Πώς να ΜΗΝ την πεφτετε σε μια γκομενα – Part I: Ενα ξερο γαμησι

Published 26 by yvris

(Part II εδώ, Part III εδώ)

Εμπνευσμενη απο το εκπληκτικα καλογραμμενο και εθιστικο μπλογκ της Ειρηνης (το τσεκαρω 4-5 φορες τη μερα για να δω αν εχει αναρτησει καινουργια ιστορια!) αποφασισα να μοιραστω κι εγω μια εμπειρια αποτυχημενης προσεγγισης που μου συνεβη προσφατα. Απο κουλα πεσιματα εχω διαφορες ιστοριες να μοιραστω, αλλα νομιζω η συγκεκριμενη κερδιζει το Οσκαρ γελοιοτητας – κατι αντιστοιχα γελοιο μου ειχε συμβει στο λυκειο, που δικαιολογειται. Αλλα οχι ρε παιδια και σε ηλικιες ανω των 30!

Λοιπον… Η ιστορια με τον τυπο κραταει κανα-εναμιση μηνα. Πρωτη προσεγγιση εκανε αυτος, εγω γουσταρα γενικα αλλα δεν ειχα αποφασισει ακομα αν ηθελα να το προχωρησω, για δυο λογους. Πρωτον, γιατι οπως εχετε δει, ειμαι σε σχεση κι επρεπε πρωτα να ξεκαθαριστει το κατα ποσον αυτη ειναι ελευθερη η αποκλειστικη – πραγμα που ξεκαθαριστηκε. Δευτερον, γιατι οταν κανω κατι με καποιον, θελω να υπαρχει ενας αλφα βαθμος οικειοτητας, επικοινωνιας και σεβασμου. Τα ξερα γαμησια δε με ενδιαφερουν. Θελω την ωρα που το κανουμε να αισθανομαι οτι μοιραζομαι με τον αλλον κατι ομορφο, θελω να με θαυμαζει γι’αυτο που ειμαι μεσα μου και θελω να ξερω οτι με παει ως ανθρωπο, οτι θα εβγαινε μαζι μου για παρεουλα και για να τα πουμε χωρις να παιζει το κοκο μετα. Κοινως, το καλυτερο μου ειναι η φαση fuck buddies, να ισχυει ομως και το buddies. To σεξ γινεται πολυ ανωτερο οταν υπαρχει οικειοτητα και επικοινωνια.

Δεδομενων λοιπον αυτων των δυο συνθηκων, δινω λιγο χρονο στην κατασταση να εξελιχθει και να γνωριστουμε λιγο καλυτερα. Στη διαρκεια ομως αυτης της φασης, ο τυπος πεφτει σε μερικα απανωτα φαουλ! Καταρχας, σε κουβεντουλα που κανουμε εντος παρεας, εχει εναν παρα πολυ υπεροπτικο τονο, και απεναντι σε ολους αλλα ειδικα απεναντι σε μενα με ενα στυλακι «τι να μας πεις κι εσυ». Και ολα αυτα ενω συζητουσαμε ενα θεμα για το οποιο εμφανεστατα δεν ειχε ιδεα, ενω ειναι κατι με το οποιο εγω εχω ασχοληθει και διαβασει παρα πολυ, κι εκανε συνεχως λογικα σφαλματα αλλα δεν παραδεχοταν ουτε το αδικο ουτε την αγνοια του. Δευτερον, ειχε δειξει καποια σαφεστατα σημαδια τσιγκουνιας. Τριτον και χειροτερον, κανονιζουμε καφεδακι και με στηνει 1.30 ωρα, στο τελος της οποιας μου στελνει μηνυμα οτι «τελικα μωρε πηγε σπιτι» χωρις καν να απολογηθει.

(Ηχος απο γαϊδουρακι απο το τηλεπαιχνιδι Κοντρες/Κοντρα πλακε, οποιος θυμαται)

Αυτο το τελευταιο ηταν η σταγονα που ξεχειλισε το ποτηρι και ξενερωσα, καθε ερωτικη διαθεση και χημεια που μπορει να ειχα μου εφυγε τελειως. Επειδη ομως τον συνανταω συχνα και μεσα σε παρεα αλλα και στον επαγγελματικο μου ευρυτερο χωρο, αποφασιζω να βγω μια τελευταια φορα μαζι του να ξεκαθαριστει η κατασταση, προκειμενου να υπαρχει μια καλη διαθεση μεταξυ μας αντι να υπαρχει μια μετεωρη ξινιλα. Ενω εχουμε πει να παμε εξω, με διαφορες μπινιες τυπου «δεν εχω προλαβει να ετοιμαστω» προσπαθει να με παρασυρει σπιτι του. Εμενα σκασιλα μου γιατι εχω αποφασισει να του πω 5 πραματα, και του τα λεω ειτε μεσα ειτε εξω. Σκαει με διχαλο και μπιχλιτσες αναμεσα στα δαχτυλα των ποδιων, εμφανως αμπανιαριστος. Κι ενω με εχει εκει περα, τι κανει ρε παιδια ο αθεοφοβος; Βαζει να δει τα γκολ απο τον αγωνα της προηγουμενης μερας.

(Δευτερο γαϊδουρακι!)

Οταν με το καλο τελειωνουν τα γκολ, πιανουμε την κουβεντα. Εχετε ακουσει προφανως οτι ο Νο 1 κανονας οταν εισαι με γκομενα ειναι να την αφηνεις να μιλαει εκεινη, να (παριστανεις οτι) την ακους και ενδιαφερεσαι για ο,τι λεει, της κανεις ερωτησεις για τον εαυτο της κλπ. Ε λοιπον, καμια σχεση, και υποτιθεται οτι εχει γαμησει γενικα στη ζωη του ο τυπος! Αντιθετως, ξεκιναει κατι μονολογους-σεντονια, κατα βαση γεματους προσβολες για μενα.

Στον πρωτο μονολογο λοιπον, μαθαμε οτι: Η σχεση μου ειναι αρρωστημενη, επειδη πιστευω στις ανοιχτες σχεσεις και στις ελευθερες επιλογες. Προσπαθω να το παιζω προχω ενω εχω βαθιες ανασφαλειες και ψυχολογικα προβληματα. Η κτητικοτητα ειναι το ωραιοτερο κομματι του ερωτα, και για να τα λεω αυτα προφανως και δεν εχω ερωτευτει ποτε, και κριμα που εχω χασει τοσο ωραια πραγματα στη ζωη μου. Οτι ολοι οι ιστορικοι μεγαλοι ερωτες ηταν παντα αναμεσα σε δυο χωρις να υπαρχει ανοιχτη σχεση – οταν του ζητησα ενα τετοιο ιστορικο παραδειγμα, μου ειπε τους ιστορικοτατους και καθολου λογοτεχνικους ηρωες Ρωμαιο και Ιουλιετα. Ο δε Σαρτρ με τη Σιμον ντε Μποβουαρ ηταν δυο ασοβαροι δηθεν φιλοσοφοι.

Μαλιστα. Το να ειναι αρρωστημενη κατασταση η κτητικοτητα προφανως και δεν του περναει απο το μυαλο, ουτε επισης το οτι καποιος μπορει να εχει διαφορετικες απο τις δικες του αποψεις για τις σχεσεις και τον ερωτα. Και βεβαια, ειναι προφανες οτι δεν εχω ερωτευτει ποτε, μα απο που το καταλαβε ο μεγας ψυχαναλυτης! Εγω σε ολη αυτη τη φαση εχω γενικα ενα ειρωνικο χαμογελο και λεω «ναι, ναι», διοτι και οταν πηγαινα να μιλησω δε με αφηνε.

Στο δευτερο μονολογο, μαθαινουμε οτι: Η ελληνικη κριση καταρχας ειναι μονο ελληνικη και δεν εχει καμια σχεση με την παγκοσμια οικονομικη κριση, κι επισης δε συμβαινει πουθενα αλλου. Δεν ειναι μια κριση οικονομικη αλλα ειναι κριση του Ελληνισμου, και ειναι αξιακη. Συμβαινει δε επειδη απομακρυνθηκαμε απο τα λογια των ποιητων, και αν διαβαζαμε ολοι λιγο παραπανω τους ποιητες, η κριση δε θα συνεβαινε.

Εγω εκει συμφωνω μεν οτι η κριση ειναι και αξιακη, προφανως, αλλα προσπαθω να του εξηγησω επισης οτι και οι αξιες μιας κοινωνιας (συγκεκριμενα ο καταναλωτισμος που ανεφερε) δεν ειναι αυτοφυεις, αλλα στενα συνδεδεμενες με το οικονομικο συστημα – συγκεκριμενα τον καπιταλισμο. Του προτεινω δε κι ενα καταπληκτικο βιβλιο πανω στο θεμα, το οποιο σας το προτεινω κι εσας: λεγεται «Η εργασια, ο καταναλωτισμος και οι νεοπτωχοι», του καθηγητη Zygmount Bauman. Μιλαει για την εξελιξη των κοινωνικων αξιων κατα τη μεταβαση απο την κοινωνια των παραγωγων στην κοινωνια της καταναλωσης. Η απαντηση του εκει ηταν οτι ποτε δεν τον ενδιεφεραν τα οικονομικα και τα μαθηματικα (?!) με τα οποια ασχολουμαι εγω η τεχνοκρατισσα, και οτι εφοσον εχει διαβασει τους ποιητες δε χρειαζεται να διαβασει τιποτε αλλο αφου οι ποιητες τα εχουν πει ολα. Οτι εγω δεν ξερω τι μου γινεται αφου δεν εχω διαβασει ποιητες, και οτι ο Σεξπιρ εχει πει – σιγα μην εχω διαβασει εγω Σεξπιρ για να ξερω! Εκει παιδια εχασα λιγο το ειρωνικο χαμογελο και τα πηρα, διοτι χωρις να θελω να τον τρομαξω, εγω διαβαζα Σεξπιρ απο το πρωτοτυπο κι εκανα συγκριτικη αναλυση του γραπτου κειμενου και δυο διαφορετικων ταινιων πανω στο εργο ΣΤΑ 15 ΜΟΥ! Κοινως, οταν αυτος πηγαινε εγω ερχομουνα. Οταν ομως προλαβα να ψελλισω οτι φυσικα κι εχω διαβασει και ποιητες, και Σεξπιρ, η απαντηση του ηταν οτι ε ναι, βεβαια, υπαρχει και η ημιμαθεια.

Μαλιστα ξανα. Το συμπερασμα του 2ου μονολογου ειναι οτι ειμαι αμορφωτη, ημιμαθης, οτι ειμαι τεχνοκρατισσα επειδη διαβαζω πολιτικη φιλοσοφια, και οτι αν διαβαζαμε λιγο παραπανω ποιητες δε θα ειχαμε κριση. Λαλαλαλα….

Kαπου εκει παιρνω το λογο και του λεω οτι ειναι λιγο σνομπ. Λεει οτι βεβαιως και ειναι σνομπ! Και μαλιστα το δικαιουται να ειναι! Οχι μονο γιατι αυτος εχει διαβασει πολυ για να κατασταλαξει στις αποψεις που εχει. Αλλα γιατι αυτος εχει κι ενα ανωτερο αισθητικο κριτηριο απο τους υπολοιπους ανθρωπους, το κριτηριο του μουσικου, το κριτηριο του καλλιτεχνη. Το οποιο ειναι ανωτερο, το ‘παμε; και αρα του δινει το δικαιωμα να ειναι σνομπ. Μια που λεμε ομως πραγματα που ενοχλουν, για να ειναι κι αυτος απολυτα ειλικρινης μαζι μου, πιστευει οτι ειμαι πολυ μετρια μουσικος ενω θα μπορουσα να ειμαι καλη, και οτι αν αυτος ηταν σε μια μπαντα σαν τη δικια μου θα ντρεποταν να το διαφημιζει. Αλλα βεβαια, αφου δεν εχω και τιποτα καλυτερο, το δικαιολογει. Εκει καπου του εξηγησα οτι δημιουργικα δεν ειμαι καλυμμενη και ετοιμαζω ενα προτζεκτ, για να λαβω την απαντηση οτι παραειμαι μεγαλη για να μην εχω κανει τιποτα και θα επρεπε να εχω παρουσιασει κατι ηδη.

Πωω παιδια το σκεφτομαι ακομα και τσαντιζομαι! Δηλαδη ειμαστε σοβαροι που θα μου μιλησει ετσι; Και ποιος ειναι αυτος για να κρινει; Καπου ομως εκει αποφασισε οτι εχει ερθει η ωρα να κανει την κινηση του, και περιμενε προφανως οτι εγω δεν εχω κανεναν αυτοσεβασμο και θα του κατσω, μετα απο ολες αυτες τις προσβολες. Αμα βλεπατε με τι σιγουρια εκανε την κινηση! Μα ειλικρινα, τι γκομενες εχει συναντησει στη ζωη του και του εχουν κατσει με αυτη την αθλια προσεγγιση, για να εχει τοση αυτοπεποιθηση;

Εκει λοιπον εισεπραξε μια ωραιοτατη και πολυ σταθερη χυλοπιτα, οπου εκατσα και του εξηγησα ενα ενα ολα τα πραγματα που ειχε κανει και με ειχαν ξενερωσει. Τον εκανα σκουπιδι και καλα του εκανα, και παραημουν κι ευγενικη δυστυχως. Ενδεικτικες ατακες απο τη βραδια:

Αυτος: Μα αφεσου ελευθερη, μη βαζεις ορια στον εαυτο σου (και καλα επειδη εχω σχεση)

Εγω: Μα ο φιλος μου ειναι οκ να κανω κατι μαζι σου. Εγω δε θελω!

ή σε αλλη φαση:

Αυτος: Δεν ειναι αληθεια οτι δεν ηθελα να ερθουμε πιο κοντα, να γνωριστουμε καλυτερα, και οτι δε με ενδιαφερεις σαν ανθρωπος! Προφανως το σεξουαλικο πηγαζει παντα απο το πνευματικο! (τωρα ποιο πνευματικο, αφου με αυτα που ειπε πριν εδειξε οτι δε με ειχε σε καμια εκτιμηση;) Αλλα σεβομουν το γεγονος οτι εισαι με καποιον και δεν θελω να μπαινω αναμεσα σε ζευγαρια.

Εγω: Μαλιστα. Δηλαδη με το να βγουμε για ενα καφε να γνωριστουμε, μπαινεις αναμεσα σε μενα και το φιλο μου. Με το να μου βαζεις χερι ομως και να θες να απαυτωθουμε δεν μπαινεις!

Επεσαν βεβαια και κατι ΤΡΑΓΙΚΕΣ ατακες που εχω να ακουσω απο το λυκειο, τυπου «Μα αφου δε θες να το κανουμε, ασε με τουλαχιστον να σε κανω να τελειωσεις με το στομα μου. Ειμαι πολυ καλος! Δε θα χρειαστει να κανεις τιποτα εσυ, απλα να αφεθεις. Μα γιατι δε θες; Κακο ειναι; Δεν ειναι κατι κακο!»

Βρε γελοιε ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ, αν μια γκομενα ΘΕΛΕΙ να κανει σεξ μαζι σου, δε θα χρειαστει να την πεισεις με επιχειρηματα, ουτε να την παρακαλεσεις. Θα το κανει απο μονη της!

Στο σημειο λοιπον που κρινω οτι εχω ξεκαθαρισει τη θεση μου, του εχω πει οσα ηθελα να πω και δυστυχως δε βλεπω να διατηρειται ενα καλο κλιμα μεταξυ μας, σηκωνομαι να φυγω. Οπου εκτυλισσεται η εξης σκηνη: Ο τυπος με εχει κολλησει στον τοιχο και προσπαθει να με φιλησει, αλλα βρισκει συνεχως μαγουλο. Οποτε τι κανει; Λεει «ασε με τουλαχιστον να σου κανω αυτο που ειπαμε» και παιδια ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΓΛΕΙΦΕΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ!!!!!

Βρισκω ευκαιρια και ξεφευγω απο τη λαβη και παω να φυγω, ενω αυτος σηκωνεται γρηγορα γρηγορα και παει να με φιλησει ξανα. Οταν και παλι του γυρναω μαγουλο, πεταει ενα τσαντισμενο «οχ καλα νταξει», και παει λιγο παραπερα κρατωντας μου μουτρα.

Οκ φιλε, κερδισες, τωρα θα σου κατσω!

Εκει ηταν που σηκωθηκα κι εφυγα, ευτυχης που γλιτωσα τα χειροτερα. Κριμα μονο που γκρεμισε τοσο ασχημα την καλη ιδεα που ειχα γι’αυτον… Πολυ κριμα.

Τελικα ο καθενας εχει στη ζωη του τους ανθρωπους που θελει και του αξιζουν. Και ξερεις κατι φιλαρακι; Ειναι κριμα που το γαμησες τοσο, γιατι σε γουσταρα. Μου ειχες κανει ενα κλικ, πριν σε γνωρισω καλυτερα. Σε σκεφτομουν αρκετα… οταν οδηγουσα το βραδυ στα Βριλησσια και ακουγα μουσικη, σκεφτομουν οτι θα ηθελα να εισαι διπλα μου στη θεση του συνοδηγου. Σκεφτομουν οτι ηθελα να παμε να αραξουμε παρεα στο μερος που αραζα με τον Αντρεα, να κοιταμε τη θεα, να ακουμε μουσικη και να τα λεμε – και το μερος αυτο ειναι πολυ special για μενα, δεν τους παω ολους. Σκεφτομουν οτι ηθελα να παμε μαζι στο χωριο μου, ή ενα τριημερο στη Θεσσαλονικη. Ηθελα να ερθεις στο δωματιο μου, να δεις το χωρο μου, τα μουσικα μου οργανα, τα βιβλια μου, να μπεις εστω λιγο μεσα στη ζωη μου. Αλλα φιλε μου ολα αυτα θα «επρεπε» να γινουν επειδη γουσταραμε, οχι επειδη επρεπε να σου αποδειξω κατι – δεν εχω να σου αποδειξω τιποτα. Και ειναι κριμα, γιατι πιστευω οτι θα ηταν πολυ καλο αν γινοταν μεταξυ μας.

Αλλα το γαμησες και ψοφησε. Η υπερβολικη αυτοπεποιθηση να ξερεις ειναι κακο πραγμα. Μην το παιρνεις τοσο για δεδομενο το οτι η γκομενα θα σου κατσει, γιατι το χανεις, θελει και λιγο προσπαθεια και λιγο ενδιαφερον για να εχει ενδιαφερον. Αν ειχες ερθει σε εκεινο τον καφε, οπου με εστησες γιατι προφανως μεσημερι+καφετερια δε σου εδινε την προοπτικη να γαμησεις εκεινη τη στιγμη, το πιο πιθανο ειναι οτι τα πραγματα θα ειχαν εξελιχτει διαφορετικα μεταξυ μας. Εκτος αν ειχες πεταξει βεβαια τοσο χοντρες χοντραδες κι εκει και με ξενερωνες παλι. Ευτυχως – για μενα – δεν ηρθες. Δεν ενδιαφερθηκες για μενα, ουτε καν αρκετα τοσο ωστε να παριστανεις οτι ενδιαφερεσαι. Και οχι μονο μου εδειξες στεγνα ποσο με ειχες γραμμενη, αλλα με τις μαλακιες που μου πεταξες εκεινο το βραδυ, δυστυχως δε σε εχω σε καμια εκτιμηση πια – κριμα, και σε ειχα. Πιστεψε με, δεν ειμαι καθολου «καμαρωτο μουνι, ξυνο γαμησι». Οταν ενδιαφερομαι για καποιον, χωνομαι χωρις κανενα δισταγμο. Θελω ομως ο,τι κανω να εχει ουσια. Ενα ξερο γαμησι, να γεμιζε τη νυχτα μου, δε μου εκανε ποτε και δε μου κανει ουτε τωρα κλικ.

Και κατι τελευταιο: Καταλαβαινω οτι εχεις ερθει απο την επαρχια και νομιζεις οτι εχεις πιασει τον πάπα απο τα αρχιδια επειδη πηρες ενα πτυχιο, του κωλου τελος παντων. Αλλα καποια πραγματα που σε εσενα φαινονται extraordinaire, για καποιους αλλους μπορει να ηταν τα αυτονοητα. Μια φιλικη συμβουλη λοιπον, για το καλο σου: Κλεινε το στοματακι σου οταν δε σε παιρνει, και οταν δεν ξερεις ουτε για ποιο πραγμα, ουτε με ΠΟΙΟΝ μιλας, γιατι αλλιως γινεσαι πολυ ρεζιλι. Μα πολυ.

3 comments on “Πώς να ΜΗΝ την πεφτετε σε μια γκομενα – Part I: Ενα ξερο γαμησι

  • Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    WordPress.com Logo

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

    Twitter picture

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

    Facebook photo

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

    Google+ photo

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    %d bloggers like this: