Αγαπητοι γονεις,
Εδω και καποιο καιρο εχω σταματησει να βγαινω στο τηλεφωνο, γιατι καθε φορα τσακωνομαστε. Μου λετε οτι ειμαι εδω περα και κανω διακοπες αντι να τελειωνω το μαστερ. Βεβαια, το λετε αυτο γιατι δεν ξερετε, αφου δε σας εχω πει, οτι εγω εδω δουλευω δυο δουλειες αυτη τη στιγμη προκειμενου να βγαινω, και οτι αυτος ειναι ο λογος που δε σας εχω ζητησει λεφτα απο τα Χριστουγεννα (και οχι οτι εχω κανει “καλη διαχειριση”).
Ομως υπαρχουν και καποια αλλα πραγματα που πρεπει να σας πω: Σταματηστε να με κρινετε και να μου τη λετε για το σχολειο!!
Ο καθενας μας εχει μεσα του εναν κριτη που ειναι ο χειροτερος απ’ολους: τον εαυτο του. Ξερω πολυ καλα που εχω αποτυχει και τι ΔΕΝ εχω κανει, δε χρειαζεται να μου το θυμιζετε. Μου το θυμιζει ο εαυτος μου και μαλιστα πολυ καλα. Εσεις ομως δεν ξερετε σε τι πατο εφτασα περυσι, ποσες ωρες περασα κλαιγοντας γιατι ενιωθα οτι ειμαι αποτυχημενη και οτι δεν μπορω να κανω κατι για αυτο, και πως τελικα χρειαστηκε να παω σε ψυχολογο για να ξεκολλησω απο κει, να δω τη ζωη μου πιο ολιστικα και να φτασω τωρα σε αυτη την αντιμετωπιση που εσεις μεσα στην αγνοια σας ονομαζετε “χαλαρη”. Ξεκολληστε! Απο το σχολειο ακομα, εφερνα παντα τους καλυτερους βαθμους, ημουν η πρωτη στην ταξη, για να ακουω παντα τι; “ε, μπορεις και καλυτερα”. Ναι, αλλα δε θελω καλυτερα!! Θελω να κανω πολλα πραγματα απο λιγο και οχι μονο τα μαθηματα μου! Κι απο την αλλη εχω σιχαθει να ακουω αυτο το “μπραβο αγαπη μου” μονο οταν τα πηγαινω καλα στα μαθηματα. Κι εχω φτασει στο σημειο (απο το σχολειο ακομα) να μη θελω να σας λεω ουτε οταν τα παω καλα, για να μην ακουω αυτο το σιχαμενο “μπραβο αγαπη μου. Μπραβο που εισαι καλο στρατιωτακι και κανεις αυτο που πρεπει και αυτο που θελουμε”. (Θα μου πειτε τωρα οτι εγω διαλεξα το μαστερ, αλλα πρωτον ειναι μεγαλη ιστορια το πως και το γιατι, και δευτερον περα απο το μαστερ διαλεξα κι αλλα πραγματα, αλλα… Πηρα ας πουμε πτυχιο μουσικης με αριστα! Ξερει κανεις ποτε εδινα, τι εδινα, ποσα και τι ειδους μαθηματα περιλαμβανει και ποσα χρονια ηταν η φοιτηση; Παρεμπιπτοντως αυτο το πτυχιο ηταν πιο ακριβο απο το μαστερ μου).
Δεν το θελω αυτο το “μπραβο αγαπη μου”. Δε θελω να “με αγαπατε” γιατι τα παω καλα στα μαθηματα. Θελω να με αγαπατε γιατι ειμαι αυτη που ειμαι και γιατι ειμαι και ΓΑΜΩ τα ατομα, ή καθολου. Υπαρχουν κι αλλα πραγματα στη ζωη περα απο το πανεπιστημιο. Και πιστεψτε με, οταν φυγω απο δω δε θα θυμαμαι το 7αρι που πηρα στο Χ μαθημα, ουτε θελω να θυμαμαι τις μερες που τιμωρουσα τον εαυτο μου μεσα στα ψυχολογικα σκατα γιατι πιστευα οτι δε μου αξιζε κατι καλο.
Θα θυμαμαι ομως το βραδυ που τραγουδησα για μια φιλη μου το τραγουδι που εγραψα γι’αυτην και μου ειπε οτι της εδωσα ανατριχιλες για μια ζωη.
Δε χρειαζομαι κανεναν να μου θυμιζει τι ΔΕΝ εχω κανει και τι θα μπορουσα να κανω καλυτερα. Το κανω μονη μου αυτο και πολυ καλα μαλιστα. Αυτο που ολοι χρειαζομαστε ειναι καποιον να μας θυμιζει ποσο γαματοι ειμαστε, οταν ενεργοποιειται ο μηχανισμος μεσα μας που μας κανει να νιωθουμε σκατα. Και να το εννοει. Ευτυχως, εχω αρκετους ανθρωπους γυρω μου που το κανουν αυτο για μενα, κι εγω γι’αυτους. Αν εσεις δεν μπορειτε, καλυτερα να σωπασετε.
ΥΓ: Το γραμμα αυτο δημοσιευεται λιγο ετεροχρονισμενα.. εκτοτε τα πραγματα πανε αρκετα καλυτερα, μεχρι τον επομενο γυρο υποθετω…
