Πριν το τέλος…

Πριν το τελος..

Ειμαι στο αεροπλανο για Ινδια και ακουω την Ανοιξη απο τις 4 εποχες του Vivaldi. Ακομα ουσιαστικα δεν το εχω συνειδητοποιησει το οτι αυριο (τι αυριο, αποψε..) δε θα ειμαι στο Αμστερνταμ αλλα σε ενα αχανες, αγνωστο μερος οπου ΟΛΟΙ θα μιλανε με τη γλυκουλα προφορα του J και της S, οτι δε θα ξυπνησω με τον Β στο πλευρο μου, οτι δε θα μπορω να παω για καφε με τη G και οτι η προηγουμενη ζωη μου ΤΕΛΟΣ!

Και θελω εδω και καιρο να γραψω για τα dynamics, τον τροπο που αλλαζουν τα συναισθηματα σου, οταν προκειται (παλι) να αφησεις ενα μερος.

Πριν μερικους μηνες δεν ηξερα τι ηθελα να ειναι το επομενο βημα. Εχω βεβαια την ευκαιρια της Αμερικης, τωρα που το πανεπιστημιο με εχει παρει, αλλα τα λεφτα ειναι παρα πολλα για να παω, ακομα και που εχω γαμηθει στη δουλεια τους τελευταιους μηνες. Ομως, το να διαβαζω τα νεα στην Ελλαδα και να βαζω τα κλαματα, δεν ειναι κατι που “πρεπει” να συμβαινει και “πρεπει” να πιεσω τον εαυτο μου να το “ξεπερασει”. Κι ετσι, αποφασισα οτι θελω να γυρισω πισω. Για την ωρα τουλαχιστον.

Το ολο θεμα ξεκιναει απο τη στιγμη που το αποφασισα και μετα. Ξαφνικα τα παντα εδω, τα οποια πριν δεν τα προσεχα ισως (καλα, οχι ολα) αρχισαν να “μου λειπουν”. (Παρενθεση εδω: Διαβασα τις προαλλες στο μπλογκ του Fabio μια πολυ ωραια φραση: να κρατας μονιμα μαζι σου την αισθηση του “τουριστα”, ακομα και αν μενεις μονιμα σε ενα μερος να νιωθεις οτι το βλεπεις πρωτη φορα και να συνεχιζεις να το ανακαλυπτεις. Νομιζω πως αυτο εχω κανει με το Αμστερνταμ. Η παραγραφο απο δω και περα να διαβαστει απο κει που αποκοπηκε, σαν να μην υπηρχε παρενθεση ). Φταιει βεβαια και οτι μας εκανε αυτον τον καταπληκτικο καιρο μεχρι τον Ιουνιο, και ηταν τοσο ομορφα οπου πραγματικα δεν ηθελα να φυγω αλλα να ειμαι εδω καθε μερα, να βγαινω εξω για πικνικ στο παρκο και βολτα στα καναλια, να κοιταζω τη φεγγαραδα και να κανω βραδινους περιπατους στην ησυχια η στα μπαρακια για κανα τζαμαρισμα.

Και πραγματι. Γιατι να θελει κανεις να γυρισει σε μια χωρα που τα επομενα χρονια θα παει κατα διαολου, σε μια χωρα που η ιδια διωχνει τα παιδια της, και να παιρνει 590 ευρω το μηνα ανασφαλιστος και με απληρωτες υπερωριες, και με τη μονιμη απειλη “εισαι και τυχερος που βρηκες δουλεια”; Οταν εδω ας πουμε μπορεις να παιρνεις ως ανειδικευτος 12,5 ευρω την ωρα, η οταν βρισκεις δουλεια και ο πρωτος σου μισθος ειναι δυομισι χιλιαρικα; (εδω εννοω στο Αμστερνταμ, οχι στο αεροπλανο) (ειδατε τι λεω που δεν το εχω συνειδητοποιησει ακομη;) Με τοσο καλη προνοια για τους ανεργους και τους χαμηλομισθους (καλα ασχετο που τωρα πανε να την αλλαξουν κι εδω). Και με τοσες ομορφιες γυρω σου, και με πραγματα που δουλευουν, και που θες ενα τεταρτο για να πας στη δουλεια σου (οποια και αν ειναι αυτη) και οχι 1 ωρα; Αχ Αμστερνταμ, με τα τυρακια σου…

Αλλα εμενα με τρωει το σαρακι. Ναι, η χωρα μου καταστρεφεται σιγα σιγα και ναι, τα επομενα χρονια θα ειναι δυσκολα για ολους, και δεν ξερω αν θα ευκολεψουν κιολας μετα. Αλλα εγω δεν μπορω να παρατηρω την καταστροφη της χωρας μου σαν απλος θεατης αποξω, οπως κανω τωρα (γιατι καλες οι δρασεις που καναμε εδω αλλα οπως και να το κανεις περιορισμενες). Γιατι με ποναει αυτο. Γιατι εγω ποναω για αυτη την κωλοχωρα. Και κακα τα ψεματα, κατι εθνοαηδιες δε με ενδιεφεραν ποτε, η ιδεα της Ελλαδαρας για μενα δεν υπαρχει, σκασιλα μου και απο το σχολειο ακομα για σημαιες, παρελασεις, εθνικα ιδεωδη. Για μενα Ελλαδα δεν ειναι ουτε μια σημαια ουτε κανενα καθαροαιμο DNA και αηδιες. Για μενα Ελλαδα ειναι οι φιλοι μου, ο τοπος που μεγαλωσα, η οικογενεια μου.. οι παραλιες και τα νησια, η Θεσσαλονικη, και ναι, αυτο ειναι η πατριδα μου (μια απο τις πολλες τελοςπαντων). Και αυτο δεν μπορω να το βλεπω να καταστρεφεται. Ειδικα χωρις να κανω τιποτα. Ναι, μπορει να με θεωρειτε βλαμμενη που γυριζω, αλλα ετσι ειναι.

Βεβαια, αυτο αρχικα δε θα ηταν μερος του ποστ, αφου το ποστ το εχω στο μυαλο μου κανα διμηνο τωρα, αλλα μου προεκυψε σημερα το πρωι χωρις να το περιμενω, και αφου δεν εγραψα πριν φυγω να και η αλλη αποψη. Βεβαια λοιπον ειναι πολυ παραξενο για μενα να παρακολουθω αυτες τις αλλαγες των συναισθηματων που ουτε που ηξερα οτι ειχα. Αρχικα να μου λειπει τραγικα η Ελλαδα και να κλαιω, μετα οταν αποφασισα οτι θα γυρισω ξαφνικα να μου λειπει το Αμστερνταμ, και τωρα τις τελευταιες μερες πριν φυγω ξερετε τι αισθανομουν;

Απολυτως τιποτα. Μεχρι σημερα το πρωι, και σε μεγαλο βαθμο και ολη την ημερα, ειμαι τελειως numb. Ουτε που καταλαβαινω τι τρεχει. Νιωθω λες και αυριο το πρωι θα παρω ενα τηλ τη G και θα παμε για ice coffee. Φταιει σιγουρα και το απιστευτο αγχος με τα εισιτηρια και τις βιζες που δε με αφησε να κατσω καθολου και να συνειδητοποιησω τι γινεται. Και ξαφνικα απο αγχος και numbness ξαφνικα παλι σημερα να παταω κατι ξαφνικα κλαματα που ουτε που ηξερα οτι υπηρχαν εκει. Και μετα πολυ εντονο κλαμα. Και μετα numb παλι.

Επειδη ομως πριν το τελος πως μοιαζει η σιωπη με αγαπη μεγαλη, να τι θα μου λειψει απο το Αμστερνταμ:

Νουμερο 1 και μαλιστα με μπολντ: Οι φιλοι μου. Ισως φταιει η αποσταση απο το σπιτι που δρα σαν καταλυτης στις σχεσεις αφου ειμαστε σε ξενο περιβαλλον, αλλα το εχω ξαναπει οτι εδω γνωρισα καταπληκτικους ανθρωπους. Οχι μονο ξαναβρεθηκα σε αποσταση καφε απο την κολλητη μου, αλλα γνωρισα και καινουργια ατομα, τα οποια μου φερθηκαν αψογα παρολο που δε με ηξεραν πολυ καιρο, με τα οποια τωρα εχω δεθει παρα πολυ. Αποτελουν πλεον την καθημερινοτητα μου και θα ειναι πολυ παραξενο που πλεον δε θα μπορουμε να παμε διπλα για ενα προ η στο μυλο για μια μπυρα σε 5′… Ειμαι ομως τυχερη, γιατι εκανα σχεσεις που τις θεωρω αδελφικες πλεον.

Νουμερο 2 και αυτο επισης με μπολντ, Η μπαντα μου!! Κλασικα, τα πραγματα που μου λειπουν παντα ειναι οι ανθρωπινες σχεσεις και η μουσικη. Αλλα αυτη η μπαντα μπαινει χαλαρα στις καλυτερες μπαντες που εχω ποτε συνεργαστει, γιατι α) παιζαμε ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ, β) μπορουσαμε και ΤΖΑΜΑΡΑΜΕ, γ) μεσα σε ελαχιστο χρονο βγαλαμε δικα μας κομματια, τα οποια προσωπικα μου αρεσαν κιολας. Ηταν πολυ ομορφο να ειμαι μερος της παραγωγικης διαδικασιας, και απεριγραπτο μετα το να βλεπω το κομματι μου να τραγουδιεται μπροστα σε κοσμο και να αρεσει. Και τα κομματια που εγραφε ο F, μπορει να μην ηταν δικα μου αλλα ειναι αυτη η μοναδικη αισθηση οτι τραγουδας ενα κομματι πρωτος και εισαι το ατομο που θετει τη μελωδια, που αν μετα καποιος αλλος τραγουδησει θα τραγουδησει το μικρο τσαλιμακι που εσυ κανεις με τη φωνη σου σαν τη στανταρ μελωδια.

Σε αυτη την παραγραφο πρεπει να προστεθει και η γαματη μουσικη σκηνη του Αμστερνταμ, η οποια περα του οτι για μενα ειναι μεγαλο σχολειο, εχει τη δυνατοτητα να παιζεις ειδη που μου αρεσουν, τα οποια στην Ελλαδα δεν παιζονται δυστυχως.. Εδω ας πουμε ανετα εβαζα σε ενα σετακι Come together απο Beatles, Money απο Pink Floyd και All along the Watchtower απο Hendrix και εβλεπα απο κατω κοινο να χτυπιεται. Αντε στην Ελλαδα να τα παιξεις αυτα για να δεις τι; τους αλλους απο κατω να στεκονται με το ποτο στο ενα χερι και το τσιγαρο στο αλλο και μετα να σε χειροκροτανε λες και ειναι συναυλια κουαρτετου εγχορδων. Χωρια το τζαμαρισμα και χωρια ολοι οι θεοι φανκομπλουζαδες απο Αμερικη με τους οποιους μοιραστηκα τη σκηνη.

Νουμερο 3, θα μου λειψει πολυ το γεγονος οτι εδω (αντε παλι με το εδω..) τα πραγματα ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ. Οι συγκοινωνιες ειναι σωστες, το περιβαλλον ειναι σωστο, αυτοκινητα και κινηση δεν υπαρχουν, γινεται ανακυκλωση των παντων, βρισκεις γαματα προιοντα δευτερο χερι, και πας και για ενα πικνικ στο παρκο το οποιο υπαρχει και δεν ειναι χωμα με συριγγες και σκατα σκυλων.

Σκατουλες, αυτο που θα μου λειψει πιο πολυ απ’ολα ειναι το να απλωνω το χερι μου και να αγγιζω τον Β διπλα μου, και να χωνω τη μυτη μου στο στερνο του και να νιωθω τα χερια του γυρω μου μεσα στην αγκαλια του, αλλα αυτο δεν ειναι κατι που θα φυγω εγω και θα μεινει στο Αμστερνταμ. Ειναι κατι που επισης φευγει.

Για να λεμε βεβαια τα συκα συκα και τη σκαφη σκαφη, να και κατι που δε θα μου λειψει καθολου: Ο ΚΩΛΟΚΑΙΡΟΣ!

Ειλικρινα, δεν ηταν πραμα αυτο. Αυτος δεν ηταν Ιουλιος και αυτο δεν ειναι Αυγουστος.

Αλλα επειδη τωρα κοιταμε μπροστα και οχι πισω, ερχομαι Αθηνα, που εισαι ασχημη, γκριζα και βρωμικη αλλα εισαι πλανευτρα. Ερχομαι μπαντα μου, ερχομαι αμαξι μου, ερχομαι μπαντα που θα φτιαξω. Ερχομαι βολτες κατω απο την Ακροπολη και μυρωδια απο ανθισμενες νεραντζιες. Ερχομαι φιλαρακια μου! Ερχομαι γαμημενη Αθηναικη σκηνη, ετοιμασου!

Αλλα προς το παρον, ερχομαι Δελχι!!