν πώς να το χειριζονται καλυτερα. Οχι λοιπον επειδη ειναι ο αρχηγος, αλλα επειδη ειναι αυτος που ειναι.

Και φυσικα ο μαλακας μαλακας θα παραμεινει. Μπορει να κανει καλυτερους χειρισμους τωρα, προκειμενου να πετυχει το σκοπο του. Μπορει να αφησει περισσοτερο λασκα στη νεα συνεργατιδα, τουλαχιστον στις αρχες, για να την κανει να αισθανθει οτι και καλα εχει καποιο μερος σε ολο αυτο και οτι “αυτος ειναι ο καλος και κοιτα τι ωραια που βαζεις και τα δικα σου στοιχεια μεσα”. Μπορει να κανει το αντιθετο, να ειναι ειλικρινης μαζι της οτι η φαση της θα ειναι session, το μεροκαματο και φυγε, αντι να τη γεμισει και αυτη με ψεματα και ψευτικες υποσχεσεις οτι “αυτη εδω θα ειναι η μπαντα ΤΗΣ”, οπως εμενα, τοτε που με ειχε αναγκη. Ναι, γιατι ειναι πονηρος, ξερει απο χειρισμούς, ξερει πώς να το χειριστει καλα στις αρχες. Αλλα καποια στιγμη τη μαλακια θα την ξανακανει, γιατι αυτος ειναι. Και την επομενη φορα μπορει να την κανει σε σενα.

ΥΓ. Το να σε κρεμασει ο αλλος 3 μερες πριν απο κλεισμενη δουλεια, ειναι, οκ, αντιεπαγγελματικο. Το να ανακοινωθει κατι στο FB ομως πριν σου το πει εσενα (εστω και δι’αντιπροσωπου γιατι ο ιδιος ειναι χεστης), δεν ειναι αντιεπαγγελματικο. Ειναι σκατανθρωπια.

Ο καθενας τελικα επιλεγει και εχει τους συνεργατες που του αξιζουν.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.