Αρχείο

All posts for the month Οκτωβρίου 2012

Τηλεφωνο

Published 24 by yvris

Ποσο λατρεμενη συσκευη μπορει να γινει ενα απλο ακουστικο, οταν ακους να βγαινει απο μεσα του μια τοσο αγαπημενη φωνη; Το σφιγγεις στα χερια σου, πανω σου, το αγκαλιαζεις, το φιλας, και μονο στην ιδεα οτι εχει ενα κομματι, εναν αριθμο, εναν ηχο του αγαπημενου σου προσωπου, κατι που σε φερνει πιο κοντα σε κεινο. Λες και ειναι δικο του κομματι που κρατας μαζι σου.. μια απλη κινηση και σας φερνει διπλα, και ειστε μαζι.

Ονειρευομαι το κορμακι σου, καρδουλα μου…

 

ΥΓ. Υπαρχει κι αλλος τρελαρας σαν εμενα που αν παρει καποιο αγαπημενο ατομο ολο λαχταρα και προσμονη και βρει το τηλεφωνο κλειστο το παιρνει προσωπικα, οτι ο αλλος το εχει κανει για να αποφυγει/αγνοησει εκεινον;

Αρωματα pt.2

Published 23 by yvris

Συνεχιζω με τα περιεχομενα του ραφιου και ο,τι αυτα ξυπνανε… σα μαγικα φιλτρα…

Davidoff Cool Water και Gaultier αυτη με το σωμα: Α’ λυκειου. Αυτες βασικα ηταν κολωνιες της μαμας μου, την cool water μαλιστα της την ειχαμε παρει εμεις. Αλλα μου αρεσαν τοσο πολυ και μαλιστα τοτε ηταν η φαση που την ειχα δει «μεγαλωσα τωρα» και γουσταρα «μεγαλιστικο» ακριβο αρωμα, οποτε τα χρησιμοποιουσα δεοντως – οχι στο σχολειο, βεβαια. Στις εξοδους. Ηταν μαλιστα η φαση που οταν ηθελα να βαλω κατι πιο επισημο παλι δανειζομουν ρουχα της μαμας μου. Αλλα ειδικα με την cool water ειχα παθει ψυχωση, και μετα κυκλοφορουσε πολυ και στο σχολειο (τη φορουσε κ η πρωην κολλητη μου μαλιστα) και ετσι καποια στιγμη που τελειωσε πηραμε κι ενα δευτερο μπουκαλακι, αυτη τη φορα για μενα αλλα που το χρησιμοποιουσε ενιοτε και η μανα μου. Αυτο μαλλον εχω εδω. Παρεμπιπτοντως η αντιστοιχη αντρικη θεωρω πως ειναι η aqua di gio, που επισης εχει αυτη την φρεσκια αισθηση αλλα με αντρικη μυρωδια. Αυτη τη φοραγε ενας πρωην της πρωην κολλητης μου, με τον οποιο ημασταν συμμαθητες και τον ειχα ρωτησει και μου το’πε. Ακομα παραμενει η αγαπημενη μου αντρικη.

Στο σημειο αυτο λειπει ενα μπουκαλακι και αναρωτιεμαι που στο !&#$^ εχει παει, γιατι το θυμαμαι οτι το ειχα κρατησει, ηταν αλλωστε μπουκαλακι πανεμορφο! Miyake – eau d’ete. Δωρο απο τον τοτε γκομενο. Αυτος γενικως μαλακας αλλα με εκεινο το αρωμα ειχε πετυχει μπινγκο. Με απαλο αρωμα γαρδενιας που ειναι το αγαπημενο μου λουλουδι, αν και αυτος δεν το ξερε. Και σε πανεμορφο μπουκαλακι σχεδιασμενο σα φυλλο. Απ’ο,τι ειδα τωρα εχει αλλαξει το συγκεκριμενο μπουκαλακι. Που σημαινει οτι πρεπει να το βρω! Αυτος φοραγε str8 μπλε για καθημερινο και στις πιο επισημες εξοδους το Kenzo αυτο που μοιαζει με κορμος ξυλου που του την ειχα παρει εγω, δεν προκειται ποτε να ξεχασω τη μυρωδια.
Με την ευκαιρια να αναφερω οτι ειχα σ’εκεινη τη φαση κι εναν καταραμενο φιλο που με διαβαζει τωρα και επισης ειχε μια ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ αντρικη κολωνια που ειχα παθει πλακα, αλλα ο καργιολης δεν ηθελε να μου πει ποια ηταν, ετσι για το εφε. Τον ρωτησα μαλιστα ξανα μετα απο πολλα χρονια σκεπτομενη οτι θα εχει μεγαλωσει πλεον, ποια ηταν εκεινη η περιφημη κολωνια που δε μου ελεγε τοτε. Και τι μου λεει; «Α που θες να θυμαμαι τωρα ποια ηταν, τοσες ειχα». Γκρρρ! :P

Aqua di gio γυναικειο: Αρχες β’ λυκειου. Ταξιδι στη Φλωρεντια με κολλητη και αλλους απο σχολειο. Σε καποια φαση στις περιπλανησεις μας στα πλακοστρωτα δρομακια της πολης βρισκομαστε σε ενα μαγαζι σα να λεμε ο αντιστοιχος χοντος αλλα μονο το ισογειο. Δοκιμασα διαφορες κολωνιες αλλα αυτη ηταν που μου εκανε το κλικ με το απαλο γιασεμι της. Δεν ξερω αν ηταν οντως πιο φτηνα απ’ο,τι θα ηταν εδω, αλλα θυμαμαι οτι ειχα χαρει παρα πολυ που αγορασα κολωνια απο ιταλικο οικο στην Ιταλια. Αυτη η κολωνια ηταν απ’αυτες που δεν τις χρησιμοποιεις πολυ γιατι δε θες να τελειωσουν!

Escada island kiss: Δε θυμομουν πώς λεγεται! Πανεπιστημιο την πηρα, αναθεμα κι αν θυμαμαι τι ετος. Μεχρι τοτε την εβγαζα με τις προηγουμενες που ειχα, κυριως cool water, αλλα και με λαδι καρυδας απο body shop κλπ. Αυτη ειχε γινει πολυ της μοδας, στη σχολη τη μυριζα παντου, και ηταν η πρωτη κολωνια που με συγκινησε ξανα μετα την cool water, σε φαση οχι οτι «α παω να παρω μια κολωνια γιατι χρειαζομαι, ποια να παρω, ποια να παρω» αλλα σε φαση «Αυτην την κολωνια τη ΘΕΛΩ!» Δυστυχως δεν αρεσε καθολου στον τοτε γκομενο. Εκεινος φοραγε την Gaultier με το σωμα την αντρικη και αλλη μια με ενα αρχαιοελληνικο ονομα που αναθεμα κι αν θυμαμαι. Λιγο καιρο μετα χωρισαμε. Τωρα τη μυριζω και μου θυμιζει την εποχη μετα απο αυτον, στο Amsterdam erasmus.

Cavalli Just. Ο αποπανω μου την πηρε.. Οταν ηρθε να με επισκεφτει στο Αμστερνταμ, στο ερασμους. Απο το duty free. Πρεπει να ηταν το πιο ακριβο δωρο που μου ειχε κανει ποτε, καλα δε μου εκανε και πολλα δωρα γενικως. Μου την εδωσε σε μια φαση «ΑΥΤΗ η κολωνια ειναι για σενα». Κατα γενικη ομολογια απο σχεδον ολους μου τους φιλους, ηταν απ’οσες κολωνιες ειχα βαλει, αυτη που μου πηγαινε πιο πολυ. Πλεον δε θα τη φοραγα, αλλα για τοτε ισχυε.

Sephora vanilla cookies: Oχοχοοο! 2007, καταληψη ασοεε! Πρεπει να την ειχα βρει απο καποια κοπελα στο ωδειο εκεινη την κολωνια, η συμφοιτητρια, δε θυμαμαι. Θυμαμαι οτι καπου την ειχα μυρισει σε μια αγνωστη και τη ρωτησα και μου ειπε. Σε εκεινη τη φαση ηταν που δεν κοιμομουν σπιτι μου, κοιμομουν στη σχολη και περναγα απο το σπιτι μια στις 2 μερες για να κανω μπανιο. Ειχα μαζι μου στην ασοεε οδοντοβουρτσα, βουρτσα μαλλιωνε, αποσμητικο και ξυραφακι και ανταλλακτικα εσωρουχα στο ντουλαπακι του αυτοκινητου. Ετρωγα στη λεσχη και κοιμομουν στην αιθουσα τελετων που ειχε ενα παχυ χαλι και αυτονομη θερμανση. Προφανως η κολωνια ηταν must.. Ηταν και η τελευταια που πηρα προτου το γυρισω στην οικολογια και αρχισω τα λαδια. Μαλιστα αυτο της ασοεε ηταν το δευτερο μπουκαλακι. Το πρωτο μου το ειχαν παρει στο αεροδρομιο, σε ταξιδι, τοτε που αρχισαν να πρωτοεφαρμοζονται οι ΗΛΙΘΙΟΙ κανονες με τα υγρα στη χειραποσκευη. 10 μερες σε μια χωρα με τροπικο κλιμα και δεν ειχα κολωνια…

D&G the one. Αυτη δεν ειναι δικια μου. Ειναι του Γ… Μου την εδωσε λιγο πριν φυγω για Αμστερνταμ για να εχω κατι δικο του μαζι μου. Δεν προκειται να φυγει απο το ραφι μου. Θα μεινει να κανει παρεα στα υπολοιπα μπουκαλακια.

Λαδι γιασεμι και σανδαλοξυλο: Αυτα παντα θα μυριζουν Ινδια… Οι γυναικες εκει παιρνουν τα λουλουδια απο το γιασεμι, τους περνανε κλωστες και τα φορανε στα μαλλια τους. Μυριζει καλυτερα απο το καλυτερο αρωμα. Το σανδαλοξυλο ειναι ενα απο τα τρια λαδια που καινε στους ναους. Το δευτερο ειναι με σαφραν. Το τριτο δε θυμαμαι.

Κλεινω σημερα με ενα καταπληκτικο συγκροτημα που ακουσα, που για να ενθουσιασαν ακομα κι εμενα που δεν ειμαι του εντεχνου, σημαινει οτι ΠΡΕΠΕΙ να τους ακουσετε:

Αρωματα

Published 20 by yvris

Τον τελευταιο καιρο που η ζωη μου ειναι εντελως ανω κατω, προσπαθω να το εξισορροπησω τακτοποιωντας πολυ το δωματιο μου. Οχι σε επιπεδο μανιας, βεβαια, οπως η Μονικα απο τα φιλαρακια. Νορμαλ πραγματα, μη φανταστειτε οτι ηταν και ιδιαιτερως τακτοποιημενο ποτε, αρα εεεχει πραμα να γινει.

Τις προαλλες, ας πουμε, τακτοποιησα καποια ρουχα στη ντουλαπα (ελειπαν κρεμαστρες) και το συρταρι με τα εσωρουχα: τα χωρισα σε σουτιεν, κορμακια, μποξερακια, καθημερινα βρακια, περιοδοβρακα, τσουλε και μαγιο. Μια χαρα εχει λειτουργησει ως τωρα και δεν εχουν ανακατευτει, πριν ηταν κολαση οταν πχ νομιζα οτι ειχα βρακι για το ραντεβου και ανακαλυπτα οτι αυτο που ειχα νομισει για το μαυρο κομψο σλιπακι μου ηταν τελικα η βρακα της γιαγιας. Πριν καμια βδομαδα παλι τακτοποιησα το ραφι με τα κομικς μου (αυξανονται και πληθυνονται, τα χρυσα μου! Και τωρα που θα ζητησω για δωρο τα phd comics θα γινουν ακομα πιο πολλα!), και τωρα που ειναι ωραια τακτοποιημενα και ευκολα προσβασιμα, οταν κουραζομαι απο το γραψιμο γυριζω και κοιταω το ραφι και χαιρομαι. Πριν 2 βδομαδες τακτοποιησα τα περιεχομενα της τσαντας μου σε τσαντακια και κασετινες, και τωρα τα βρισκω πολυ πιο ευκολα!

Πριν λιγο, λοιπον, σε διαλειμμα απο το γραψιμο, τακτοποιησα λιγο το ραφι με τα καλλυντικα και αρωματα.

Τωρα τελευταια (εδω και 4 χρονια περιπου), δεν αγοραζω πια αρωματα διοτι δε θελω να στηριζω τις εταιρειες των καλλυντικων που ρυπαινουν το περιβαλλον, κανουν πειραματα σε ζωα και μας κανουν να αισθανομαστε ασχημα με τον εαυτο μας οπως ειμαστε πραγματικα. Μη νομισετε οτι εκανα και κατι, ομως, διοτι σε αυτο το διαστημα μου πηρε δωρο ενα αρωμα η μαμα μου κι αλλο ενα η «πεθερα» μου, οποτε και παλι ειχα. Αλλα κυριως φτιαχνω μονη μου απο αιθερια ελαια ή παιρνω απο κοπελιτσες που τα φτιαχνουν μονες τους στο ιδιο στυλ. Εχω καταληξει στο ποιες μυρωδιες με τρελαινουν: ειναι οι γλυκιες και φαγωσιμες (βανιλια, κανελα, μελι, μαστιχα, καρυδα, πικραμυγδαλο) και οι λουλουδατες (γιασεμι, γαρδενια, ανθη νεραντζιας και ενα αλλο που μυριζει σα φρεσκοκουρεμενο γκαζον), και παιζω με συνδυασμους.

Ομως το ραφι αυτο εχει μια μακρια προϊστορια. Να εξηγησω: Οταν μου τελειωνε μια κολωνια, επειδη μου αρεσε πολυ, κραταγα λιγο μεσα σε περιπτωση που θελησω να την ξαναχρησιμοποιησω και ξεκιναγα την αλλη. Εννοειται οτι για να μην τελειωσει δεν τη χρησιμοποιουσα ποτε. Στη συνεχεια λυπομουν να πεταω τα μπουκαλακια, διοτι πολλα απο αυτα ηταν και πραγματικα εργα τεχνης! Μου φαινοταν προσβολη στο δημιουργο να πεταξω ενα τοσο ομορφο μπουκαλι στα σκουπιδια.

Κι ετσι αυτη τη στιγμη εχω ενα ραφι που εχει δυο μισογεματα μπουκαλακια κολωνια (της μαμας και της πεθερας), 3-4 αρωματικα λαδια που χρησιμοποιω τωρα, και μια παραταξη απο μπουκαλακια-αναμνησεις…

Ειναι απιστευτο ρε πουστη μου το ΠΟΣΟ μπορει να σε μεταφερει σε μια αλλη εποχη μια απλη μυρωδια. Να αισθανεσαι σα να εισαι εκει, ή μαλλον οπως αισθανοσουν τοτε.

Τι βρηκα στο ραφι μου..;

Adidas women sport και Tommy Hilfiger Freedom. Γυμνασιο. Τοτε μου αρεσαν οι σπορτιφ κολωνιες, συμμετειχα σε ομαδα στιβου και φορουσα παρα πολυ και την Polo Sport του πατερα μου (για καποιο λογο το εβρισκα πολυ κουλ να φοραω αντρικη κολωνια). Σε καποια φαση βρηκα την Adidas η οποια μου μυρισε ακριβως σαν να ηταν η γυναικεια εκδοχη της Polo Sport και την πηρα. Οταν τελειωσε αντικατασταθηκε με την Freedom, που ειναι απο αυτες που θυμιζουν λιγο γκαζον. Θα γελασετε τωρα με αυτο, αλλα αυτες τις κολωνιες τις φοραγα τις μερες που στο σχολειο ειχαμε γυμναστικη, γιατι νομιζα οτι ειχαν φτιαχτει για αθλητες. Τις αλλες μερες φορουσα τις αμεσως απο κατω.

Body shop Oceanic, Heartfelt και Vanilla. Παλι γυμνασιο. Σε καποια φαση στην α’ ή β’ γυμνασιου, μου ειχε φερει η νονα μου για δωρο ενα μικρο νεσεσερακι γεμισμενο με πραγματα απο το Body shop, το οποιο κανει θραυση στις ηλικιες εκεινες. Νομιζω εκει ηταν που αρχισα να ασχολουμαι με το οτι ημουν γυναικα και με την κολλητη μου ειχαμε πωρωθει να ψωνιζουμε απο κει! Τοτε η body shop ειχε λανσαρει τρια νεα αρωματα, το Oceanic, το Leap και το Heartfelt. Εγω ειχα παρει το Oceanic που με ταξιδευε και το λουλουδατο και ρομαντικο Heartfelt, η κολλητη μου προτιμησε το Leap. Δε μου αρεσε καθολου αλλα περι ορεξεως κολοκυθοπιτα. Η βανιλια παραμενει σταθερη αξια απο τοτε μεχρι σημερα, αν και ακομα δεν εχω βρει το αρωμα βανιλιας που θα με συναρπασει. Βεβαια σε καποια φαση καπου εκει ειχα παρει μεχρι και το λικερ Amaretto του πατερα μου και το χρησιμοποιουσα σαν κολωνια, αφου δεν μπορουσα να το πιω! Τεσπα. Θυμαμαι να ανεβαινω προς το σταθμο μια μερα, δευτερα γυμνασιου ή τριτη, με το μαλλι λουσμενο με σαμπουαν Rosemary απο το body shop, με κολωνια Heartfelt, μπλουζακι tie die και τιγκα αυτοπεποιθηση. Ενας εργατης που δουλευε στο δρομο (τωρα δεη, ευδαπ, ιδεα δεν εχω, απο αυτους που σκαβουν), σταματαει τη δουλεια του και καρφωνεται να με κοιταζει. Καθως περναγα διπλα του ακουω να μου λεει «Οταν μεγαλωσεις θα γινεις η πιο ομορφη κοπελα στο Μαρουσι!». Παραμενει το πιο ομορφο «καμακι» που μου εχουν κανει μεχρι σημερα.

CK One. Δευτερα προς τριτη γυμνασιου. Καλοκαιρι, Γαλλια. Με την κολλητη μου. Ειχαμε τετοια ταυτιση τοτε, που οταν η μια αγοραζε κατι νιωθαμε οτι ηταν και για τις δυο. Πχ «τι ωραιο μπλουζακι» «οντως, γαματο! θα το παρω κι εγω» «εγω ομως εχω ηδη παρει πολλα, να παρω κι αλλο; Ε δεν πειραζει, αφου θα το παρεις εσυ, το ιδιο ειναι!». Και οντως, αφου τα μοιραζομασταν ολα τοτε, μπλουζακια, αρωματα, καλλυντικα, δηλ αν ηθελε το ασπρο μπουστακι μου ή αν ηθελα εγω τη μωβ σκια της, ειτε θα τα φερναμε η μια στην αλλη στο σχολειο, ειτε θα τα φερναμε μαζι το Σαββατο που θα βρισκομασταν. Ωραιες εποχες τοτε.. ρε γαμωτο, δες τι μπορει να σου θυμισει ενα αρωμα, δηλαδη!! Τελος παντων, σε μια απο αυτες τις φασεις στη Γαλλια εγω δεν ειχα λεφτα, και μια και «δεν πειραζει, αφου θα το παρεις εσυ το ιδιο ειναι», το πηρε αυτη. Το μοιραζομασταν σε ολη τη διαρκεια των διακοπων στη Γαλλια και γουσταραμε και πολυ που ειχαμε αγορασει αρωμα που α) απευθυνοταν σε μεγαλους, αρα ημασταν κι εμεις πια γυναικες και β) ηταν γιουνισεξ, αρα ημασταν και πολυ αγοροκοριτσα. Οταν γυρισαμε στην Αθηνα το πηρε αυτη σπιτι της, φυσικα, αφου το ειχε πληρωσει η κοπελα! Αλλα αρεσε πολυ στη μαμα μου κι ετσι αγορασε ενα να το εχουμε και οι δυο. Το μπουκαλακι που εχω εγω τωρα στο ραφι πρεπει να ειναι το δευτερο που αγοραστηκε απο τη μαμα μου.

Body shop, of a woman. Τριτη γυμνασιου, Αμερικη. Θυμαμαι οτι ειχα αγορασει για τον αδερφο μου το of a man και του το ειχα δωσει για να γινει ακαταμαχητος με τα κοριτσια οταν θα ερχοταν στο γυμνασιο, γιατι νομιζα οτι σιγουρα θα πεφτανε με τις μυρωδιες. Εγω σιγουρα ειχα μεγαλο θεμα με τις μυρωδιες απο τοτε, εδω ειχα κολλησει λογω της κολωνιας που φορουσε (καποια axe η str8) με αυτον που κοροιδευε ολη η ταξη. Με επιαναν εφηβικες ορμες και κατακαυλωνα μεσα στο μαθημα, μετα γυρνουσα σπιτι και φαντασιωνομουν οτι γινοταν κατι μεταξυ μας. Αυτος γουσταρε και μου την επεφτε ανοιχτα, και ειχε γινει καπως σαν αστειο της ταξης με τις καμενες ατακες που μου πεταγε, αλλα δεν εγινε ποτε τιποτα παραπανω και δεν εμαθε κανεις ποτε οτι τον φαντασιωνομουν, γιατι αλλωστε περα απο το σεξουαλικο δε γουσταρα και τιποτα αλλο σ’αυτον. Αλλα σε εκεινη την ηλικια δεν καναμε ακομα σεξ. Βεβαια οπως βλεπετε δεν εγραψα και πολλα για το ιδιο το αρωμα τελικα, και οντως δε μου ειχε κατσει και πολυ καλα απ’ο,τι φαινεται, το μπουκαλακι ειναι ακομα μισογεματο.

Clinique – Happy. Τριτη γυμνασιου προς πρωτη λυκειου. Μα τι ΚΟΛΛΗΜΑ που ειχα φαει με εκεινο το αρωμα! Το ειχα μυρισει τυχαια απο ενα δειγμα ενος περιοδικου και ενιωσα καπως οτι αυτο το αρωμα ειμαι εγω. Οτι εχει φτιαχτει μονο για μενα, τελος. Δεν μπορουσα να ησυχασω αν δεν το αποκτησω, και οταν το πηρα καθομουν και το μυριζα και ενιωθα πραγματικα happy. Αναρωτιεμαι τι σκατα βαζαν μεσα και αν ειχε και σε αλλους το ιδιο εφε. Περιεργως, πλεον δε μου αρεσει καθολου! το μυριζω και το βρισκω πολυ βαρυ. Αλλα ειναι μυρωδια αναποσπαστη απο τις απογευματινες προπονησεις, το μυριζω και βρισκομαι στο γηπεδο, βλεπω γυρω μου το γκαζον και το ταρταν, ειναι καλοκαιρι κι εγω διπλα στο σκαμμα κανω κοιλιακους. Ειχα και την ελπιδα οτι ισως και να ξαναεριχνα το Χαρη με αυτο.. Ο Χαρης δεν πρεπει να φορουσε κολωνιες ακομα, αλλα το φιλι του μυριζε μανταρινι· το πιο γλυκο και μυρωδατο φιλι που μου εχουν δωσει. Απο τοτε αρχισα να τρωω μανταρινια. Μου θυμιζουν γλυκα νοεμβριατικα φιλια γεματα ερωτα και αθωοτητα.

Σταματαω εδω για σημερα γιατι πρεπει να γραψω κι εχω αρχισει και νυσταζω, αλλα θα συνεχισω με το αλλο μισο συντομα. για τωρα, ενα πανεμορφο και γλυκο τραγουδακι που μου εχει κολλησει και το σιγοτραγουδαω απο μεσα μου.

Τα 5 σταδια της απωλειας

Published 19 by yvris

1. Σοκ/Αρνηση

Με κανετε πλακα! Δεν ειναι δυνατον να συμβαινει αυτο. Δεν ειναι δυνατον να συνεβη αυτο, ετσι.

2. Θυμος

Μα τι μου εκαναν, οι ΜΑΛΑΚΕΣ! Πως σκατα μπορεσαν και μου φερθηκαν ετσι, οι καργιοληδες! Μετα απο τοσα χρονια, τα καθικια! Ποιοι ειναι αυτοι που θα με κρινουν; Ποιοι ειναι αυτοι που θα με κοροιδεψουν εμενα στη μαπα μου, θα μου το παιξουν υπερανω και θα με απορριψουν; Οι κομπλεξικοι, οι ασχετοι, δεν ξερουν τι τους γινεται. Δεν ξερουν τι θελουν και δεν ξερουν τι χανουν. Στο διαολο να πανε. Θα τριβουν τα ματια τους οταν δουν τι θα κανω, αλλα τοτε θα ειναι αργα, οσο κι αν παρακαλανε να πανε στα τσακιδια κι ακομα παραπερα. Και ποιος πουστης το ξεκινησε ολο αυτο;

3. Διαπραγματευση

Iσως εγινε για καλο τελικα… ετσι θα μπορεσω καλυτερα να εστιασω σε αλλα πραγματα που γουσταρω πιο πολυ… Δε με πειραζει τοσο το γεγονος του «χωρισμου» οσο ο τροπος με τον οποιο εγινε. Ισως αν καταφερω και γινω καλυτερη, αν ειμαι ικανοποιημενη εγω απο τον εαυτο μου και φτασω εκει που θελω, δε θα με πειραζει ολο αυτο, αρκει να περασει λιγος καιρος. Ειδικα αν υπαρξει καποια κινηση καλης θελησης απο καποιον, ισως να μπορεσω να τον συγχωρεσω. Και μετα θα ειμαστε φιλοι, και αν οχι φιλοι, θα μιλαμε τουλαχιστον, θα μιλαμε καλα ο ενας για τον αλλο, θα εχουμε μια σχεση αμοιβαιας εκτιμησης… Ενταξει, θα μπορουσαν να το εχουν κανει και χειροτερα. Δεν ειναι και τοσο μαλακες… εστω, οχι ολοι. Ενας-δυο ειναι καλα παιδια. Ισως ειχαν δικιο και σε καποια πραγματα.

4. Καταθλιψη

Κι αν ρε γαμωτο εχουν δικιο; Και αν δεν αξιζω για τιποτα; Σε ενα πραγμα νομιζα κι εγω οτι ημουν καλη… αν ακομα και σ’αυτο ειμαι αχρηστη;

5. Αποδοχη



Πότε;

Πικρα.

Published 18 by yvris

Και κλεινει λοιπον ενας κυκλος, γυριζει μια σελιδα την οποια διαβαζω απο το 2007.

Ομως ρε πουστη μου ηταν αναγκη να γινει ετσι;

Kαταλαβαινω οτι καποια πραγματα δεν τα πιστευετε κατα βαθος, γιατι απλα αποκλειεται, και μαλλον υπερβαλατε για να νιωσετε δικαιωμενοι για την αποφαση σας. Διοτι το να μου πεις «δεν ταιριαζουμε» ή «δε μ’αρεσει αυτο πανω σου, τα βυζια σου, ο κωλος σου, η μυτη σου, το μαλλι σου», το δεχομαι, γουστα ειναι αυτα και περι ορεξεως κολοκυθοπιτα. Αυτο που δε δεχομαι ομως ειναι οι βλακειες που δε βγαζουν νοημα.

Γιατι δεν ειναι δυνατον να μου λες εσυ οτι δε με αντεχεις αλλο επειδη ειμαι αντιδραστικη ας πουμε, ενω ο αλλος ειναι πολυ πιο αντιδραστικος απο μενα, αρπαζεται και δημιουργει ιστορια απο το παραμικρο. Αυτον γιατι τον δεχεσαι οπως ειναι, ενω εμενα οχι; Αρα δεν ειναι η αντιδραστικοτητα που σε ενοχλει, κατι αλλο ειναι.

Δεν ειναι δυνατον να μου λες οτι δεν ερχομαι σωστα προετοιμασμενη και διαβασμενη και οτι δε μελεταω στο σπιτι, οταν ειμαι η ΜΟΝΗ που ερχεται διαβασμενη παντα με τοση συνεπεια. Οταν οι αλλοι δεν ξερουν οχι μονο τι ακριβως πρεπει να κανουν και πως να χωρισουν τους ρολους, αλλα και δεν εχουν καν ριξει μια ματια σε αυτο που επρεπε να μελετησουμε! Κι εγω ζητημα να ηρθα 1-2 φορες ολη τη χρονια χωρις να εχω μελετησει μονο ΕΝΑ πραγμα απο τα πολλα που ειχαμε για εκεινη τη βδομαδα, ενω ο αλλος να ερχεται μονιμως αδιαβαστος και ψαχνεται. Οχι. Δε σου φταιει το οτι δε μελεταω, γιατι δεν ισχυει. Δικαιολογιες ψαχνεις και κανεις προβολη των δικων σου αδυναμιων πανω μου.

Δε γινεται να μου λες οτι εγω δε δεχομαι την κριτικη, οταν ΜΙΑ φορα εποικοδομητικη κριτικη ΔΕ μου εχεις κανει. Μου λες «δε μ’αρεσει το ντυσιμο σου, βαλε κατι αλλο». Που να μυρισω εγω τα νυχια μου να μαντεψω τι σκατα θελεις να βαλω εγω, για να ταιριαζει στην εικονα που εχεις στο μυαλο σου; Μηπως κατσαμε ποτε καμια φορα να αποφασισουμε ολοι μαζι τι εικονα θελουμε να εχουμε σαν ομαδα, και καταληξαμε σε κατι συγκεκριμενο και μονο εγω δεν το εφαρμοσα; Οχι. Ο καθενας παντα χυμαδιο και ο καθενας με διαφορετικο στυλ, και μετα σου φταιω εγω; Ο αλλος αποφασισε να παρει μια στολη ετσι μονος του χωρις να το συνεννοηθει με κανεναν και να φοραει αυτη καθε φορα. Θες να το κανω κι εγω; Να το κανω, ΠΕΣ ΤΟ! Μη μου λες απλα μονο τι να ΜΗΝ κανω, και μετα να μου λες οτι δε δεχομαι την κριτικη! Πού ειναι η κριτικη για να τη δεχτω;

Δεν ειναι δυνατον να μου λες οτι εγω φταιω που δεν παει η ομαδα μπροστα και οτι εγω την κραταω πισω, οταν εχω κανει τοοοοοσες προτασεις για ανανεωση απο την αρχη της χρονιας, και ολες εχουνε παει απατες. Οχι γιατι οι αλλες ηταν καλυτερες, για την ακριβεια ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ! Οι αλλες «προτασεις» ηταν να μενουμε στα ιδια, δε φταιω εγω που εσυ βαριεσαι να κανεις μια αλλαγη! Και που αυτο σε οδηγει στο να βαριεσαι τα ιδια και τα ιδια συνεχεια, και μετα να το φορτωνεις πανω μου – τη δικη σου βαριεστημαρα δεν τη βλεπεις; Που δεν καθεσαι να ασχοληθεις λιγο να διορθωσεις ενα λαθος που κανεις ΚΑΘΕ φορα και που σου εχει επισημανθει πολλακις; Ακομα και για αυτην την κωλοεικονα, ηταν στα πραγματα που ειχα αναφερει οτι πρεπει να επιλεξουμε σα μια ταυτοτητα, στη λιστα που ειχα κανει οταν γυρισα απο το Αμστερνταμ. Τι εγινε; Παρθηκε μια αποφαση; Οχι. Ουτε καν συζητηθηκε. Η μονη αποφαση που παρθηκε ηταν οτι..πρεπει να επιλεξουμε μια συνολικη εικονα.

Δεν ειναι δυνατον να μου αναφερεις αστεια που ειχα κανει πριν ΤΡΙΑ και ΤΕΣΣΕΡΑ χρονια ως παραδειγμα «κακοτροπιας»!! Για να παιρνεις ενα αστειο και να το κανεις να φαινεται και καλα σοβαρο και να το φερνεις σαν παραδειγμα κακοτροπιας, αυτο δειχνει οτι εισαι πολυ μικρος μεσα σου και οτι ψαχνεις αφορμες για να με κατηγορησεις για κατι. Εγω ειμαι η κακοτροπη; Εγω, που μιλαω λιγοτερο απο ολους, που εχω κανει τη λιγοτερη κριτικη, που βλεπω και αντικειμενικα λαθη, και πραγματα που υποκειμενικα εμενα δε μου αρεσουν, και δε λεω τιποτα γιατι «δεν ειναι δικια μου δουλεια»; Επειδη δε μιλαω, σημαινει οτι ολα μ’αρεσουν και οτι δε βρισκω λαθη, και οτι δε με ενοχλουν τα λαθη; Ποσο μετανιωνω τωρα που δεν τα εχω πει τα οσα σκεφτομουνα, για να μη δειξω στριμμενη, και τωρα βγαινω εγω ο μαλακας! Και με εχετε κριτικαρει για τα παντα πανω μου και μου τη λετε μετα που αντιδραω – στην ΣΤΕΙΡΑ κριτικη μονο, και ΠΟΤΕ στην εποικοδομητικη – και το θεωρειτε αυτο κακο τροπο; Να δω πώς θα αντιδρουσατε τοτε εσεις, ΑΝ σας ελεγα ποτε τιποτα και ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ που το λετε εσεις σε μενα, και αν θα το δεχοσασταν ηρεμα οπως απαιτειτε απο μενα να κανω. Δε νομιζω. Παλι εγω θα εβγαινα η κακοτροπη για την ασχημη κριτικη που εκανα! Ε οχι, αυτο δεν το δεχομαι.

Πες μου οτι δε με γουσταρεις ρε παιδι μου σαν παρουσια. Πες μου πως εχουμε διαφορετικα γουστα και δεν προκειται να ταιριαξουμε. Πες μου οτι δε σου αρεσω σα φατσα, σα φωνη, σα στησιμο. Δεν εχω προβλημα. Αποψη σου, τη δεχομαι! Δεν περιμενω να αρεσω σε ολους και δεν εχω προβλημα, οπως κι εμενα δε μου αρεσουν ολοι και ολα. Ουτε εμενα μου αρεσει το ντυσιμο σου, ουτε τα τραγουδια σου ας πουμε. Αλλα μη μου λες μαλακιες. Οχι. Μην προσπαθεις να το τραβηξεις απο τα μαλλια. Για να δικαιολογησεις την αποφαση σου, λες και ο αλλος λογος δεν ηταν αρκετος.. να κανεις εμενα σκουπιδι, προκειμενου να πεισεις τον εαυτο σου ή εμενα οτι καλα εκανες; Πέντε ατιμα, να με εχουν βαλει στη μεση και για δυο ωρες μου απαριθμουν ενα ενα ολα οσα βρισκουν αρνητικα πανω μου.. ποσο να αντεξω; Να κατηγορουν εμενα για πραγματα που δεν κανω εγω και τα κανουν οι ιδιοι, αλλα οταν τα κανουν οι ιδιοι δεν τους πειραζουν! Και μετα να με κατηγορουν που δεν αντεχω και ειμαι και καλα αντιδραστικη, να δω εσυ στη θεση μου ποσο θα αντεχες. Εκει, στημενη στον τοιχο, πεντε ατομα να σου τη λενε. Απο κει που ημασταν ολοι μια ομαδα, ενωμενοι, τωρα ολοι μια ομαδα ενωμενοι εναντιον μου, απεναντι μου. Ολοι μιλημενοι μεταξυ τους απο τα πριν, για να βαλουν εμενα στη μεση μονη μου, εξω απο την ομαδα που νομιζα οτι ανηκα. Ποσο ξαφνικα… Γροθια στο στομαχι.

Για ποιο λογο επρεπε να ειπωθουν ολα αυτα;.. Γιατι δε μεναμε απλα στα ουσιαστικα, δε γουσταρουμε τα ιδια, δεν ταιριαζουμε μαζι βρε αδερφε;

Γιατι επρεπε να αναφερθουν σωνει και ντε ολα αυτα τα ΑΔΙΚΑ, γιατι επρεπε να με κανετε σκουπιδι..;

Γιατι δεν μπορουσατε να μου το πειτε απο πιο πριν, να μου το υπονοησετε με καποιο τροπο, να δωσετε ενα προειδοποιητικο σημαδι; Αφου ειχε παρθει ηδη η αποφαση εδω και καιρο, και κανεις να μη μου εχει πει τιποτα. Οχι, να μου ερθει οσο το δυνατον πιο ξαφνικα γινεται. Κι εγω που απερριψα αλλες προτασεις για να βαλω εσας προτεραιοτητα, τωρα θα ειχα ενα σκασμο λεφτα αντι για ενα σκασμο χρεη. Και που σα μαλακας εκανα σχεδια για το τι θα καναμε στο μελλον ΜΑΖΙ, και τα μοιραζομουν μαζι σας σαν ηλιθια. Ποσο ηλιθια πρεπει να φαινομουν, αφου εσεις ηδη το ξερατε οτι ολα αυτα δε θα γινονταν… και με αφηνατε να τα λεω. Oblivious. Τελειως. Μαλακας. Να ερχομαι εκει και να το αισθανομαι οτι υπηρχε ενα ασχημο κλιμα.. που να το φανταστω οτι ειχε να κανει με εμενα και μονο; Και κοιταζοντας πισω να το συνειδητοποιω τωρα το τι ετρεχε, και να νιωθω ΜΑΛΑΚΑΣ. Μα ποσο μαλακας. Τελειως.

Πικρα, ρε φιλε. Πικρα. Πεντε χρονια, σε μια βραδια. Τετοιο τελος. Το περιμενα αλλιως, μας αξιζε κατι καλυτερο.

Κι οι βολτες στη Σαλαμινα, οι εκδρομες μας με το βαν, τα τσιμπουσια μας. Τα οσα μοιραστηκαμε.

Δε διακοπτεις ετσι μια κοινη πορεια πεντε χρονων, ρε πουστη μου.

Πικρα.

Παιδικες Μαλακιες, pt.I

Published 12 by yvris

Λοιπον μου ηρθε μια φαεινη ιδεα και αποφασισα να ξεκινησω μια νεα «στηλη», οπου θα καταγραφω διαφορα πραγματα απο αυτα που πιστευαμε οταν ημασταν μικροι και καμια σχεση δεν ειχαν με την πραγματικοτητα. Ξεκιναω με τα δικα μου, αλλα ελπιζω να συνεισφερει ο αδερφος, κανενας κολλητος/ή, και οποιος θελει στα σχολια!

1) Μια κλασικη μαλακια που πιστευα μικρη ηταν οτι τα ζευγαρια δε φιλιουνται πριν παντρευτουν αλλα πρωτη φορα φιλιουνται στην εκκλησια (you may kiss the bride τυπου). Απο αυτο το γαμηλιο φιλι πιστευα οτι προκυπτουν τα παιδια. Τωρα πώς εξηγουσα τα δευτερα και τριτα παιδια, αφου δεν υπηρχε δευτερος και τριτος γαμος, ιδεα δεν εχω. Μαλλον δε σκεφτομουν τοσο αναλυτικα τοτε :P

2) Ειχα ψαρωσει πολυ ασχημα με τη διαφημιση «αχου κυριε πρεσβη μας κακομαθαινετε»! Ειχα οντως πιστεψει οτι αυτα ηταν και πολυ λουξ σοκολατακια, με ολο αυτο το χρυσο που ειχε η διαφημιση (το οποιο εννοειται οτι ηταν πραγματικο) και πιστευα οτι ηταν και πολυ ακριβα! Οταν σε καποια φαση τα ειδα σε κουτακι στο ψιλικατζιδικο της γειτονιας μου, ψιλοθαμπωθηκα απο τα πλουσια πραγματα που εχει ο ψιλικατζης που τον ειχα για φτωχομπινεδιαρη, αφου δεν ηταν ντελικατεσεν. Οταν δε σε καποια φαση αγορασε ο αδερφος μου ενα κουτι και συνειδητοποιησα ποια ηταν η τιμη τους, ε πλεον τα απομυθοποιησα. Ως προς το θεμα πολυτελειας, οχι ως προς το θεμα γευσης. Γαμανε.

3) Οταν ημανε μικρουλα και ημανε απο τοτε κολλημενη με τους Beatles αλλα καλα καλα δεν ηξερα αγγλικα: Στο κομματι τους Norwegian Wood απο το δισκο Rubber Soul, εκει που περιγραφει τι εγινε με τη γκομενα, εχει ενα στιχο που λεει «We talked until two». Εγω νομιζα οτι ελεγε «we talked and του-του», οπου με το «του-του» νομιζα οτι υπονοει οτι εγαμηθησαν, και το βρηκα πολυ ρισπεκτ να ‘ουμ’ δικε μ’ που ηταν τοσο απελευθερωμενοι και το βαλανε στο τραγουδι!

Ε, μαλλον ημουν λιγακι μεγαλυτερη απο τοτε που νομιζα οτι τα παιδια γεννιουνται με τα γαμηλια φιλακια.

Για του λογου το αληθες, παρτε το:

Οποιος ψηθει αφηνει καμια δικια του μαλακιτσα σε σχολιο!

Κωλοφαρδια!

Published 3 by yvris

Θα διαβασατε, φανταζομαι, για αυτη την κοπελα στη Νορβηγια, που καθε φορα που γκαστρωνοταν κερδιζε η οικογενεια της το λαχειο.

Σκηνικο που εμαθα σημερα απο Αγγλια: Ζευγαρι φιλων εχουν ενα τριτο φιλο, ο οποιος μετακομιζει απο τη φοιτητικη εστια στο κανονικο του διαμερισμα. Ο φιλος λοιπον αποφασιζει να αγορασει μια τηλεοραση. Περυσι παραμονες Πρωτοχρονιας, βγαινει ενα απογευμα απο το σπιτι του για να παει να δει για τηλεορασεις, μεταξυ αλλων. Οπως βγαινει, βλεπει ακουμπισμενη διπλα στα σκουπιδια μια τηλεοραση, με κολλημενο ενα χαρτακι που εγραφε «Καλη χρονια! :) «

Την παιρνει, την ανεβαζει επανω, και ω του θαυματος, δουλευει! Οποτε την κρατησε και δε χρειαστηκε να παει να αγορασει. Διηγειται, δε, το σκηνικο στο φιλικο ζευγαρι, οι οποιοι τον ταραζουν στο δουλεμα για τον επομενο χρονο, που βγαζει τοσα λεφτα αλλα εχει τηλεοραση απο τα σκουπιδια ο μπατιρης κλπ.

Σε καποια φαση κι αυτοι, απο το σπιτι με τους 4 συγκατοικους, μετακομιζουν στο δικο τους. Εχουν ηδη εγκατασταθει ενα μηνα και λενε «Δεν παιρνουμε να’χουμε καμια τηλεοραση;» Το αποφασιζουν, λοιπον, κοιτανε μοντελα και τιμες κλπ, και μια ωραια μερα σηκωνονται, ντυνονται και βγαινουν εξω ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ! Δεν κανουν 10 μετρα απο το σπιτι τους, και φτανοντας στη γωνια τι βλεπουν; Μια τηλεοραση με ενα κολλημενο σημειωματακι επανω, που εγραφε: «Δουλευει! :) «

«And I just want a million dollars!»

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.